Op werkdagen voor 23:00 besteld, morgen in huis Gratis verzending vanaf €20
10 december 2012 | Joost van Driessen

Een spelletjesboek voor volwassenen. Dat is 'Gamestorming', samengesteld door Dave Gray, Sunni Brown en James Macanufo en uitstekend in het Nederlands vertaald door Yvonne Halink en Ed Kerkman. De schrijvers stimuleren onze creativiteit en inventiviteit op speelse wijze. Maar let op: een spel doen is niet hetzelfde als spelen. Gamestorming is een serieuze zaak!

We hebben in het fabriekstijdperk ontleerd om creatief te zijn. Van de hedendaagse kenniswerker wordt die creativiteit wel verwacht. De spellen die in het boek behandeld worden, zijn werkmethoden om de creativiteit en inventiviteit weer uit ons te halen. Brainstormen in spelvorm dus: Gamestorming. Waar we in onze fabrieksmatige gedachten een proces met een vastgesteld aantal stappen doorlopen om een helder gedefinieerd doel te bereiken, moeten we steeds vaker een aantal spellen spelen om via een onbekende weg bij een vaag doel aan te komen.

De eerste hoofdstukken van het boek worden besteed aan de achtergronden van het gebruiken van spellen. Dat lijkt zware kost, maar het interessante is dat je eigenlijk al lezend in een creatieve mindset geplaatst wordt. We leren zelfs tekenen met een zo op het oog erg beperkte set van toegestane symbolen (de 12 gliefen). Maar probeer het maar: je kunt er inderdaad alle figuren en situaties mee tekenen!

De spellen zijn gegroepeerd in vier categorieën:
- Basisspellen (10 stuks): Activiteiten die in elke situatie goed werken en die uitblinken in eenvoud. Hier vinden we bijvoorbeeld het 'geeltjes plakken', leidend tot een overeenkomstendiagram;
- Openingsspellen (26 stuks): De lege spelruimte wordt ingevuld met deze spellen. Ze geven het startsein voor het explorerende vuurwerk dat er op volgt. Het bekende 'brainwriting' hoort hierbij, maar ook de bekende 'stakeholderanalyse';
- Exploratiespellen (40 stuks): De ideeën die tot dan toe opgedaan zijn, worden gecombineerd, geïnterpreteerd en bewerkt om iets nieuws te ontdekken. Patronen worden afgebroken en opgebouwd, bijvoorbeeld met de grappige methode 'computertaal', de 'krachtenveldanalyse' of de 'RACI-matrix';
- Afsluitingsspellen (11 stuks): De bereikte resultaten worden omgevormd tot een gezamenlijk eindpunt, bijvoorbeeld door het maken van een 'grafisch actieplan'.

De spellen zijn goed omschreven en zullen zeker inspireren tot creativiteit. Op sommige punten vind ik de spellen niet diepgaand genoeg. Waarschijnlijk is daarvoor gekozen omdat een diepere behandeling onbalans geeft (het ene spel krijgt dan veel meer pagina's dan het andere). Hierdoor wordt bijvoorbeeld de overbekende SWOT-analyse maar half behandeld: Het ophoesten van de sterktes, zwaktes, kansen en bedreigingen komt prima aan de orde, maar juist het creatieve proces van het confronteren van de SW's met OT's blijft achterwege.

Gelukkig geven de schrijvers ook een handleiding om zelf spellen te ontwerpen. Ze hosten zelfs een community waar zelfontworpen spellen gedeeld kunnen worden. Een waardevolle aanvulling op een boek dat vanwege het creatieve domein nooit volledig kan zijn, maar daar toch heel dicht bij in de buurt komt.


26 november 2012 | Sietse Rauwerdink

Games zijn onvoorstelbaar hot. Waar traditionele leermethoden tekort schieten, komen spelmechanismen te hulp. Dave Gray, Sunni Brown en James Macanufo hebben hun praktijkervaring met games gevat in de bundel 'Gamestorming'. Ze hebben een prachtig kookboek afgeleverd vol ingrediënten om zelf een spel te maken. Als spelontwerper ontdekte ik echter één probleem: ze spelen iets té handig in op de gamingtrend en hanteren een nogal ruimte definitie van 'games'.

'Gamestorming' is een boek van Dave Gray, Sunni Brown en James Macanufo. De ondertitel is voor mij veelbelovend: Spellen voor vernieuwers en veranderaars. Maar liefst 87 spellen passeren de revue. Hoewel het boek een goedkoop aandoende kaft heeft, is het van binnen speels vormgegeven en plezierig om door te bladeren. De vormgeving past bij de inhoud. Een dergelijk receptenboek is dan ook niet voor 's avonds op de bank, maar is wel ideaal als naslagwerk voor concrete oplossingen.

De auteurs snappen goed waar spellen wel of niet voor gebruikt kunnen worden. Zeker als de toekomst onduidelijk en onzeker is, helpen spellen om toch het gewenste doel te bereiken. Zelfs als het doel van tevoren niet expliciet is. Spellen passen in een wereld die hoe langer hoe minder lineair is.

Het boek begint met theorie over spellen. En laat ik eerlijk zijn, theorie is niet waar ik dit boek voor aanschaf. Het gaat mij om de spellen. En toch is dit deel van het boek onmisbaar voor het vervolg. Het helpt om te begrijpen hoe games worden gemaakt en dat helpt weer om de games zelf op een juiste manier vorm te geven en uit te voeren. De 87 spellen die de auteurs beschrijven in hun boek worden verdeeld in vier categorieën:
- basisspellen,
- openingsspellen,
- exploratiespellen
- en afsluitingsspellen.

De spellen zijn echter niet allemaal eenduidig aan één categorie toe te schrijven. Afhankelijk van de context kan een elevatorpitch als exploratiespel én als afsluitingsspel gebruikt worden. En wellicht denkt u: elevatorpitch? Is dat een spel? Een game? Dit is mijn zwaarst wegende bezwaar tegen 'Gamestorming'. De auteurs hanteren een vrij ruime definitie van 'spel' of 'game'. Het gaat in alle gevallen om speelse en gevisualiseerde werkvormen. Maar is het dan ook een spel? De meeste mensen zullen andere verwachtingen hebben: bordspellen, digitale games, kaartspellen, dobbelstenen. En deze elementen komen niet of nauwelijks terug. Is het maken van een visuele checklist een game? Is het plakken van geeltjes speels? De oorspronkelijke titel was dan ook 'The Visual Thinking Playbook'. Hoewel minder hip dan 'Gamestorming', sluit dat beter aan op de inhoud van het boek. Gevisualiseerde werkvormen zijn voor mij nog geen spellen.

Desalniettemin heeft het boek mij, als spellenmaker, veel inspiratie opgeleverd. Waar ik de neiging heb om zaken snel in woorden te vatten, dwingt het boek mij om meer visueel te denken. Door te tekenen en associëren. Ik heb gelijk een aantal elementen toe kunnen passen in een nieuw spel dat ik heb ontworpen. En dat is de echte waarde van dit boek: directe inspiratie en nieuwe invalshoeken. Ik heb tijdens het bladeren meerdere keren concrete invallen gekregen, die ik direct heb toegepast in mijn eigen spellen. Hoewel het boek dus nogal ruim omgaat met de definitie van spel, is het heel makkelijk om er zelf spellen mee te ontwerpen.

Ik noem het daarom een naslagwerk van gevisualiseerde werkvormen. Want met het bestellen van het boek, heb je nog geen spel(len). Die zul je zelf moeten ontwerpen. En daarin schuilt de echte waarde van het boek: geen hapklare brokken, maar heel veel concrete ingrediënten om zelf het juiste proces vorm te geven. Een kookboek, geen afhaalchinees. En daar hebben veranderaars en vernieuwers uiteindelijk het meeste baat bij.


7 maart 2011 | José Otte

'Gamestorming' is een boek over het creëren van een omgeving waarin creatief denken en innovatie mogelijk worden. Dave Gray, Sunni Brown, James Macanufo beschrijven games die creativiteit en innovatie oproepen en geven achtergrond bij het fenomeen games.

'Gamestorming' is geschreven door een drietal mensen uit de visual-thinking wereld; Dave Gray, Sunni Brown, James Macanufo. Vanuit onderzoek uit de neurowetenschappen weten we dat ons brein makkelijker informatie opneemt deze beeld bevat. Vandaar dat het visueel denken in de vorm van gamestorming duidelijk een toegevoegde waarde geeft.

De auteurs leren ons eerst een paar basisgegevens, zoals het verschil tussen een proces en een game. Bij een proces is het duidelijk welk doel nagestreefd wordt. Bij een game is dat doel minder duidelijk en zijn er nog allerlei wegen mogelijk. Als u bij een traject kiest voor game in plaats van proces, dan betekent dat heel wat. Er is ineens geen duidelijk doel meer en de wegen die bewandeld worden, gaan eigenlijk alle kanten op. Verder leren we het belang van een opening en een afsluiting, bij het toepassen van gamestorming. En de dingen die we nodig hebben gedurende het traject, zoals het stellen van de juiste vragen. Met de juiste vragen bedoelen de auteurs vragen die creativiteit en innovatie oproepen.

In het tweede deel van het boek worden games gedeeld. Deze zijn bijeen gezocht door de auteurs. Er is steeds een Object of Play, een How to Play, het aantal deelnemers en de tijd die nodig is voor een game. Op basis van deze informatie is het snel en makkelijk kiezen welke game past bij het traject dat u wilt doorlopen.

Wat ik een heel bijzondere game vind, is het Campfire. Het is een andere manier van trainen waarbij het delen van verhalen wordt ingezet als een vorm van trainen. Het aantal deelnemers ligt tussen de acht en twintig mensen. En het duurt tussen de 30 en 45 minuten. Voorafgaand is er een brainstormbijeenkomst waarin u tien tot twintig woorden verzamelt die de basis vormen bij het Campfire. De woorden staan op post-its die u op een muur plakt. Vervolgens nodigt u mensen uit om op basis van de woorden verhalen te vertellen. Er ontstaat een verhalenstroom die zichtbaar u maakt op de muur van de post-its. Er wordt ook bij deze game aandacht gegeven aan uw rol als facilitator of leider.

Ik heb deze trainingsvorm gebruikt bij een groep van twintig mensen die in opleiding zijn. De les ging over de context van het vakgebied waarin deze mensen werken. Uit het Campfire ontstonden prachtige verhalen die er voor zorgen dat mensen leren van de ervaringen van anderen.

Er staan zoveel nieuwe vormen van games in 'Gamestorming' dat ik voorlopig nog wel even vooruit kan. Met deze manier van werken heb ik meer het gevoel dat er creativiteit ontstaat. En ik weet zeker dat de mensen waar ik deze games mee doe ze niet eerder hebben gezien of gedaan!


Dave Gray, Sunni Brown, James Macanufo
Gamestorming

Populaire producten

    Personen

      Trefwoorden