Op werkdagen voor 23:00 besteld, morgen in huis Gratis verzending vanaf €20
24 mei 2002 | Jan van der Heijden

Prof. Dr. Robert E. Quinn is verbonden aan de Graduate School of business, university of Michigan, Ann Arbor. Hij adviseert als organisatiepsycholoog honderden bedrijven, waaronder enkele Nederlandse multinationals. Hij is tevens bekend als auteur van het Handboek Managementvaardigheden.

'Diepgaande verandering' is bedoeld voor iedereen die zich bezighoudt met wezenlijke veranderingsprocessen, zowel individuele, persoonlijke verandering, als organisatieverandering, is dit boek een echte aanrader. Haarscherp beschrijft Quinn in dit boek het dilemma diepgaand te veranderen of langzaam te sterven. De keus niet te veranderen, maar vooral te investeren in het handhaven van de status quo, risicoloos te gaan voor zelfbehoud, veiligheid en overzichtelijkheid, komt in feite neer op het tekenen van je eigen doodvonnis.

Er zijn enkele zeer herkenbare strategieën die leiden tot een langzame dood. De 'rust en salaris'-strategie: je gaat naar je werk om je geld te verdienen, maar je hart ligt er al lang niet meer. Je zin is over en je durft geen grote stap te zetten. 'Wie actief kiest voor rust en salaris voegt zich welbewust bij de legioenen van de wandelende doden'. Of de 'open achterdeur'-strategie: Je zit nog wel op je eigen werkplek, maar innerlijk heb je al ontslag genomen en bij de eerste de beste gelegenheid ben je weg.

Quinn oppert de enige strategie die leidt tot leven: diepgaande verandering. Vertaal de onvrede in actie, verzamel moed en zoek naar wegen om zowel je eigen leven als je werk te vitaliseren. Leg je niet neer bij minder, maar verander op basis van een visie op je eigen toekomst en die van de wereld.

Ook organisaties moeten in een zich razendsnel ontwikkelende samenleving diepgaand veranderen. Quinn pleit voor een transformationeel paradigma. Het gaat hierbij om het creëren van een overgang met kenmerken van een revolutie. Organisaties dienen een visie te ontwikkelen gebaseerd op een moreel systeem waarin waarden een centrale rol spelen. Integriteit van gedrag is het leidende principe, gekoppeld aan volledige autonomie om tegen conventies in te durven gaan. Rationaliteit wordt ondergeschikt gemaakt aan actie en de durf te falen. Transformationeel leiderschap is nodig voor een bedrijf om vitaal te blijven en te groeien.

Organisatieverandering is volgens Quinn geen rationeel proces, waarbij er volgens een stappenplan vorm wordt gegeven aan een nieuwe toekomst. Veel meer is het vanuit een idee op weg gaan. Al doende ontwikkelt zich een nieuwe visie en ontstaat er een nieuwe werkelijkheid.

'Diepgaande verandering' is een inspirerend boek. Het helpt om 'groter' te denken en -desnoods-, op het randje van het toelaatbare, met lef te doen wat gedaan moet worden. Het nodigt uit 'wild' te zijn en creatief, in plaats van rationeel en stoffig. Echte verandering is een revolutie die leidt tot een transformatie. Een sprong in het diepe in de hoop dat je blijkt te kunnen zwemmen.

Quinn wijst op zeer overtuigende manier de weg en weet dat te larderen met tal van praktijkvoorbeelden. Waarom het in de dagelijkse werkelijkheid zo vaak mislukt komt wat mager uit de verf. Juist een analyse van de redenen waarom mensen en organisaties blijven steken in de status-quo zou dit boek nog krachtiger maken. 'Just do it, but don't be stupid'. Met dit boek in de hand ga je meer durven en dóen!
Om die reden het maximaal aantal sterren.


8 maart 2002 | Peter de Roode

In 'Diepgaande verandering' van Robert Quinn speelt het individu de hoofdrol in de turbulente omgeving die we dagelijks ervaren. Hoe verander je mensen die geneigd zijn de schuld doorgaans buiten zichzelf te zoeken? Met het antwoord zullen veel organisaties geen raad weten: echt, diepgaand veranderen kan alleen maar wanneer mensen zelf willen. Quinn realiseert zich terdege dat zijn boodschap voor weinigen weggelegd zal zijn en dat evenmin veel organisaties zijn ideeën zullen opvolgen. Het is juist dit punt dat het boek zo bijzonder maakt: een helder beschreven doch tevens een langdurige transformatieweg die door de praktijk op voorhand niet omarmd zal worden. Wie bekend is met het werk van Quinn komt ook zijn methodiek van het 'concurrerende waardenmodel' tegen, dat hij met name toepast bij cultuurdiagnoses. Het lijkt me niet ondenkbaar dat leiders het boek zullen gaan raadplegen wanneer 'gewone' (lees: snelle) middelen niet meer helpen. Om die reden ben ik er van overtuigd dat dit boek een klassieker zal worden.

Diepgaande verandering gaat ervan uit dat één persoon verandering teweeg kan brengen in het grotere systeem of in de organisatie waarvan hij deel uitmaakt. Dit boek is bestemd voor mensen die geconfronteerd worden met de noodzaak van een verandering maar niet weten hoe ze dat moeten aanpakken. Het boek kent vier delen. In Deel 1 proberen we te begrijpen hoe de dilemma's 'diepgaand veranderen of langzaam sterven' elk aspect van ons leven raakt. In Deel 2 wordt het tegemoet treden van het dilemma en over de noodzaak eerst jezelf te transformeren, centraal gesteld. In Deel 3 wordt de lezer getoond dat een ervaren innerlijk gedreven leider de wereld anders waarneemt. En tot slot wordt in het vierde deel het zicht op risico en visie en het tot stand brengen van uitmuntendheid aan de orde gesteld.

In dit boek betekent veranderen geen stapsgewijze verandering maar eerder een breuk met het verleden die onomkeerbaar is. Quinn is van mening dat tegenwoordig van mensen vaker een diepgaande persoonlijke verandering wordt gevraagd dan in het verleden. Langzaam sterven is een pijn die we kennen en we verkiezen die boven de pijn die we niet kennen. De neiging voor langzaam sterven te kiezen doet zich in ieders leven voor.

Om langzaam sterven tegen te gaan, bespreekt Quinn drie strategieën. De eerste strategie is 'rust en salaris'. Dat wil zeggen: maak geen moeilijkheden; houd de status quo in stand; neem geen enkel risico; kom om acht uur binnen en ga om vijf uur naar huis. De tweede strategie noemt Quinn 'de open achterdeur' hetgeen inhoudt dat medewerkers alleen bezig zijn om op het juiste moment te vertrekken. Het is overigens de enige pro-actieve houding die ze aan de dag leggen. Over de derde strategie, 'diepgaand veranderen', gaat dit boek.

De boodschap van Quinn is dat er een belangrijke paradoxale waarheid aan het licht komt: veranderen is hoogst onaangenaam. Natuurlijk wisten we dat allang. Maar realiseren we ons voldoende dat niet-veranderen, dus doorgaan op de weg van langzaam sterven, eveneens hoogst onprettig is? Het verschil tussen deze twee opties is dat de pijn van diepgaand veranderen de reis van de held is. Anders gezegd: bij diepgaand veranderen durven we de reis aan waarvan we niet weten wat de bestemming is.

Medewerkers in organisaties zullen zich de vraag moeten stellen, of ze daadwerkelijk bereid zijn verantwoordelijkheid voor het bedrijf te nemen door bewust het welzijn van het collectief na te streven, zelfs als ze daarmee een botsing met een superieur riskeren. 'Kan het me genoeg schelen dat te doen?' Een zo'n simpele vraag laat zich nauwelijks beantwoorden. Er zijn veel redenen voor het individu om hierop in zichzelf 'Nee' te zeggen. Echter door vervolgens hardop 'Ja' te roepen tegen de organisatie is er sprake van hypocrisie.

Het is deze hypocrisie die Quinn bij ons weghaalt door middel van zijn diepgaand veranderen. Het is een eerlijkheid die consequenties kan hebben: je kunt op gespannen voet komen te staan met je baas of nog erger: je baan verliezen. Het is de reis zonder eindbestemming. Het alternatief van langzaam sterven dringt zich aan ons op. Bewuste mensen zullen deze keuze voor zichzelf maken. Maar zoals gezegd: het zullen er niet velen zijn. Toch hebben organisaties verantwoordelijke mensen nodig. Alleen: ze lijken zich die tijd niet te gunnen. Robert Quinn houdt een spiegel voor en geeft aan dat we net zoveel verantwoordelijkheid hebben als we in feite willen.


Populaire producten

    Personen

      Trefwoorden