Op werkdagen voor 23:00 besteld, morgen in huis Gratis verzending vanaf €20
Ruis van Daniel Kahneman c.s. - 'Absoluut de moeite waard'
7 september 2021 | Henk Jan Kamsteeg

Hoe kun je een boek over RUIS zonder ruis beoordelen? Eigenlijk niet, zo blijkt. Bij deze toch maar een poging, want dit nieuwe werk van (onder meer) Daniel Kahneman is het lezen absoluut waard.

Zouden wij hem dan toch geen eerlijke kans hebben gegeven? Omdat we waren uitgelopen met het eerste sollicitatiegesprek, hadden we geen tijd meer rustig te lunchen voor de volgende kandidaat zich aandiende. En dus begonnen we met behoorlijke trek aan het tweede gesprek. Binnen enkele minuten wist ik het al zeker: dit was (naar mijn mening!) niet de nieuwe collega naar wie wij op zoek waren. Liefst zou ik het gesprek nu zo snel mogelijk afronden en lunch gaan halen.

Ervan overtuigd dat ik over een gezonde portie mensenkennis beschik, was ik ervan overtuigd dat we verder moesten zoeken naar een nieuwe kandidaat. Totdat ik RUIS las. Zoals Daniel Kahneman in zijn Ons feilbare denken al deed, laat hij (nu samen met co-auteurs Olivier Sibony en Cass R. Sunstein) ook in dit boek zien dat zowel bias als ruis ons beoordelingsvermogen behoorlijk in de weg zitten. Neem - het bekende - voorbeeld van rechters die aan het begin van de dag of vlak na een lunchpauze eerder geneigd zijn tot voorwaardelijke vrijlating te beslissen dan vlak voor een lunchpauze. ‘Honger maakt rechters strenger,' aldus de auteurs. Solliciteren? Zorg dat je de eerste kandidaat in de ochtend bent. Maar dan niet op een maandag nadat de favoriete voetbalclub van degene die het gesprek leidt, heeft verloren. Want ja, uit onderzoek blijkt ook dat rechters na verlies van hun plaatselijke sportteam in het weekend, de maandag erop strenger zijn. Direct nog een tip - maar helaas nog lastiger te realiseren - probeer het gesprek te laten plaatsvinden op je eigen verjaardag. Want ook dan blijken rechters een stuk milder.

Kortom: wij mensen zitten gek in elkaar. Zaak is volgens Kahneman dat we ons dit realiseren en er onze winst mee doen. Want nee, het is niet rechtvaardig dat bijvoorbeeld asielaanvragen meer kans maken gehonoreerd te worden op dagen dat er een aangename temperatuur is en het zeker niet te warm is. Of dat - in het geval van de sollicitant die tegenover mij zat - hij minder kans op een positieve beoordeling had omdat mijn maag rommelde...

Ruis is volgens de auteurs ‘de ongewenste variabiliteit in beoordelingen van identieke problemen.' Daar waar wij dus vaak denken objectief een beoordeling te kunnen geven, blijkt er van die objectiviteit in de praktijk bar weinig terecht te komen. Terwijl je medewerkers recht hebben op jouw eerlijke feedback, blijkt deze dus vooral af te hangen van onze eigen gemoedstoestand. Ingevulde beoordelingsformulieren zeggen dus helaas meer over degene die hem invulde dan over wie de beoordeling gaat.

Een manier om oneerlijke beoordelingen deels te voorkomen, is meerdere mensen afzonderlijk van elkaar een oordeel te laten vormen. Bij het zogenoemde ‘wisdom-of-crowd-effect' neemt men het gemiddelde van een aantal onafhankelijke oordelen van verschillende mensen. ‘Een simpel statistisch principe ligt hieraan ten grondslag: het middelen van verschillende onafhankelijke oordelen (metingen) levert een nieuw oordeel op, met minder ruis (en overigens niet perse met minder bias) dan de individuele oordelen.'

Maar ook hiermee zijn we er niet. Want welke procedure kiezen we vervolgens om de diverse beoordelingen met elkaar te delen? Gaan we gezellig met elkaar in gesprek over die ene kandidaat of over onze medewerkers - of over welke beslissing er dan ook maar genomen moet worden? Niet wijs, zo mogen we door het lezen van Ruis concluderen. De uitkomst van dit gesprek (en dus van de te nemen beslissing) hangt namelijk ook weer van diverse zaken af. ‘Wie neemt als eerste het woord, wie als laatste, wie spreekt vol zelfvertrouwen, wie is in het zwart gekleed, wie zit naast wie, wie glimlacht, fronst de wenkbrauwen of maakt op het juiste moment een handgebaar - al deze factoren beïnvloeden naast vele andere de uitkomst van het proces [...] De dynamiek tussen de groepsleden kan een hoog ruisniveau opleveren.'

Zo speelt sociale invloed een belangrijke rol. Zijn de eerste sprekers positief, zal de rest sneller volgen. Vraag is dus direct ook hoeveel waarde een tweede gespreksronde in een sollicitatieprocedure heeft wanneer na het eerste al wordt gedeeld dat het om een veelbelovende kandidaat gaat. Kahneman: ‘Een vroege populariteitsgroei versterkt zichzelf en als een voorstel in eerste instantie weinig bijval krijgt, is het veelal ten dode opgeschreven.' Voor aanvang van een meeting lobbyen kan dus zo'n kwaad niet. Tenzij jouw mening natuurlijk door het vele ruis een erg domme blijkt te zijn.

Nog even over het boek Ruis zelf dan. Heeft het überhaupt nog zin een oordeel over dit boek te vellen? Is niet veel interessanter te weten in welke omstandigheden ik het boek las en of ik wel of niet tijdens het schrijven van dit blog werd gestoord door mijn dochters? Of ik honger had? Hoe speelde PSV gisteren? Maar ook: voordat dit boek uitkwam, was het al een hype. De eerste congressen met als gastspreker Kahneman zelf staan al op het programma. Wie ben ik dan - als ik dit al zou willen - om een kritisch geluid te laten horen? Het eerste duimpje is namelijk al omhooggegaan. Wat volgt kan bijna alleen maar positief zijn. (En ja, omdat ik het niet kan laten - wat mij betreft absoluut terecht... PSV staat na een paar speelronden trouwens bovenaan...)

Henk Jan Kamsteeg is eigenaar van het trainingsbureau Proistamenos. Hij heeft trainingen en coaching op het gebied van (persoonlijk) leiderschap en storytelling. Daarnaast is hij auteur van diverse boeken zoals Dienend leiderschapDe kracht van het compliment en Spreken met passie; de kracht van storytelling. Inclusief leiderschap is zijn laatste boek.


Ruis - 'Indrukwekkend en een enorme diepgang'
6 augustus 2021 | Peter de Roode

RUIS is een zeer indrukwekkend boek met een enorme diepgang over een onderwerp waar we als mens aangesproken worden op een bijzonder zwak punt: het gebrek aan overeenstemming bij het nemen van beslissingen.

RUIS gaat over de ongewenste variabiliteit in beoordelingen van identieke problemen. Het is een knap geschreven boek, waarin de auteurs de lezer meenemen in een onderwerp waar we nauwelijks iets van af weten, maar waarmee we wel elke dag te maken hebben. Kahneman, Sibony en Sunstein geven antwoord op de vraag hoe organisaties en haar managers tot betere beslissingen kunnen komen en doen een appèl op organisaties om op een andere manier over ruis te gaan denken.

Daniel Kahneman kennen de meeste lezers van de bestseller Ons feilbare denken die dateert uit 2011. Daarin werden de termen Systeem 1 (onze snelle, emotionele manier van denken) en Systeem 2 (onze rationele manier van denken) geïntroduceerd en toegelicht. Het was even wennen om te horen dat Systeem 1 de leiding had in zo'n 90% van de gevallen en dat Systeem 2 vaak de verantwoording ervan mag geven, achteraf wel te verstaan.

Tien jaar later verschijnt dus Ruis. Heeft Kahneman - die inmiddels 87 jaar is! - met zijn medeauteurs een nieuwe boodschap of is het meer van hetzelfde?, zo vroeg ik mij af. We kunnen gerust zijn, Ruis is een volkomen nieuw boek met zeer verrassende en waardevolle inzichten. Persoonlijk vind ik Ruis beter leesbaar dan Ons feilbare denken. Hoe knap dat boek ook geschreven was, het bleef voor mij toch een boek met allemaal losse inzichten. Dat is Ruis niet; dat is één geheel waarin de auteurs het onderwerp systematisch fileren.

Ja, de moeilijkheidsgraad is hoog. Geen boek om op je nachtkastje te leggen en nog even voor het slapengaan een half uurtje in weg te dommelen. Nee, de informatiedichtheid is zeer hoog, elke regel vereist aandacht en concentratie. Mijn leestempo van dit boek lag lager dan ooit.

Maar de auteurs hebben er veel aan gedaan om met passende, soms simpele, voorbeelden zeer ingewikkelde materie uit te leggen. En daar zijn ze m.i. zeer goed in geslaagd. Misschien is dat de invloed van de co-auteurs van Kahneman. Ruis kent een goede uitleg en er is nagedacht over de vertaalslag naar de praktijk.

Maar waar gaat dit boek over? Kort gezegd over de kwaliteit van onze beslissingen. Die wordt beïnvloed door twee begrippen: bias en ruis.  Het eerste begrip kennen we uit de statistiek, het tweede begrip zal voor de meeste mensen volkomen onbekend zijn. Bias houdt in dat we er systematisch naast zitten en ruis wil zeggen dat meerdere mensen verschillende oordelen kunnen hebben over eenzelfde onderwerp. Maar de hoofdrol is weggelegd voor bias; ruis is de figurant die zich in de coulissen ophoudt. In dit boek wordt die balans hersteld.

We lezen dat er meerdere vormen van ruis zijn, waarbij ‘patroonruis' een zeer ernstige vorm is. Patroonruis houdt in dat verschillende mensen een (totaal) ander oordeel kunnen hebben over de verdachte, de patiënt, de verzekerde, of de leerling. Wanneer we ‘mensen' vervangen voor: rechters, artsen/psychiaters, verzekeringsconsultants of leraren wordt het duidelijk hoe groot het belang van dit onderwerp is.  Als het gemiddelde verschil 3,7 jaar is bij de uitspraak over een gevangenisstraf of de ene verzekerde niets terug krijgt bij schade terwijl een andere verzekerde meer dan €10.000,- uitgekeerd krijgt , voelen we aan dat er iets niet goed gaat.

Maar dit boek zou heel deprimerend worden als we alleen maar met onze fouten zouden worden geconfronteerd. Ruis biedt hoop en geeft perspectief door aan te geven hoe we ermee moeten omgaan. Niet door op de laatste bladzijde vluchtig wat tips te geven maar door een gedegen aanpak voor te stellen.

Wat sterk aan dit boek is, is dat de auteurs telkenmale terugkomen op eerder besproken cases, waardoor er een diepgang ontstaat. Een ander pluspunt vind ik dat de auteurs zelf onderzoek hebben verricht (naar borgtochtzaken) en daardoor theorie en praktijk goed kunnen afwisselen. Zonder de voorbeelden zou het boek onleesbaar worden.

Mijn kritiek op het boek zit in de hoeveelheid bladzijden. Het had korter gemogen. Er zitten aardig wat herhalingen in (we krijgen bijvoorbeeld vaak te horen dat ruis kan leiden tot grote onrechtvaardigheid). Daarnaast zal het een keuze van de auteurs geweest zijn (waarover de nodige discussie zal zijn geweest, schat ik in) over het al dan niet opnemen van statistische uitleg. Voor niet-statistici zijn bepaalde hoofdstukken immers lastig - of gewoon ‘niet' - te begrijpen. Om in een paar hoofdstukken toch die ‘zware' uitleg te geven, vind ik niet zo'n gelukkige keuze.  Maar de lezer moet zich hier niet door laten afschrikken. De samenvattingen op het eind van elk hoofdstuk en op eind van het boek zijn zeer helder.

Al met al is Ruis een boek waar nog veel over gesproken, geschreven en aan gerefereerd zal worden. Wie de voordelen van ruisreductie voor zijn of haar organisatie wil realiseren, zal zich moeten realiseren dat ruis een bijproduct is van onze uniekheid en dat als gevolg daarvan onze beslissingen nadelig beïnvloed kunnen worden. Maar wie durft na te denken over een wereld zonder - of veel minder - ruis, kan niet alleen veel geld besparen, maar ook de veiligheid verbeteren en de gezondheid vergroten door de kwaliteit van beslissingen te verbeteren.

Drs. Peter de Roode is zelfstandig adviseur en trainer. Hij ondersteunt organisaties bij het invoeren van grootschalige veranderingen waarbij gedragsverandering centraal staat. Hij is auteur van de boeken Meegaan of dwarsliggenWerkvormen voor managers en Leidinggeven kun je zelf. Samen met meerdere auteurs schreef hij onder red. van Rob van Es het boek Praktijkboek Veranderdiagnose en samen met Peter van den Boom schreef hij Theatervoorstellingen in organisaties. Naast zijn schrijfactiviteiten is hij spreker en organiseert hij trainingen en seminars over actuele managementthema's.


Ruis - 'Opende mijn ogen'
4 augustus 2021 | Jan Hoogstra

Beslissingen, waarbij interpretatie komt kijken, zijn vaak fout. Hoe komt dat nu en hoe kunnen we dat voorkomen? Kahneman, Sibony en Sunstein beschrijven in het onderbouwde boek ‘RUIS' oorzaken, concrete voorbeelden, een model voor verbetering, maar ook bezwaren tegen het oplossen van ruis. Een boek dat je manier van denken gaat beïnvloeden.

Waarom zijn beslissingen willekeurig en besluit de ene rechter in een vergelijkbare zaak tot levenslang en een andere tot een paar jaar gevangenisstraf? Veel hangt af van bijvoorbeeld het humeur van een rechter, het tijdstip van de dag en de zaken die de rechter voor de betreffende zaak heeft behandeld. Eigenlijk is dat schokkend en schandalig. In het boek RUIS wordt aangetoond dat dit veel vaker voorkomt dan we denken en helaas ook dan gewenst is.

Kahneman (Nobelprijswinnaar, psycholoog) heeft samen met collega's Sibony en Sunstein een vuistdik boek geschreven over het fenomeen Ruis. Met als ondertitel ‘Waarom we zo vaak verkeerde beslissingen nemen, en hoe we dat kunnen voorkomen'. Deze ondertitel raakt de kern van het boek, maar mist eigenlijk een nog belangrijker aspect: we weten vaak niet dat we verkeerde beslissingen nemen en hoe dat komt. Ook daar leggen de schrijvers de vinger op de zere plek.

Het boek bestaat uit meerdere delen. De focus ligt in eerste instantie op de definitie van ruis en het verschil met bias. Oftewel twee soorten fouten die kunnen optreden. Bias is een consistente afwijking, terwijl ruis meer variabel is. Vervolgens wordt aan de hand van diverse wiskundige formules (onder andere Gemiddelde Kwadratische Fout, correlatie en concordantiepercentage) aangetoond dat er ruis is, hoe deze is opgebouwd en hoe deze ruis doorwerkt in de foutieve besluitvorming. Erg zwaar, doordat afwijkingen elkaar niet compenseren. Dit vond ik zelf een erg lastig te lezen deel van het boek, statistiek is nooit mijn favoriete vak geweest.

Ruis kan weer onderverdeeld worden in niveauruis en systeemruis. Niveauruis is bijvoorbeeld dat sommige rechters strenger zijn dan andere, dus wederom redelijk consistent. De andere vorm van ruim is patroonruis en die is meer willekeurig, bijvoorbeeld dat een rechter verkeersovertredingen altijd zwaarder straft dan winkeldiefstal omdat hij/zij in het verleden bij een verkeersovertreding een dierbare is verloren. En patroonruis wordt weer onderverdeeld in stabiele patroonruis en tijdelijke gelegenheidsruis. Oftewel een goede analyse van het fenomeen ruis.

De volgende delen zijn veel praktischer. Aan de hand van concrete voorbeelden van ruis in de zorg, de rechterlijke macht, prestatiebeoordelingen in organisaties en sollicitatiegesprekken wordt dieper ingegaan op het onderwerp. Daar wordt heel concreet aangetoond wat de oorzaken zijn van ruis.

Is ruis op te lossen of te beperken? Jazeker, de schrijvers hebben hiervoor een model ontwikkeld, het mediating assessment protocol. Daar gaan ze in op zes belangrijke stappen om ruis te beperken. Deze stappen betreffen onder andere het vooraf structureren van het proces in assessments, het gescheiden houden van de assessment en het tijdelijk uitschakelen van intuïtie. Feitelijk komt het erop neer om zo goed mogelijk te analyseren, ieder voor zich, waarbij pas op het eind het totaaloordeel wordt gemaakt. Dit vergt extra tijd qua besluitvorming, maar de onderzoekstijd blijft ongeveer gelijk (alleen mogen de onderzoekers niet overleggen).

Is ruis altijd ongewenst? Ja, want het beïnvloedt beoordelingen en keuzes en is niet altijd inzichtelijk. Maar kun je het altijd voorkomen of moet je het altijd beperken/oplossen? De schrijvers zijn daarin erg realistisch en geven zelf zeven belangrijke bezwaren om ruis te verminderen of te elimineren. Daarbij gaat het onder andere om kosten versus baten, maar ook dat dat oplossen van ruis weer kan leiden tot het creëren van andere ruis of bias. Daarnaast willen we ook niet alles aan de computer overlaten (algoritmes die regels volgen leiden consequent tot dezelfde uitslag) omdat situaties vaak verschillende kenmerken hebben en de menselijke maat ook meeweegt. Daarnaast haal je alle flexibiliteit en creativiteit uit het proces.

De schrijvers adviseren dan ook om naar een mix tussen normen en regels te gaan, waarbij normen (bedrijven moeten werknemers een zo veilig mogelijke werkplek bieden) meer ruimte voor interpretatie overlaten dan regels (werknemers mogen niet worden blootgesteld aan kankerverwekkende stoffen). Maar ja, de optimale mix komt tot stand door een beoordeling en bevat dus per definitie ruis.

In de appendix wordt tenslotte nog een aanpak voor een ruisonderzoek beschreven, waarmee in kaart kan worden gebracht in welke mate er sprake is van ruis in een bepaald proces. Overigens bevat het eind van het boek een samenvatting en conclusie, waarin opgeroepen wordt om ruis serieus te nemen. Daarmee kunnen lezers met weinig tijd in korte tijd de essentie van dit boek doorgronden en acties in gang zetten om in hun organisatie ruis te verminderen. Het boek heeft mij, na wat doorploegen van de statistische hoofdstukken, wel de ogen geopend over het fenomeen ruis.

Jan Hoogstra is partner bij WeDoTrust, waar hij opdrachten uitvoert op het gebied van beoordeling en advisering over IT-gerelateerde onderwerpen in de zorgbranche. Zo is hij programmamanager, projectmanager en adviseur op het gebied van bijvoorbeeld IT-strategie en pakketselecties.


Ruis - ‘Een nuttig leerboek’
14 juni 2021 | Rudy Kor

Ik had het boek besteld omdat ik benieuwd was naar de nieuwe ideeën van Kahneman c.s. van wie ik al eerder met veel plezier boeken had gelezen. De titel RUIS was niet echt uitnodigend, de subtitel daarentegen weer wel: ‘waarom we zo vaak verkeerde beslissingen nemen en hoe we dat kunnen voorkomen’.

Na zo’n pagina of zestig - met definities, theorieën en voorbeelden - was de kernboodschap wel duidelijk: de meeste managers onderschatten de negatieve effecten van RUIS op de besluitvorming. En toen had ik nog ruim vierhonderd pagina’s te gaan. Maar goed, wie zegt dat je voor een paar goede ideeën het hele boek moet lezen? Dat zagen de auteurs ook in, ze geven lezers die voornamelijk geïnteresseerd zijn in praktische mogelijkheden om ruis te verminderen het advies om de delen drie en vier over te slaan en direct naar deel vijf te gaan lezen!

Ongewenste relatie beslissing en humeur
Een voorbeeld van ruis is het verschil in uitspraken van rechters voor dezelfde overtreding. Zo zou ik dezelfde gevangenisstraf moeten krijgen voor een bepaald delict, ongeacht welke rechter mijn zaak behandelt met welk humeur, maar blijkt dat vaak niet zo te zijn. Uit onderzoek blijkt dat als een rechter een goed humeur heeft het oordeel milder uitvalt dan als dat niet het geval was. De auteurs geven in hun boek een eindeloze hoeveelheid voorbeelden van onzorgvuldige besluitvorming. Het lijkt erop dat ruis niet zo eenvoudig valt te onderkennen. Een voorbeeld van bias, of vooringenomenheid, is de afwijzing van gekwalificeerde sollicitanten uit specifieke etnische groepen.

Het immer feilbare danken
Het is alweer even geleden – tien jaar om precies te zijn - dat het boek Ons feilbare denken verscheen en in korte tijd een standaardwerk werd. Kahneman nam de lezer mee in de populairwetenschappelijke aspecten van (on)logisch denken en illustreerde dit met een grote hoeveelheid voorbeelden. Ruis heeft de zevenentachtigjarige Kahneman geschreven met twee medeauteurs, en dat is de leesbaarheid van het boek niet ten goede gekomen. Het zijn niet de eersten de besten die ruim vierhonderd pagina’s besteden aan bias, en aan vooral aan ruis. Zo ontving Kahneman een ‘Nobelprijs’ voor zijn werk als gedragseconoom, Sunstein is een Harvard-professor op het gebied van nudges en Sibony is een ex-McKinsey medewerker die nu als hoogleraar zich heeft gespecialiseerd in besluitvorming. In 2021 verscheen zijn boek Storing.

Ruis in oordeelsvorming
Volgens Van Dale is ruis een verzamelterm voor storingen in de communicatie; of een storend geluid dat niet ophoudt. Kahneman c.s. definiëren ruis als ‘de ongewenste variabiliteit in beoordelingen van identieke problemen’. Bias is volgens het woordenboek een neiging, tendens, vooroordeel, vooringenomenheid, systematische vertekening of de ingenomenheid voor of tegen iets of iemand. De drie auteurs adviseren om ‘het woord bias voor specifieke en aanwijsbare fouten te reserveren, en voor de mechanismen waardoor ze worden geproduceerd’.

Ruis en bias
Het boek bestaat uit zes delen, achtentwintig hoofdstukken en vierhonderd pagina’s. In deel één onderzoeken ze het verschil tussen ruis en bias. In deel twee onderzoeken ze de aard van het menselijk beoordelingsvermogen en gaan ze na hoe accuraatheid en fouten kunnen worden gemeten. In deel drie gaan ze in op de voordelen van regels, formules en algoritmes ten opzichte van de mens bij het doen van voorspellingen. In deel vier richten ze zich op de psychologie van de mens en wat de belangrijkste oorzaken van ruis zijn. Deel vijf gaat in op de praktische vraag hoe oordelen verbeterd kunnen worden en hoe inschattingsfouten te voorkomen. Het onderwerp van deel zes is het bepalen van het juiste ruisniveau. In de eerste vier delen van het boek staan een aantal verhelderende inzichten. Maar de eindeloze hoeveelheid voorbeelden, en de vele technische redeneringen, maken het lezen er niet eenvoudiger op. Ook al spreken ze in het hele boek over het werk van besluitvormers en managers, het blijft onduidelijk voor wie het boek nu eigenlijk echt is geschreven.  Ze willen dan wel managers helpen betere beslissingen te nemen, maar daarvoor gaat dit boek wel erg diep in op maar één aspect van besluitvorming. Storing van Oliver Sibony is wat dit betreft meer gefocust: de doelgroep zijn managers, het onderwerp (onder andere) bias en andere cognitieve denkfouten.

Leerboek
Vaak had ik het gevoel dat ik een methodologieboek zat te lezen voor jongerejaars studenten. Neem deze constatering: ‘Intra-persoonlijke variabiliteit is theoretisch iets anders dan de stabiele interpersoonlijke variabiliteit (…), maar het is moeilijk deze bronnen van variabiliteit uit elkaar te houden. Onze naam voor de variabiliteit die het gevolg is van tijdelijke effecten is gelegenheidsruis.’De auteurs voldoen aan de regels van een leerboek: aan het begin van elk deel zeggen de auteurs wat ze gaan zeggen, per hoofdstuk doen ze dat ook, en aan het eind van elk hoofdstuk staan de belangrijkste punten nog een keer weer genoemd. Maar de meeste boeken voor studenten zijn tegenwoordig kleurrijker opgemaakt dat dit boek dat bestaat uit een grijze massa letters. De auteurs gaan helaas maar zijdelings in op de rol van AI en de grote invloed van fake news, als veroorzakers van nogal wat bias en ruis. Veel van de bronnen waarnaar de auteurs verwijzen (daar zijn ze erg volledig in!) zijn gedateerd, toen er bijvoorbeeld nog andere, minder strenge normen golden voor wetenschappelijke publicaties.

Negatieve effecten
Kahneman, Sibony, en Sunstein zijn erin geslaagd het belang van ruis te verhelderen en de negatieve effecten van ruis op de besluitvorming in organisaties duidelijk te maken. De drie auteurs geven op verschillende plekken in het boek aanbevelingen hoe het ruis-niveau in besluitvormingsprocessen te verminderen en, daar waar dat niet lukt, om er bewuster mee om te gaan. De drie auteurs hebben een aantal nuttige inzichten te delen, al had dit voor managers best leesbaarder en in minder pagina’s gekund. En dit leidt tot de volgende conclusie: een boek met een nuttige boodschap voor managers (zoals in dit geval) niet automatisch een managementboek is.

Rudy Kor (1953) is Groninger, organisatieadviseur en auteur van diverse managementboeken. Als senior-partner, is hij werkzaam bij het organisatieadviesbureau Twynstra Gudde. Hij startte zijn werkzame leven bij Philips in Eindhoven. Zijn passie ligt in het enerzijds reduceren van complexiteit van organisatiekundige vraagstukken en anderzijds bij het overdragen van kennis hierover, op zo’n manier dat het betrokkenen energie geeft.


Populaire producten

    Personen

      Trefwoorden