Op werkdagen voor 23:00 besteld, morgen in huis Gratis verzending vanaf €20
5 juni 2013 | Leonard Feis

De titel van ´De omweg naar Succes´ lijkt te verwijzen naar de zoveelste doe-het-zelfmethode voor managers. Niets is minder waar. Geen tienstappenplan naar succes, maar een nieuwe en inspirerende mindset. John Kay, hoogleraar aan de London School of Economics, houdt een krachtig pleidooi voor de indirecte benadering.

Kay gebruikt een groot deel van zijn boek om uit te leggen wat juist niet de weg naar succes is. De omweg naar succes is allesbehalve resultaatgericht en recht op je doel afgaan. De zogenaamd succesvolle aanpak met voorbedachte doelen en een van tevoren ontworpen aanpak is volgens auteur Kay een fabel die voorkomt uit de moderne economische theorie. Het najagen van directe doelen is irreëel omdat de omstandigheden – en dus ook de doelen – continu aan verandering onderhevig zijn. Schieten op bewegende doelen is weinig kansrijk. Wat vandaag een goede keuze lijkt, kan morgen weer anders zijn. Daarnaast is de werkelijkheid veel te complex om rationeel in doelen en modellen te kunnen vatten. Bedrijven die als doel hebben de winst te vergroten en die daarom producten maken, zijn veel minder succesvol dan bedrijven die mooie producten willen maken waar mensen behoefte aan hebben en daardoor uiteindelijk veel geld mee verdienen.

Het betoog van Kay is doorweven met anekdotes en voorbeelden uit het bedrijfsleven, geschiedenis en de kunst. De beste resultaten, zoals het succes van de massaproductie van Ford of de enorme winsten van de private investeerder Warren Buffet, werden niet van te voren ontworpen op de tekentafel, maar het resultaat van eindeloos experimenteren en continue aanpassing aan de omstandigheden van het moment. De drang in de huidige maatschappij om besluitvorming te willen kwantificeren, om zo de beste keuze te maken, leidt tot grote schijnzekerheid. Een goed voorbeeld is de Vietnamoorlog. De Amerikaanse defensieminister McNamara liet zijn medewerkers tot in de kleinste details strategische kansberekeningen uitvoeren, bijvoorbeeld van het aantal manschappen of aantal dorpen dat overwonnen moest worden om de oorlog te winnen. Zijn op hogere doelen gestoelde modellen hielden echter geen rekening met de culturele omstandigheden, de geschiedenis en de mentaliteit van de inwoners en leiders van Vietnam. Het eindresultaat is algemeen bekend. De Amerikanen waren volgens McNamara, achteraf gezien, 'totaal onwetend' geweest ten opzichte van de complexe omgeving waar ze mee te maken kregen.

Wat is dan de omweg naar succes? Zelfs de conclusie van zijn betoog lijkt de auteur ons 'indirect' te willen tonen, een heldere omschrijving van de indirecte aanpak geeft hij niet. Het blijft conceptueel en abstract. De wereld is complex en verandert elk moment. Besluitvorming en het stellen van doelen moet niet plaatsvinden op basis van een rationele berekening, maar op basis van een afweging tussen onnoembaar veel factoren, zoals de afhankelijkheid van degenen die er invloed op hebben. Orde ontstaat niet door sturing, maar spontaan. Besluiten neem je vooral met je gezond verstand en in de wetenschap dat je maar beperkte kennis van zaken hebt. Geluk vind je bijvoorbeeld niet door jezelf als doel te stellen gelukkig te worden, maar door met voor jezelf betekenisvolle activiteiten en prettige relaties bezig te zijn, die je daardoor weer een goed gevoel opleveren.

De lijn van het betoog van Kay is vanaf de aanvang van zijn boek al snel duidelijk, we kunnen doelen in deze complexe wereld het beste indirect benaderen. Het boek leest lekker weg, de vele pakkende voorbeelden inspireren je als lezer om anders tegen het maken van keuzes aan te kijken. Kortom, een aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is om meer te weten te komen over adaptief leiderschap – waar het continu aanpassen en veranderen centraal staan en kant-en-klare stappenplannen over boord worden gegooid.


De omweg naar succes
5 juni 2013 | Leonard Feis

De titel van ´De omweg naar Succes´ lijkt te verwijzen naar de zoveelste doe-het-zelfmethode voor managers. Niets is minder waar. Geen tienstappenplan naar succes, maar een nieuwe en inspirerende mindset. John Kay, hoogleraar aan de London School of Economics, houdt een krachtig pleidooi voor de indirecte benadering. Kay gebruikt een groot deel van zijn boek om uit te leggen wat juist niet de weg naar succes is. De omweg naar succes is allesbehalve resultaatgericht en recht op je doel afgaan. De zogenaamd succesvolle aanpak met voorbedachte doelen en een van tevoren ontworpen aanpak is volgens auteur Kay een fabel die voorkomt uit de moderne economische theorie. Het najagen van directe doelen is irreëel omdat de omstandigheden – en dus ook de doelen – continu aan verandering onderhevig zijn. Schieten op bewegende doelen is weinig kansrijk. Wat vandaag een goede keuze lijkt, kan morgen weer anders zijn. Daarnaast is de werkelijkheid veel te complex om rationeel in doelen en modellen te kunnen vatten. Bedrijven die als doel hebben de winst te vergroten en die daarom producten maken, zijn veel minder succesvol dan bedrijven die mooie producten willen maken waar mensen behoefte aan hebben en daardoor uiteindelijk veel geld mee verdienen.

Het betoog van Kay is doorweven met anekdotes en voorbeelden uit het bedrijfsleven, geschiedenis en de kunst. De beste resultaten, zoals het succes van de massaproductie van Ford of de enorme winsten van de private investeerder Warren Buffet, werden niet van te voren ontworpen op de tekentafel, maar het resultaat van eindeloos experimenteren en continue aanpassing aan de omstandigheden van het moment. De drang in de huidige maatschappij om besluitvorming te willen kwantificeren, om zo de beste keuze te maken, leidt tot grote schijnzekerheid. Een goed voorbeeld is de Vietnamoorlog. De Amerikaanse defensieminister McNamara liet zijn medewerkers tot in de kleinste details strategische kansberekeningen uitvoeren, bijvoorbeeld van het aantal manschappen of aantal dorpen dat overwonnen moest worden om de oorlog te winnen. Zijn op hogere doelen gestoelde modellen hielden echter geen rekening met de culturele omstandigheden, de geschiedenis en de mentaliteit van de inwoners en leiders van Vietnam. Het eindresultaat is algemeen bekend. De Amerikanen waren volgens McNamara, achteraf gezien, 'totaal onwetend' geweest ten opzichte van de complexe omgeving waar ze mee te maken kregen.

Wat is dan de omweg naar succes? Zelfs de conclusie van zijn betoog lijkt de auteur ons 'indirect' te willen tonen, een heldere omschrijving van de indirecte aanpak geeft hij niet. Het blijft conceptueel en abstract. De wereld is complex en verandert elk moment. Besluitvorming en het stellen van doelen moet niet plaatsvinden op basis van een rationele berekening, maar op basis van een afweging tussen onnoembaar veel factoren, zoals de afhankelijkheid van degenen die er invloed op hebben. Orde ontstaat niet door sturing, maar spontaan. Besluiten neem je vooral met je gezond verstand en in de wetenschap dat je maar beperkte kennis van zaken hebt. Geluk vind je bijvoorbeeld niet door jezelf als doel te stellen gelukkig te worden, maar door met voor jezelf betekenisvolle activiteiten en prettige relaties bezig te zijn, die je daardoor weer een goed gevoel opleveren.

De lijn van het betoog van Kay is vanaf de aanvang van zijn boek al snel duidelijk, we kunnen doelen in deze complexe wereld het beste indirect benaderen. Het boek leest lekker weg, de vele pakkende voorbeelden inspireren je als lezer om anders tegen het maken van keuzes aan te kijken. Kortom, een aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is om meer te weten te komen over adaptief leiderschap – waar het continu aanpassen en veranderen centraal staan en kant-en-klare stappenplannen over boord worden gegooid.


22 september 2011 | Carla Verwijs

Mensen die zich richten op succes of geluk, zijn vaak juist niet de meest succesvolle of gelukkigste. Zij die andere doelen beogen, zijn indirect vaak het succesvolst. Dat is het thema van John Kay's boek 'De omweg naar succes'. Vooral hogere doelen bereiken mensen of organisaties veelal niet op de rechtstreekste manier, daarvoor is het leven en is de wereld te complex. Kay geeft vele voorbeelden, maar aan het eind blijft bij mij de vraag hangen 'Wat kan ik hiermee?'

Kay begint met een interessant concept: Franklins Gambit, naar een uitspraak van Benjamin Franklin: 'Het is zo handig een redelijk wezen te zijn; het stelt je in staat om voor alles wat je wilt doen een reden te vinden of te bedenken'. Franklins Gambit komt er op neer dat de beslissing al genomen is en vervolgens wordt gerationaliseerd. Kay noemt het een spel dat mensen spelen. Een mogelijk kostbaar en gevaarlijk spel. Op die manier worden veel fouten gemaakt en Kay zegt dat veel rampen die hij heeft gezien te verklaren zijn met Franklins Gambit. Neem de beslissing van de VS om Irak aan te vallen. De beslissing was genomen en werd later gerationaliseerd. Economen, die graag uitgaan van rationeel denken bij beslissingen, weten inmiddels dat de mens niet zo rationeel redeneert. Kay stelt dat we missichien anders naar het idee van 'rationeel' moeten gaan kijken. Het wordt tijd om de indirectheid van beslissingen te onderkennnen. Complexe systemen zijn nu eenmaal niet tot in alle details te begrijpen, dus we hebben een andere manier van beslissen nodig.

Het is een interessante gedachte, die Kay in eerste instantie in een essay beschreef en vervolgens uitwerkte tot een boek. Ik heb het essay niet gelezen, maar vermoed dat de uitbereiding tot het boek niet veel meer toevoegt. John Kay beschrijft vele voorbeelden uit de architectuur, kunst, het bedrijfsleven, de politiek waar directheid faalt en indirectheid leidt tot succes. Het leest prettig, dat is niet het probleem. Ik heb meer moeite om de praktische waarde van dit boek te bevatten. Zelfs het hoofdstuk 'Indirectheid in de praktijk' levert opnieuw argumenten voor indirectheid en is niet de handleiding 'wat te doen..' die ik had gehoopt aan te treffen. Franklins Gambit gaf me stof tot nadenken, maar voor de rest is 'De omweg tot succes' voor mij niet meer dan een concept met veel voorbeelden. Misschien is de praktische waarde van dit boek eveneens indirect.


De omweg naar succes
22 september 2011 | Carla Verwijs

Mensen die zich richten op succes of geluk, zijn vaak juist niet de meest succesvolle of gelukkigste. Zij die andere doelen beogen, zijn indirect vaak het succesvolst. Dat is het thema van John Kay's boek 'De omweg naar succes'. Vooral hogere doelen bereiken mensen of organisaties veelal niet op de rechtstreekste manier, daarvoor is het leven en is de wereld te complex. Kay geeft vele voorbeelden, maar aan het eind blijft bij mij de vraag hangen 'Wat kan ik hiermee?' Kay begint met een interessant concept: Franklins Gambit, naar een uitspraak van Benjamin Franklin: 'Het is zo handig een redelijk wezen te zijn; het stelt je in staat om voor alles wat je wilt doen een reden te vinden of te bedenken'. Franklins Gambit komt er op neer dat de beslissing al genomen is en vervolgens wordt gerationaliseerd. Kay noemt het een spel dat mensen spelen. Een mogelijk kostbaar en gevaarlijk spel. Op die manier worden veel fouten gemaakt en Kay zegt dat veel rampen die hij heeft gezien te verklaren zijn met Franklins Gambit. Neem de beslissing van de VS om Irak aan te vallen. De beslissing was genomen en werd later gerationaliseerd. Economen, die graag uitgaan van rationeel denken bij beslissingen, weten inmiddels dat de mens niet zo rationeel redeneert. Kay stelt dat we missichien anders naar het idee van 'rationeel' moeten gaan kijken. Het wordt tijd om de indirectheid van beslissingen te onderkennnen. Complexe systemen zijn nu eenmaal niet tot in alle details te begrijpen, dus we hebben een andere manier van beslissen nodig.

Het is een interessante gedachte, die Kay in eerste instantie in een essay beschreef en vervolgens uitwerkte tot een boek. Ik heb het essay niet gelezen, maar vermoed dat de uitbereiding tot het boek niet veel meer toevoegt. John Kay beschrijft vele voorbeelden uit de architectuur, kunst, het bedrijfsleven, de politiek waar directheid faalt en indirectheid leidt tot succes. Het leest prettig, dat is niet het probleem. Ik heb meer moeite om de praktische waarde van dit boek te bevatten. Zelfs het hoofdstuk 'Indirectheid in de praktijk' levert opnieuw argumenten voor indirectheid en is niet de handleiding 'wat te doen..' die ik had gehoopt aan te treffen. Franklins Gambit gaf me stof tot nadenken, maar voor de rest is 'De omweg tot succes' voor mij niet meer dan een concept met veel voorbeelden. Misschien is de praktische waarde van dit boek eveneens indirect.


Populaire producten

    Personen

      Trefwoorden