Op werkdagen voor 23:00 besteld, morgen in huis Gratis verzending vanaf €20
14 mei 2002 | Paul Breman

Ik geef een 6.

Hoewel het boek een heldere uiteenzetting over organisatieleren met concrete voorbeelden uit de praktijk biedt, voegt het weinig toe aan de inzichten die al eerder door anderen (o.a. Senge, Handy, Argyris, Revans, Wierdsma) zijn verkondigd. Daarbij is het boek niet gemakkelijk te lezen. De tekst is goed gestructureerd en zorgvuldig uitgewerkt, maar behoorlijk ingewikkeld, zeker voor lezers die niet eerder met dit onderwerp te maken hebben gehad. Bovendien is het boek ongekend optimistisch over het succes van programma's die het lerende organisatiebegrip binnen bedrijven, overheden en non-profit organisaties implementeren. Het regelmatig mislukken van lerende organisatieprojecten door gering commitment van het topmanagement, weerstand bij het personeel, tekort aan resources en gebrek aan volharding, komt in het boek naar mijn mening onvoldoende aan bod. Blijft staan dat het boek aan lezers, die reeds enige kennis van het lerende organisatieconcept hebben, een goed overzicht biedt van de huidige stand van kennis en ervaring. De theorie wordt grondig en zorgvuldig, vanuit een constructivistische benadering, stapje voor stapje opgebouwd en uitgewerkt. De illustratie van de theorie met tabellen, grafieken en praktijkvoorbeelden draagt bij aan het 'tot leven wekken' van de lerende organisatie. Dit prikkelt het voorstellingsvermogen van de lezer. In dat opzicht is het boek een aanrader voor de lezer die wil bijdragen aan het verbeteren van de leercyclus in zijn organisatie. Het biedt hiertoe concrete handvatten.


10 mei 2002 | Willem Jan Stokhof

Krijgt U net als ik inmiddels een allergieaanval bij het horen van de woorden: 'We willen een lerende organisatie zijn'? Te veel wordt met de mond beleden wat in de praktijk niet wordt gedaan, niet in de laatste plaats omdat veel managementtheorieën een relatie met de werkelijkheid missen. Ik kan u wat dit boek betreft wel gerust stellen: mijn allergiereactie hield zich koest.

Nancy Dixon geeft in haar boek geen handleiding tot 'organisatieleren'. Wat ze wel doet is beginnend vanuit de theorieën over (individueel) leren een caleidoscopisch beeld schetsen van factoren die het vermogen tot leren van individuen én organisaties beïnvloeden. Gelukkig sluit het boek niet af met een zaligmakende theorie die de lezer voorhoudt: zo moet het dus. Wat mij betreft levert het boek verrassende inzichten op naast al bekende informatie. Het boek leest makkelijk. Het is overzichtelijk ingedeeld in behapbare hoofdstukken. Storend is af en toe het slordig taalgebruik en de rommelige opbouw van de informatie. Ook ben ik zinnen tegen gekomen die na herlezing onbegrijpelijk bleven. Of dat ligt aan de oorspronkelijke tekst of de vertaling of aan mij weet ik niet. Vandaar toch een beetje zuinig cijfer (want de inhoud verdient meer).


10 mei 2002 | Hogeboom

Eind jaren '70 komen Argyris en Schon met hun baanbrekende werk 'organizational learning' en kunnen daarmee als grondleggers worden beschouwd van de theorie over lerende organisaties. In1990 volgt het bekende boek 'The fifth discipline' van Peter Senge. Kenmerkend aan deze overigens waardevolle theorieën en concepten is dat deze vooral beschrijvend en diagnosticerend van aard zijn.

Nancy Dixon komt nu met een boek dat in hetzelfde genre te plaatsen valt. Ook zij betoogt dat organisaties heden ten dage onmiskenbaar moeten leren. Er zijn talloze oorzaken en ontwikkelingen te duiden waarom organisaties (zouden) moeten leren. De belangrijkste oorzaak is wellicht terug te voeren naar het hoge tempo van veranderingen binnen producten, diensten en techniek.

Hoewel Dixon in eerste instantie een helder betoog houdt wat organisationeel leren inhoudt, waarom dat onvoldoende plaatsvindt en welke condities voor succesvol leren moeten worden ingevuld, biedt zij helaas geen conceptueel model of methode die ingaat op dieper liggende, cruciale vragen.

De pakkende (sub-)titel 'De organisatie-leercyclus, hoe we collectief kunnen leren' veronderstelt dat de lezer antwoord krijgt op vragen als hoe meet ik bijvoorbeeld het leervermogen van mijn organisatie, hoe kan mijn organisatie het beste leren, hoe implementeer ik dat en wat is daar voor nodig? Helaas worden deze vragen niet beantwoord, zodat er wederom een boek met een hoog beschrijvend gehalte aan de reeds bestaande reeks kan worden toegevoegd.

Per saldo komt Dixon in het boek niet veel verder dan een redelijk abstract en voor de hand liggend schema waarin een aantal informatiestromingen binnen de organisatie met elkaar verbonden worden. De schrijfster maakt tot slot een curieuze stap door eerst een drietal, op het terrein van leren, succesvolle organisaties uitvoerig te beschrijven en vervolgens het door haar ontwikkelde schema daar op los te laten. Het blijft onduidelijk waarom zij dat doet. Het had immers meer voor de hand gelegen dat Dixon aan de hand van de gesignaleerde succes- en faalfactoren haar schema had op- en bijgesteld, zodat er wellicht een in de praktijk bruikbare methodiek gepresenteerd had kunnen worden.


Populaire producten

    Personen

      Trefwoorden