Op werkdagen voor 23:00 besteld, morgen in huis Gratis verzending vanaf €20
Oliemannetjes column
30 augustus 2013 | Pierre Pieterse

Leiders weten doorgaans heel goed weten wat er moet gebeuren, maar vergeten er bij te zeggen hoe dat dan zijn beslag moet krijgen. In de managementliteratuur staat dit verschijnsel te boek als de ‘effect gap’: de CEO vertelt zijn staf wat hem voor ogen staat, vaak in schurende algemene bewoordingen (vaart maken, innoveren, veranderen, klantgericht, excelleren) maar verzuimt er bij te zeggen hoe dat dan moet.

Great world leaders order something to be done, and lo, it it is accomplished; or lo, it stumbles.’ Zo ook na de historische meeting te Casablanca in 1943 waar Churchill, Roosevelt en de Combined Chiefs of Staff het vervolg van WO II uitstippelden. Het commando: onvoorwaardelijke overgave van Nazi-Duitsland. Loud & clear maar hoe gaan we dat doen, moet menig stafofficier in het veld hebben gedacht. Hoe garanderen we veilige vaarroutes om de troepen naar de overkant te brengen? Hoe bewerkstelligen we het noodzakelijke luchtoverwicht, om te kunnen landen en door te stoten? En hoe neutraliseren we de gevreesde‘blitz’?

In zijn zojuist verschenen Engineers of Victory laat Paul Kennedy zien hoe de mannen op het slagveld (op de werkvloer) de enorme kloof tussen het ‘wat’ en het ‘hoe’ overbrugden. Hoe oliemannetjes van uiteenlopend pluimage de randvoorwaarden creëerden om de opdracht van de Grote Leiders uiteindelijk succesvol te kunnen uitvoeren. Vaarroutes werden relatief veilig door een zeer gerichte inzet van middelen (technologie) in combinatie met brute force, luchtoverwicht werd verkregen door de superieure P-51 Mustang uit te rusten met de Britse Rolls Royce motor, en de mogelijkheid tot een ‘Blitz’ werd uitgeschakeld door een agressieve defensie (mijnenvelden en een overdaad aan artillerie) die het aanvalspad dicteerden.

In het algemeen kun je zeggen dat leiders doorgaans heel goed weten wat er moet gebeuren, maar dat ze nogal eens vergeten erbij te zeggen hoe dat dan zijn beslag moet krijgen. In de managementliteratuur staat dit verschijnsel te boek als de ‘effect gap’: de CEO vertelt zijn staf wat hem voor ogen staat, vaak in schurende algemene bewoordingen (vaart maken, innoveren, veranderen, klantgericht, excelleren) maar verzuimt er bij te zeggen hoe dat dan moet. Waarmee het verschil tussen verwachting en resultaat (de ‘effect gap’) een feit is. In The Art of Action (een boek waarin nu eens op intelligente wijze strategische en tactische lessen/gebruiken uit het militaire bedrijf worden vertaald naar de dagelijkse praktijk van civiele organisaties) stelt Stephen Bungay voor om simpele metrics of scorecards in te zetten, niet primair om te meten maar om de beoogde doelstellingen organisch te laten alignen met werkwijze en acties van het personeel. Wat gewichtige taal voor regelmatig overleg en tijdige bijsturing om zodoende iedereen te doordesemen (te laten begrijpen) van wat de organisatie precies wil bereiken.

De ‘effect gap’ heeft wel iets weg van de door Robert Sutton en Jeffrey Pfeffer gemunte ‘knowing-doing gap’. In dat gelijknamige boek vragen de auteurs zich af waarom managers er maar niet in slagen om hun ervaringen en inzichten te implementeren. Om hun kennis te kapitaliseren. Pfeffer en Sutton suggereren dat er sprake is van een overkill aan informatie die verlammend werkt. Hun oplossing is dan ook simpel: geen woorden maar daden.

Een actuele ‘effect gap’ vind je op het terrein van innovatie dat zowel strategische als operationele implicaties heeft: de return on investment op innovatie is per definitie onzeker maar een successcore van 50% is gewoon laag. Nog vervelender is het dat juist innovatieve processen zich niet laten sturen, zodat de ‘effect gap’ zich niet laat dichten. Logisch dat bedrijven in tijden van crisis even niet innoveren, ook al is dat de enige weg uit diezelfde crisis.

Spookboeken en luie journalisten nieuws
6 november 2008 | Ben Kuiken

Succesauteurs Bob Sutton en Jeffrey Pfeffer hebben een nieuw boek waarin ze de vloer aanvagen met managementadvies: Management Advice: Which 90% Is Crap? Dat meldt althans managersonline.nl op zijn website. Enig gegoogle leert ons dat managersonline zelf tamelijk ‘full of crap’ is.

Managementhypes zijn onzin’, kopte de website managersonline.nl vorige week. ‘Veel vaststaande managementwijsheden zijn nergens op gebaseerd’, zo lezen we verder. ‘Mensen horen namelijk alleen wat ze willen horen, en baseren hun beslissingen op vooroordelen. Dit stellen Robert Sutton en Jeffrey Pfeffer, professoren aan Stanford, in hun boek ‘Management Advice: Which 90% Is Crap?’

Leuk, denk je dan, Sutton en Pfeffer hebben een nieuw boek waarin ze de vloer aanvegen met managementconsultants en hun adviezen. De twee hoogleraren zijn eerder bekend geworden van titels als ‘Hard Facts’, De kloof tussen weten en doen en Sutton niet te vergeten met De anti-huftermethode. Een nieuw boek is dus nieuws, zeker voor een site als boekcover.nl. Als de auteurs daarin ook nog eens een aantal heilige managementhuisjes onderuit halen, dan is het een ‘must read’ voor alle managers en consultants van Nederland.

Helaas, helaas. Enig gegoogle leert dat de redacteur van Managersonline gehoord heeft wat hij blijkbaar graag wilde horen. Sterker nog: hij heeft het bericht gewoon overgepend van de Belgische website Express.be. Daar is op zich niks mis mee, want dat gebeurt op grote schaal op internet en de redacteur zet er bovendien keurig de bronvermelding bij. Maar ooit had een journalist ook de plicht om de feiten te checken. En dubbel te checken. En dat is hier overduidelijk niet gebeurd. Want wat blijkt na enig speurwerk? Het ‘boek’ Management Advice is geen boek, maar een pdf-document van elf pagina’s. Het is gratis te downloaden op de website changethis.com. Sutton schreef het vlak na het uitkomen van 'Hard Facts' in mei van 2006. Het is dus eigenlijk een soort promo voor dat boek, hetgeen overigens de inhoud niet minder interessant maakt.

Overigens heeft Express.be het bericht weer opgepikt uit Tijdschrift Controlling en ook hier weer keurig de bron vermeld. Dat stelde ons in staat om vast te stellen dat het tijdschrift voor accountants zijn feiten wel op een rijtje had. In het bewuste artikel staat keurig dat Bob Sutton vlak na het uitkomen van Hard Facts ‘een bijdrage schreef op www.changethis.com onder de titel Management Advice: Which 90% Is Crap?. Dat manifest geeft een aardige samenvatting van hoe Sutton en Pfeffer tegen mens en management aankijken'. Zo hoort het dus.

De feiten achter de feiten nieuws
15 juli 2006 | Pierre Pieterse

Heel veel auteurs van managementboeken presenteren de resultaten van hun onderzoek als ware geboden. De meeste geboden verdampen na verloop van tijd, maar sommige krijgen een heuse ‘gebodsstatus’. ‘Grote leiders garanderen excellerende bedrijven’. ‘Verander of ga ten onder’. 'Strategie bepaalt je lot'. Het worden managementwijsheden waar niemand nog vraagtekens bij durft te zetten. Bijna niemand dan. Jeffrey Pfeffer en Robert Sutton ontrafelen in hun boek Hard Facts. Dangerous Half-Truths, and Total Nonsense: Profiting From Evidence-Based Management vijf hardnekkige managementaxioma’s.

Financiële prikkels zorgen voor goede prestaties. Onzin, het leidt er alleen maar toe dat mensen zich richten op werkzaamheden die extra beloning opleveren.

First movers hebben een voordeel. Onzin, vaak zijn het de snelle volgers die succesvol zijn.

Saneren is een goede manier om kosten te reduceren. Onzin, saneren is weliswaar een effectieve manier om snel de uitgaven te drukken maar de forse rekening wordt later betaald: gedemoraliseerd personeel en weglopende klanten.

Fuseren is een goede groeistrategie. Onzin, zeventig procent mislukt in ieder geval, en de dertig procent die wel slaagt, is het gevolg van heel veel werk.

Leven en werk moeten gescheiden blijven. Onzin, werk is steeds meer een onderdeel van het reguliere leven, en bedrijven moeten daar zinvol op inspelen.

In de woorden van Pfeffer en Sutton: "If doctors practiced medicine the way many companies practice management, there would be far more sick and dead patients, and many more doctors would be in jail."

Populaire producten

    Personen

      Trefwoorden