Op werkdagen voor 23:00 besteld, morgen in huis Gratis verzending vanaf €20
Redactioneel - Lasadviezen column
29 september 2020 | Pierre Pieterse

Hoe je boeken kunt aanraden die je nog niet hebt gelezen, is mij een raadsel. Toch gebeurt dat vaak. In de vorm van zogenaamde leeslijstjes. Mensen die zo vlak voor de zomer laten weten welke boeken ze meenemen op vakantie, en ze meteen ook alvast aanbevelen aan anderen.

En voordat u me erop wijst, ik geef meteen volmondig toe dat ik mij hier ook wel eens aan heb bezondigd. Tot nu toe dan, want vanaf nu geen leesadviezen meer maar alleen lasadviezen.

Uit de enorme stapel Trump-literatuur pikte ik een unusal suspect, De duistere bank van journalist David Enrich. De inhoud van al die andere boeken laat zich wel raden, en al had ik er daar eentje uitgepikt, dan nog had ik het niet gewaagd hem te bespreken. Voor je het weet zit je klem in een giftige discussie die alleen maar verliezers oplevert. Overigens kwam net te laat het boek Lang Leve Trump van Raymond Mens mij onder ogen, op het eerste gezicht een alleraardigst en ook genuanceerd boek over Trump. Maar ik heb het niet gelezen dus geen advies. De duistere bank dan. Een onthutsend slecht boek. Niet zozeer om de kerninhoud, een verslag over het inderdaad duistere, zeg maar gitzwarte verleden van de Duitse Bank aan de hand van documenten van topbankier Bill Broeksmit (ik dacht eerst dat dit een pseudoniem was maar hij heeft echt bestaan). Maar omdat Trump er werkelijk met de haren wordt bijgesleept. Dat hij klant was, is kennelijk reden genoeg. Op het eind krijg je zelfs de indruk dat de foute bankiers the good guys zijn en Trump de bad guy, omdat hij Trump is. Een negatief lasadvies dus.

Een boek dat ik na circa honderd pagina’s terzijde heb gelegd maar toch een meer dan positief lasadvies meegeef, is Bloedlanden van Timothy Snyder. De landen die tussen het communistische Rusland en nationaalsocialistische Duitsland werden gemangeld en waarvan de bevolking doelbewust werd uitgemoord. Een hele cultuur verdween in de gehaktmolen van de geschiedenis. Kennelijk heb ik mijn taks bereikt wat het lezen betreft over deze ook gitzwarte periode. Positief was wel dat BLM en alle ophef in een ander perspectief kwam te staan. Rustgevend.

Ook de vakliteratuur mocht natuurlijk niet ontbreken. De honneurs werden waargenomen door Rob van Es. In Emotionele integriteit laat hij de onderstroom uit Veranderdiagnose en bovenstroom uit Professionele ethiek samenkomen. Hij laat zien wat er gebeurt op de scheidslijn van en in de interactie tussen regels en moreel gedrag. Hoe regels en emotie zich tot elkaar verhouden. De conclusie: als het niet goed voelt, doe het dan niet. En dat prachtig geïllustreerd met een keur aan films. (Verderop in dit nummer komt Van Es zelf aan het woord.)

En ‘de’ literatuur dan? Met veel plezier heb ik Grand Hotel Europa van Ilja Leonard Pfeiffer gelezen, een mengeling van een love story, een thriller a la De Da Vinci Code, en kritische noten op het doorgeslagen kosmopolitisme dat in zijn kielzog steden en regio’s naar de vernieling helpt. Nog even en heel Europa is een groot pretpark voor de wereldburger uit vooral China. Maar de kers was toch wel De rat van Amsterdam van Pieter Waterdrinker. Een lange maar goed onderbouwde en perfect geschreven litanie tegen de hypocriete elite, de eeuwige ‘deugbrigade’ en ‘goeddoeners’ die ook ons land teistert. Het vlijmscherpe Poubelle en grootse Tsjaikovskistraat 40 samengebald tot een grote aanklacht!

Tot zover mijn laslijstje van deze zomervakantie!


Lang leve Trump - De tweestrijd is een achterhoedegevecht preview
27 augustus 2020 | Raymond Mens

Lang leve Trump is een genuanceerd boek over een ongenuanceerde president. Bij wijze van voorproefje van het boek schreef Raymond Mens over de verkiezingen: 'De tweestrijd is een achterhoedegevecht'.

Opiniepeilingen geven Joe Biden een ruime voorsprong op zittend president Donald Trump. De tweestrijd is echter een achterhoedegevecht. Wie de presidentsverkiezingen in november ook wint, de toon voor Amerika’s handelspolitiek is gezet. Amerika wil weer winnen. Dat is goed voor de kiezers.

Sinds zijn aantreden bedrijft president Trump op het wereldtoneel een dollardoctrine - hij legt alles langs de lat van financieel rendement. Het is een waardenvrije blik op de wereld waarin investeringen moeten renderen. Niet de verspreiding van een ideologie, maar economisch en financieel gewin staan voorop. Trumps transactiepolitiek zien we terug in de terugtrekking van Amerikaanse troepen uit onder meer het Midden-Oosten en het gemor over het NAVO-lidmaatschap, maar vooral in handelsoorlogen en heronderhandelde handelsverdragen.

 De toon van Amerika’s 45e president is harder dan die van zijn voorgangers, maar niet nieuw. Bij zijn aantreden bepleitte Bush een ‘nederig’ buitenlandbeleid. De leidraad van Obama’s buitenlandbeleid liet zich ook niet als een inspirerende wereldvisie samenvatten. De filosofie: don’t do stupid stuff, door zijn critici vrij vertaald naar leading from behind.

President Trump zet deze lijn door. Ideologische vergezichten gaan in zijn Witte Huis de prullenmand in. De vraag is: wat komt ten goede aan ons bedrijfsleven, aan onze bewoners? Het is een beleid waarbij enkel geldt: doe jij wat voor mij, dan doe ik wat voor jou. Hulp nodig? Hier is ons bankrekeningnummer. Zakendoen? Koop dan onze producten. De nieuwe Amerikaanse handelsfilosofie is gericht op het behoud van blauwe boorden-banen in de Verenigde Staten. Door Washington waait de gedachte dat de VS weer een wereldwijde groothandel moeten zijn die klanten uit hele wereld hun portemonnee laten trekken en producten afzet. De Amerikaanse maakindustrie moet weer bloeien.

De wereld is voor Trump wat Manhattan voor zijn vastgoedbedrijf is: een populair stukje grond waar concurrenten op de loer liggen en elkaar de kaas van het brood proberen te eten. Het is aan jou, als vastgoedmagnaat in New York of als leider van een van ’s werelds machtigste landen, om de concurrentie te slim af te zijn. Om keiharde deals te sluiten. Niets van je tegenstanders over te laten. In dit spel spelen normen en waarden vrijwel geen rol. Prestige is belangrijk. Uitstralen dat je de baas bent, is essentieel. Het allerbelangrijkste zijn natuurlijk de knikkers. Want zonder geld houdt je bedrijf het niet lang vol. Ruimte om uit te breiden is ook welkom – het plan om destijds Groenland te kopen was dan ook bloedserieus.

Niet alleen steeds meer kiezers, maar ook beleidsmakers plaatsen Amerika op één. Door Trumps ‘vijandige’ overname van de Republikeinse partij telt de Amerikaanse politiek een nieuwe generatie politici die zijn werkwijze omarmen. Sinds 2016 verdrongen op lokaal en landelijk niveau Trump-Republikeinen hun traditionele partijgenoten. Deze nieuwe generatie politici omarmt de dollardoctrine van hun president en keert zich tegen het traditionele, conservatieve gedachtengoed van de Verenigde Staten als ‘s werelds morele en militaire politieagent, als baken voor vrijhandel en als lichtend oord voor eenieder die een beter leven zoekt. Als president Trump de sleutels van het Witte Huis ooit weer inlevert, staat er een nieuwe generatie Trump-Republikeinen klaar om het stokje over te nemen.

Net als veel van zijn Democratische partijgenoten schaart ook Biden zich grotendeels achter de visie die Amerika’s maakindustrie weer centraal stelt. ‘We moeten werk belonen’, zei hij, ‘niet enkel welvaart.’

Het Trump-tijdperk komt pas net goed en wel op stoom.

Raymond Mens is Amerikakenner en politicoloog. Hij studeerde In Amsterdam en Virginia. Daarna werkte hij onder andere als campagnestrateeg voor de VVD. Hij voorspelde in 2015 dat Donald Trump de presidentsverkiezingen weleens zou kunnen winnen. Tóen werd hij vooral verbaasd aangekeken. Nu is Raymond een veelgevraagd expert die de trends achter Trump analyseert en deze ontwikkelingen in het huidige Amerika plaatst. Lang leve Trump (verschenen bij Sparkle Auteurs) is zijn eerste boek.

Populaire producten

    Personen

      Trefwoorden