Op werkdagen voor 23:00 besteld, morgen in huis Gratis verzending vanaf €20
27 juni 2011 | José Otte

'De zwakste schakel' vertelt over projectmanagement. In de vorm van een roman, net als de voorganger 'Het doel'. We leren over projectmanagement op de Goldratt-wijze en tegelijkertijd krijgen we een inkijkje in de academische wereld in Amerika.

Na het lezen van 'Het doel' van Eliyahu Goldratt is het nu de beurt aan 'De zwakste schakel'. Ik moest een hindernis over, omdat ook dit boek al wat langer op de markt is (1997), maar het leest wat makkelijker dan 'Het doel', waar ik steeds duidelijk zag dat de hele digitale wereld nog niet meedeed in het boek. Dat is hier wat beter, maar nog steeds niet optimaal.

In 'De zwakste schakel' neemt Goldratt ons aan de hand in de vorm van een roman. We leren over de academische wereld aan de hand van een professor die op een vaste aanstelling wacht en in zijn collegezaal de verhalen hoort van studenten die bij hem het vak projectmanagement volgen. Op een leuke en interessante manier begeleidt deze professor zijn studenten, en ons lezers, door de stappen die we zetten in een project. Geen ingewikkelde verhalen, heel praktisch en direct toepasbaar voor een ieder die zich met projecten bezighoudt.

Projecten zijn vaak eenmalig en hebben een duidelijk einddoel. Goldratt ziet het tijdspad als één van de grootste beperkingen voor projecten. Vaak worden er veel te ruime buffers genomen. Er zijn vaak drie ongewenste effecten bij projecten: allereerst het studentensyndroom, dat staat voor het te laat beginnen aan een opdracht. Het tweede ongewenste effect is dat mensen vaak aan meerdere zaken (projecten) tegelijk werken. En in al die projecten ruime tijdsmarges stellen om veiligheid te creëren. Het derde effect is dat je in een project pas aan de volgende stap kunt beginnen als je de vorige stap hebt afgerond.

De auteur adviseert om alle tijdsmarges weg te halen uit het projectplan en die als een eenmalige tijdsbuffer aan het eind van een project te benoemen. Hij heeft ontdekt dat in 50% van de gevallen halverwege het project de meeste stappen op tijd afgerond zijn. Met deze kennis kiest hij er voor om de tijdsmarge die als veiligheid worden gebruikt niet na elke stap neer te zetten. Vooral omdat veel mensen extra veiligheid proberen in te kopen.

Wat ik mis in het geheel zijn plaatjes of beelden om zaken duidelijk te maken. Een uitgeschreven presentatie is moeilijk te volgen als de begeleidende beelden ontbreken. Misschien in de volgende herziene versie? Hoewel ik dan zelf zou kiezen voor een aanvulling met prezi of een andere tool om meer met beelden te kunnen werken.

Ik heb begrepen dat TOC vooral in de wereld van bouwprojecten een veelgebruikt systeem is. Ook dit boek van Goldratt is weer een must voor de student en de beginnende projectmanager. Het biedt een goede basis om verder te onderzoeken waar het in de wereld van projecten om gaat.

15 januari 2010 | Ton Bakker

Voor mij het tweede boek van Eliyahu Goldratt en wederom heb ik er veel van geleerd. Net als het eerste boek, 'Het doel', schrijft hij 'De zwakste schakel' als een makkelijk leesbare roman. Een aanrader voor alle projectmanagers.

Eliyahu Goldratt begint zijn inleiding met het introduceren van de meerdere hoofdpersonen. Het zijn projectleiders uit verschillende bedrijven, tezamen in een universiteitsklas die gericht is op projectmanagement. Andere groepen hoofdpersonen zijn de docenten van de universiteit en het bestuur van de instelling. Verder wordt ook de relatie van de hoofdpersoon met zijn echtgenote niet uit het oog verloren. Best wel een complexe omgeving realiseer ik mij nu!

'De zwakste schakel' is naar mijn mening een goede opvolger van 'Het doel' met nadere uitleg en veel toegevoegde waarde voor projectmanagers. Goldratt legt uit dat de lezers zijn uitleg gedeeltelijk verkeerd begrepen hebben. De meeste lezers dachten naar zijn mening bij Theory of Constraints (TOC) te veel aan de operationele kant van de organisatie terwijl TOC ook zeer goed bruikbaar is op tactisch en zelfs strategisch niveau.

Daarna neemt de auteur vanuit de TOC-gedachte projecten onder de loep waarbij hij met een aantal verassende ontdekkingen komt. Hoe goed zijn wij, of is onze organisatie, in het tijdschatten van de duur van projecten? Welke belangen worden er voornamelijk gediend in projecten? Op deze vragen krijgt u een eerlijk antwoord, waardoor u uw volgende projecten binnen budget gaat afleveren zonder concessies te doen. Veel van de vaak gehoorde (ook door mij in het verleden aan mijn manager aangeleverde restpunten) analyse en excuses hoeven niet meer worden overgedragen.

Goldratt schrijft over de wijze waarop met het kritieke pad wordt omgegaan en hoeveel tijd en geld wij hieraan kunnen verdienen (de projectbuffer). In veel bedrijven nemen namelijk zowel interne als externe projectmanagers genoegen met tijdschattingen van de projectleden die niet erg nauwkeurig zijn. Vaak wordt er onnodige tijd ingeruimd door deze projectleden omdat men te veel risicomijdend gedrag vertoont. Er is vaak de angst om niet op tijd te kunnen leveren, vanuit de onzekerheid over de 'niet beïnvloedbare factoren' binnen het project. Hierbij speelt de angst voor represailles vanuit het hoger management ook vaak een rol.

Daarom maakt Goldratt het kritieke pad ook echt het belangrijkste pad binnen het project, waarvoor alles moet wijken. Hij kijkt vanuit TOC naar de bottleneck in het project. En ook hier komt hij tot de conclusie dat de bottleneck vaak slecht wordt geëxploiteerd. Vooral bij meerdere projecten binnen hetzelfde bedrijf ontstaat er een plek waar te veel projecten tegelijkertijd worden aangeboden. Hierdoor ontstaan er nieuwe bottlenecks binnen een bedrijf. Gevolg zijn veel vertragingen als men meerdere projecten binnen hetzelfde bedrijf heeft lopen en tijd is geld. Verspreiding en planning zijn hier kernbegrippen.

Ook neemt de auteur de manier van aanleveren (de aanleverbuffer/aanbesteding) van toeleveranciers onder de loep, evenals de prijs die wij hiervoor betalen. Hij vraagt zich af of wij soms niet te veel prijs kiezen boven kwaliteit, of het goed uitvoeren van ons project. Bij het laatste moeten we volgens Goldratt niet alleen denken aan de kosten die wij bij het uitlopen maken op de totaalkosten van het project (budgetoverschrijdingen), maar ook aan de kosten die gemaakt worden in de organisatie omdat het gewenste eindresultaat niet op tijd voorhanden is of kan worden geïmplementeerd. Dit mede omdat de operatie dan wel de strategie niet de gewenste wending of voortgang kan bewerkstelligen. Ook het slechts op geld van toeleveranciers managen, ontsnapt niet aan de aandacht van Eliyahu. Het beknibbelen op die budgetten kan u volgens hem veel geld kosten.

'De zwakste schakel' is een boek waarin Goldratt u niet alleen de weg wijst in het land der projecten, maar u ook naar veel besparingen voor uw bedrijf. Hij wijst er zelfs op dat veel bedrijven de concurrentieslag verliezen, juist door het slecht organiseren van projecten. Ook besteedt hij aandacht aan uw privé relatie. Zelfs de ervaren projectmanager kan - indien hij serieus wil veranderen! - veel van Goldratt leren. Zeer zeker een aanrader!

16 augustus 2004 | Renze Klamer

'Hoe krijg ik mijn project op tijd af? ' Het zou een vraag kunnen zijn die aan Richard Silver, de professor aan een Amerikaanse business school en hoofdpersoon in Goldratts boek 'De zwakste schakel' gesteld zou kunnen zijn. Het boek, een business-novell, geeft in een goed leesbare romanvorm een indruk van de problemen waar projectmanagement mee worstelt. In een verhaal waarin een scala van projecten en projectachtige structuren worden aangedaan en bekeken, wordt een ding heel erg duidelijk: Nagenoeg geen enkel project wordt binnen budget, binnen de tijd en binnen de doelstelling gerealiseerd. Er vindt een behoorlijk tijdsoverschrijding plaats, of men heeft het budget verhoogd, of (heel herkenbaar) de scope wordt 'een beetje' gecompenseerd. Toch is er geen projectleider of bestuurder die dat acceptabel vindt.

De spelers in het boek komen er in hun eigen onderzoek zo langzamerhand achter dat iedereen meent unieke redenen te hebben voor de vertragingen en overschrijdingen en dat die bijna allemaal buiten de invloedsfeer van de projectleiders of bestuurders liggen. En vervolgens blijkt dat de redenen helemaal niet zo uniek zijn. In feite is de centrale vraag in het boek: "Berust de treurige gang van zaken die we bij de meeste projecten zien op 'force majeure'? Een gevolg van inherente onzekerheid? Of kunnen we er iets aan doen?" (pagina 43).

Toch zijn er projecten die wel slagen. Beter zelfs dan verwacht. Alleen om die reden al is het nuttig om bij de laatste gedachte aan te haken. En dat laat de schrijver Richard en zijn studenten ook doen. Niet bij de pakken neerzitten en accepteren dat de wereld nu eenmaal is zoal die is, maar op zoek gaan naar de oorzaak.

Het boek is de derde business roman van Eliyahu. Goldratt. Na 'Het doel' (een roman over problemen in de wereld van productie en optimalisatie, en 'Het is geen toeval' (over marketing en denkprocessen) behandelt dit boek de relatie die er is tussen de door Goldratt ontwikkelde Theory of Constraints en projectmanagement en productontwikkeling. De Theory of Constraints is samen te vatten als 'ieder systeem wordt ten allen tijd belemmerd in zijn resultaat door één en niet meer dan één beperkende factor. Spoor die factor op, doe er alles aan om hem op te heffen en het systeem zal meer resultaat opleveren tot het belemmerd wordt door de volgende belemmerende factor.'

In 'De zwakste schakel' is aangegeven dat ons onvermogen om juist te schatten de belangrijkste belemmering in projectmanagement is. Een van de meest kwalijke gevolgen van dit onvermogen is dat een opgestelde planning belangrijker lijkt te worden dan het doel van het project. Zonder alle elementen van de oplossing uit te duiden, (het boek is leuk genoeg om gewoon te lezen en mee te gaan op de ontdekkingstocht) komt Goldratt uit op een nogal afwijkende manier van project management waarbij garanties kunnen worden gegeven over haalbaarheid van alle doelstellingen in het project.

Kan een planbijeenkomst zo zijn voorbereid dat vooraf al eenduidig inzicht gegeven is in prioriteiten en belangen? Kun je de rapportage op de vooraf afgesproken tijd met de klant afstemmen? Zijn er altijd weer die mailtjes van de baas? Al die k-klusjes die echt moeten gebeuren maar waarvoor eigenlijk geen tijd is? Is daar wat aan te doen?
Ik ken deze vragen uit de meeste project omgevingen. Als ze niet over een project gaan, dan gaan ze over de omgeving zelf. Dagelijks worden plannen bijgesteld en rapportages aangepast en deadlines verschoven. Het management probeert te verbeteren door het belang van de projectmanager groter te maken, bijvoorbeeld door het aantal afgeronde projecten mede bepalend te laten zijn voor de jaarlijkse beoordeling. Een stap in de goede richting weliswaar maar vaak onvoldoende motiverend in de tijd ná de beoordeling.

Na dertig jaar nadenken over projectmanagement zonder echte grote vernieuwingen en marginale verbeteringen, is 'De zwakste schakel' het begin van een andere manier van project management. Hoe krijg ik mijn project op tijd af? Verbetervoorstel: lees 'De zwakste schakel'.

Populaire producten

    Personen

      Trefwoorden