Op werkdagen voor 23:00 besteld, morgen in huis Gratis verzending vanaf €20
In between Jobs column
3 januari 2014 | Pierre Pieterse

Spannende tijden. Niet alleen vanwege de woekerende crisis die menig ondernemer of manager de handen in de lucht doet gooien maar vooral omdat we toeschouwer zijn in een toneelstuk dat we zelf schrijven. Waar we als actieve figuranten de voortgang van het script zelf bepalen. Waar we als coauteur realtime digitaal even terug lezen. En waar we als consument streaming de cliffhanger naar morgen bekijken. Op het apparaat dat onmiskenbaar de katalysator en aanjager tegelijk is van al die veranderingen die zich op het wereldpodium voltrekken. De iPad dus.

De Gates of Perception blijkt achteraf niet een PC op ieder bureau maar een mobiel in ieders broekzak. Mobiel blijkt de ´killer innovation´ die bedrijfstakken vermorzelt en andere juist revitaliseert of gewoon doet ontspruiten, terwijl zijn ´killer app´ nieuwe vormen van creativiteit aanboort, op de schouders van zijn voorgangers. In dat laatste schuilt vermoedelijk het genie van Jobs: door te opereren op het snijpunt van wetenschap en maatschappij, het punt waar kennis en creativiteit wordt omgezet in toegepaste technologie, wordt het mechanisme aangezwengeld dat ‘shared value’ heet. Dat wil zeggen: toegevoegde waarde die er in de 21ste eeuw toe doet. Waarbij Jobs er puur intuïtief nog een extra dimensie aan toevoegde door producten uit het niets te ontwikkelen. Geen ankers, alleen een duidelijke visie. Deze marktbenadering kennen we nu als ‘social enterprise’: bedrijven die met volstrekt nieuwe oplossingen komen voor de serieuze problemen van morgen en daarmee bestaande waardeketens en soms hele markten veranderen.

Omdat mobiel bijna iedere markt raakt en dus structureel verandert, van telco tot retail, participeert iedere ondernemer of manager in de acten die bedrijfsvoering behelzen. En dan is enige kennis van het script toch onontbeerlijk. Titanenstrijd van Fred Vogelstein over de platformoorlog tussen Apple en Google, is een onmisbare inleiding op de thermonucleaire kracht van mobiel, net zoals Mr. Amazon van Brad Stone laat zien hoe je nieuwe marktstructuren (verhoudingen, ketens, technologie) ten eigen faveure kunt aanwenden om molochs te laten wankelen op hun lemen voeten. De digitale lente van Google CEO Eric Schmidt is een mooi voorbeeld van een speler die zo in zijn rol opgaat dat hij niet de nodige afstand weet te bewaren, resulterend in een collectie algemeenheden die niettemin de moeite waard zijn vanwege de naam en faam van de hoofdrolspeler. En een relaas als De Twitter Story van Nick Bolton laat op vermakelijke wijze zien dat de technologische onderstroom zo sterk is dat je met een goed idee wel enorm je best moet doen om niet te slagen. De vier ‘oprichters’ van Twitter hebben in elk geval niet goed genoeg hun best gedaan.

Steve Jobs veranderde met de iPhone het medialandschap, had er de iPad voor nodig om iedereen daarvan te overtuigen, en nu is het wachten op een nieuwe Jobs die de koers bepaalt naar een volgende ‘final frontier’. De tijd ‘in between Jobs’ kunnen we besteden aan het kalibreren van het level playing field door resoluut zijn reality distortion fields te ontmantelen.

2014, het podium is aan pioniers, aan visionairs, aan ondernemers ‘who boldly go where no man has ever gone before’.

Eric Schmidt is geen Bill Gates nieuws
5 november 2013 | Bertrand Weegenaar

Met De digitale lente heeft Google CEO Eric Schmidt samen met coauteur Jared Cohen een boek geschreven dat trendduidend en visionair is. Schmidt hoopt hiermee in de voetsporen van Bill Gates te treden (The Road Ahead uit 1995). Om een aantal redenen is deze poging niet helemaal geslaagd.

Schmidt en Jared belichten in ruim 300 pagina’s zeer gedetailleerd de mogelijkheden die internet in de toekomst kan gaan bieden. Met ankers in het heden en recente verleden wordt een ruim geschakeerd beeld geschetst van de ontwikkelingen voor u en ik als mens, als burger, en als onderdeel van een staat. Een staat waarvan de grenzen door internet vervagen, waarin contacten die moeiteloos gelegd kunnen worden.

Deze toekomst heeft honderden mooie facetten waarin iedereen met iedereen verbonden kan zijn. Een wereldwijd netwerk met wereldwijd opererende sociale media als Facebook en Twitter. Maar het hart van het boek (ruim honderd pagina’s) is ingeruimd voor hoofdstukken over de toekomst van revolutie, van terrorisme en van conflicten, strijd en interventie. Geen vrolijke hoofdstukken. Door de Arabische Lente en de onthullingen van Edward Snowden word je bepaald niet vrolijk gestemd.

De stijl van de auteurs is zeer onderhoudend maar wel gedetailleerd. Iets te gedetailleerd soms. En door de breedte van de thema’s vraag ik me af of alles wel klopt. De rol van sociale media als revolutionair middel in het omverwerpen van de machthebbers in Egypte, Libië en Tunesië is onderdeel van menig onderzoek. Sociale media kunnen ook een bedreiging vormen. Sommige denkrichtingen die de auteurs beschrijven, zijn wel erg westers.

Schmidt is een optimist: ‘De reden voor optimisme zitten hem niet zozeer in de sciencefictionachtige gadgets en hologrammen, maar in het feit dat de technologie een rem zet op misbruik, lijden en verwoesting’, zo lezen we op pagina 302. Dat de Amerikaanse overheid in de vorm van de National Security Agency (NSA) zich digitale middelen heeft toegeëigend en zich wereldwijd tegen overheden en burgers keert, komt waarschijnlijk in de volgende druk van dit boek.

Het boek is waardevol maar niet van de visionaire orde als The Road Ahead van Bill Gates die een simpele, bijna één-dimensionale en daarmee eenduidige boodschap over Internet ventileerde.

(Zie ook de ‘College tour met Eric Schmidt ‘ van Twan Huys.)

Populaire producten

    Personen

      Trefwoorden