Op werkdagen voor 23:00 besteld, morgen in huis Gratis verzending vanaf €20
Dag Blackberry nieuws
8 juli 2015 | Bertrand Weegenaar

In 2010 verscheen van de hand van auteur William Powers een filosofisch boek over de smartphone en ons menselijk gedrag met de ondertitel ‘A practical philosophy for building a good life in the digital age’.

Er was een verslavende druk gekomen in het leven van de moderne mens waar geen historisch gelijke voor was. Zonder een smartphone voelen we ons naakt. We lieten ons storen door lampjes en piepjes. En we waren always on. De titel van dit boek is Hamlet’s BlackBerry. BlackBerry het apparaat dat miljoenen mensen van het ‘gewoon’ bellen op een telefoon naar emailverkeer en mobiele messaging heeft gekregen.

In 2010 stond BlackBerry op zijn hoogtepunt. Maar de ondergang kondigde zich al aan. Het marktaandeel in Amerika was al sterk gedaald door de komst van goedkope Android toestellen. In 2015 is BlackBerry een kleine speler temidden van het geweld dat Google’s Android, Samsung en Apple veroorzaken. Nokia is aan een herrijzenis bezig maar of dat de huidige eigenaren van BlackBerry gegeven is moet de toekomst leren.

Geen bereik van Jacquie McNish en Sean Silcoff vertelt de spectaculaire opkomst en ondergang van één van de grootste innovatoren van de afgelopen twee decennia. Het is voornamelijk ook het verhaal van het Canadese Research in Motion (RIM) oprichter (1984) Mick Lazaridis en zijn eerste grote zakenpartner Jim Balsillie. Lazaridis was de techneut. In 1992 trad Jim in dienst om de sales en marketing van het bedrijf op te tuigen. RIM worstelde met het in de markt krijgen van patenten en implementaties voor mobiele technieken. RIM’s grote doorbraak kwam toen ze besloten een eigen mobiel toestel te ontwikkelen met in het hart een eigen e-maildienst. De BlackBerry werd HET toestel voor de zakelijke markt en brak in 1998 door. Lees vooral de slimme op Sun Tzu - De kunst van het oorlogvoeren gebaseerde marketingtechnieken die Balsillie uit de kast haalt.

Geen Bereik is het rollercoaster verhaal waarin marketing en innovatie op de mobiele markt van de afgelopen twintig jaar de revue passeren. De kracht van BlackBerry, het ontwikkelen van één super betrouwbaar en robuust product voor één duidelijke marktsegment, werd vanaf 2007 haar ondergang. Naast de supersnelle groei dat het bedrijf uit haar voegen liet barsten, de wet van de remmende voorsprong in software, en uiteindelijk de onmogelijke opgave een passende strategie te bedenken en uit te voeren tegen de iPhone en de Androids, de touchscreen, AppStores , tablets en andere wensen die de klant kreeg.

In 2007 kondigde Steve Jobs de iPhone aan. De iPhone, met haar touchscreen, Apps en onderscheidende computereigenschappen werd weggehoond. RIM trapte in de valkuil die door Clayton Christensen in Het innovatiedilemma de ‘disruptive trap’ wordt genoemd: benoemen van slechte producteigenschappen en het versterken van het eigen beeld als onverslaanbaar.

Een citaat: De bazen van RIM dachten maandenlang verder nauwelijks nog aan Apple. ‘De iPhone was geen bedreiging voor RIM’s core business,’ aldus Lazaridis plaatsvervanger Larry Conlee. ‘Hij was niet veilig. De batterij was gauw leeg en hij had een waardeloos [onscreen] toetsenbord. (..) Het aanbieden van mobiele toegang tot een bredere internetcontent was geen terrein waarop wij actief wilden zijn.’

Dat hebben ze geweten. In 2011 werden Lazaridis en Balsillie gedwongen door de aandeelhouders op te stappen. Ze waren niet in staat een vuist te maken. De PlayBook (BlackBerry’s ‘tablet antwoord’ op de iPad) was geen succes, strategisch kon de populariteit van BBM (pingen) niet verzilverd worden, App developers stonden niet te springen om voor de BlackBerry apps te maken, en de BlackBerry 10 met het compleet nieuwe BB OS kwam maar niet af.

Beide oude vrienden en zakenpartners waren dat allang niet meer. De tien jaar durende rollercoaster had andere mensen van ze gemaakt. Inmiddels hebben ze beide geen banden meer met BlackBerry en ook geen aandelen. Lazaridis houdt zich bezig met investeringen en research in Quantum mechanica en Balsillie onder andere met het verzamelen van oude oorlogsmaskers.

Een boek dat goed gelezen kan worden naast Titanenstrijd - Apple vs Google en de revolutie in de mediatechnologie, en samen de geschiedenis van de mobiele markt beschrijft. BlackBerry Bold, het toetsenbord. Ik mis hem.


'Wereldveranderboeken' nieuws
8 februari 2013 | Pierre Pieterse

Inc (‘small business resources for the entrepreneur’) publiceert op haar website een lijst van tien management (business) boeken die de wereld hebben veranderd. Of dat zo is, daar zullen de meningen over verschillen, temeer omdat er een paar ‘unusual suspects’ op staan: boeken waar u waarschijnlijk nog nooit van hebt gehoord. En misschien wel van gehoord, maar dan zeker niet gelezen!

In volgorde van publicatie:
Sun TzuThe Art of War (circa 300 voor Christus)
Niccolo MachiavelliThe Prince (1532)
Adam Smith – The Wealth of Nations (1776)
Dale CarnegieHow to Win Friends & Influence People (1936)
Ayn Rand – Atlas Shrugged (1957)
Og Mandino – The Greatest Salesman in the World (1968)
Tracy Kidder – The Soul of a New Machine (1981)
Kenneth BlanchardThe One Minute Manager (1982)
Jay Conrad Levinson – Guerrilla marketing (1984)
Michael Hammer & James ChampyReengineering the Corporation (1993)

Aardig is wel dat iedere titel wordt voorzien van een zogenaamde ‘fun fact’. Zo weten we dat Sun Tzu zijn ‘meester’ testte door hem op te dragen een leger van prostituees te vormen en die te laten paraderen in de paleistuin. En dat de man van de ‘onzichtbare hand’, Adam Smith, waarschuwde voor de vorming van monopolies. Horen we dat Ken Blanchard zichzelf de titel ‘Chief Spiritual Officer’ toedichtte, een functie die in tegenstelling tot zijn boeken geen navolging heeft gehad. Dat Levinson het bedrijfslogo op het voorhoofd getatoeëerd als de ultieme guerrilla marketing beschouwde. En we lezen we dat ontslag tegenwoordig wordt omschreven als ‘de organisatie ventileren’, kortom ‘reengineering’.


Oorlog en bedrijfsstrategie. achtergrond
29 maart 2006 | Pierre Pieterse

Een vaak terugkerend thema in de managementliteratuur (naast leiderschap) is de relatie tussen militaire strategie en bedrijfsstrategie. Soms worden beide zelfs direct aan elkaar gekoppeld. Je kunt je afvragen of dit terecht is. Of zinvol. Natuurlijk, in beide gevallen is er sprake van strategie, maar de doelstellingen zijn toch wezenlijk anders. Bovendien kun je je afvragen of een directe koppeling wenselijk is: het schijnt dat bedrijven bij wijze van training simulaties gebruiken, waarbij heuse war rooms zijn ingericht. Als simulatie werkelijkheid wordt, raak je al snel het zicht op de werkelijkheid kwijt. Een kleine zoektocht naar de strategie achter strategie.

Naast morele en praktische bezwaren, kun je ook vraagtekens plaatsen bij de bruikbaarheid van de militair-strategische literatuur die de manager tot een ware generaal in krijtstreep moet omtoveren. Een absolute topper is nog altijd het werk van Sun Tzu: De kunst van het oorlogvoeren (geschreven rond 400 voor Christus). Het moeten de filosofische wijsheden zijn die de aantrekkingskracht verklaren (‘laat de appelboom staan, en de pruimenboom branden’, of ‘uitgebreid kijken naar een brand die aan de overkant van de rivier woedt’), want de praktische tips zijn wat lastiger uitvoerbaar: ‘executeer degenen die niet gehoorzamen’, en ‘leiders die niet gehoorzamen, dienen in het openbaar te worden geëxecuteerd’. Uitgaande van een bruikbaarheidcriterium, hoe minimaal dan ook, zou je beter de geschriften van Frontinus (Stratagemata) of Vegetius (Epitoma rei militaris) kunnen lezen, geen onbegrijpelijke wijsheden, en zowel de historische context (400 na Christus) als de geopolitieke verhoudingen (Romeinse Rijk) spreken meer aan. Verder zul je er overigens als manager weinig wijzer van worden.

Wanneer je toch gebruik wilt maken van de mogelijkheden en inzichten die interdisciplinariteit biedt, kies dan in elk geval de boeken die in eenzelfde historische context als de onze staan. Of minimaal vergelijkbare. En die zijn er ook voldoende. Bijvoorbeeld de boeken en artikelen van Liddell Hart (met name ‘Strategy’ is een klassieker). Of het werk van J.F.C. Fuller. De historische context van waaruit beide auteurs tot hun ideeën komen, plaatst het concept strategie ook in een andere context. Er is een grotere allesomvattende strategie waarbinnen militaire strategie slechts een onderdeel. En oorlog is hierbinnen ook slechts een van de middelen die ‘leiders’ tot hun beschikking hebben. En deze boeken hebben toonaangevende en gerenommeerd militair historici van deze tijd als Martin van Crefeld en Edward Luttwak (overigens een interdisciplinarist pur sang) weer geïnspireerd.

Een bijzonder aardig Nederlands boek op dit gebied is Schaduwen over de woestijn van Jaap Jan Brouwer. Brouwer heeft de slagkracht van de geallieerde en Duitse legers met elkaar vergeleken. Hij verklaart het duidelijke verschil daartussen op basis van ‘Auftragstaktik’ (Duits) en ‘Befehlstaktik’ (geallieerd). Deze conclusie gebruikt hij in zijn boek Rijnlanders versus Angelsaksen om de verschillen in leidinggeven tussen Amerikaanse en Europese bedrijven te beschrijven, en het verschil in efficiency te verklaren.

Al deze boeken hebben gemeen dat ze strategie in een veel groter en bovendien integraal geheel plaatsen, waarmee voorzichtige bedrijfstoepassingen een veel reëlere optie zijn. Omdat de context, de omgeving dus, duidelijke raakpunten vertoont. De vertaling van militair-strategisch beleid naar strategiebepaling op bedrijfsniveau, en in het kielzog hiervan de uitvoering van strategisch bedrijfsbeleid, blijft echter een ander verhaal. Dan gaan specifieke tactieken een rol spelen. Bij mijn weten is er nog geen Handboek Soldaat dat zijn weg naar de managementliteratuur heeft gevonden.

Even ter oriëntatie: de werken van Sun Tzu, Frontinus, en Vegetius zijn geschreven in periodes van permanente, langdurige en vooral actieve oorlog. En dat vindt zijn weerslag in de strategische aanbevelingen. Met andere woorden: de nadruk ligt op snelle omschakeling van strategie op tactiek, en zelfs op wat je strategische tactiek zou kunnen noemen. In feite gaan deze boeken dan ook niet over strategie, maar over tactiek, waarbij heel algemene strategische principes worden gehanteerd.

Even terug naar de wereld van het management. Van slagveld naar bedrijfsomgeving. Wie gebruikt er nou typische kanaalstrategieën bij mergers & acquisitions? Welk bedrijf maakt een ervaren marketeer uit de FMCG-branche verantwoordelijk voor de marketing van duurzame goederen? Enzovoort. De ‘grotere’ strategische principes zijn hetzelfde, maar in de tactische vertaling zit een wereld van verschil. Net zoals in de praktische vertaling van militaire strategieën naar bedrijfsstrategieën. Dus houd altijd de context scherp in het oog. Zowel strategisch als tactisch. Wie zich in een openlijke concurrentiestrijd bevindt, kan wellicht, met de nadruk op wellicht, enige inspiratie vinden in het werk van Sun Tzu. Wie bezig is met bouwen, zeg maar built to last, kan inspiratie putten het militairgeopolitieke genie van Liddell Hart. Met de nadruk op ‘inspiratie’.

Populaire producten

    Personen

      Trefwoorden