Op werkdagen voor 23:00 besteld, morgen in huis Gratis verzending vanaf €20
29 januari 2009 | Michel Hoetmer

De managementroman is tegenwoordig populair. Het schijnt dat mensen geen ingewikkelde boeken meer willen lezen. De auteur zou daarmee een te groot beroep doen het denkvermogen van de arme lezer. Denken vreet energie. Daarom kiest menig auteur voor de weg van de minste weerstand. Hij verpakt zijn wijsheden in een parabel. Zo ook Bob Burg en John David Mann met 'De go-giver'.

Het recept van de businessroman is bekend. Eerste ingrediënt: kies een hoofdpersoon die in de modder wegzakt. In dit geval Joe, een go-gettende verkoper. Hij is enthousiast, leergierig en bikkelt er lustig op los. Maar het wil niet goed lukken. Het tweede onmisbare ingrediënt is een goeroe die de hoofdrolspeler met zijn wijsheden op het juiste pad helpt. Als u zich houdt aan de receptuur van de auteurs, is uw beloning instant succes. Op zich kan deze formule prima werken. Tenminste als het verhaal ook nog enige inhoud heeft, zoals bij 'Het doel' van Eliyahu Goldratt.

Ik moet u eerlijkheidshalve bekennen dat ik in het begin wel gegrepen werd door 'De go-giver'. Maar gaandeweg kreeg ik een ongemakkelijk gevoel. Mijn twijfel sloeg voor het eerst toe, toen ik las dat positieve gedachten positieve dingen aantrekken en negatieve gedachten negatieve zaken op ons pad brengen. In het gunstigste geval is het een halve waarheid.

Succes komt onder andere voort uit een geweldige drive. Die drive kan worden aangespoord door zowel positieve als negatieve gedachten. Een mooi voorbeeld van iemand die gevoed werd door een 'negatieve motivatiebron' is de Nederlandse multimiljonair Jacob Gelt Dekker. Hij durfde het aan om op TV te verklaren dat het vooral negatieve zaken uit zijn jeugd waren die hem dreven tot grote daden.

Ook het woord 'stratosferisch succes' baarde me zorgen. Is het écht mogelijk om in vijf eenvoudige stappen tot zoveel succes te komen? En dan nog wel in vijf dagen? Als ik Bob Burg en John David Mann moet geloven wel. Alle hoofdrolspelers in hun boek spelen het binnen korte tijd klaar een megacarrière op te bouwen. Het klinkt onwerelds.

De plot van het boek is de echte afknapper, er met de haren bijgesleept. Joe, de aanvankelijk go-gettende verkoper, verandert in een go-giver. Hij gunde ergens in het boek een klant aan zijn meest gevreesde concurrent. Deze wanhoopsdaad is hem ingegeven door de geheimzinnige goeroe Pindar. De aanleiding is de eerste wet van het boek, de wet van waarde: 'Je echte waarde wordt eerder bepaald door wat je geeft dan door hoeveel je betaald krijgt.'

De beloning volgt al binnen een week. Op vrijdagmiddag, als Joe na alle wijze lessen van Pindar de handdoek eigenlijk in de ring heeft gegooid, rinkelt de telefoon. Een soort makelaar in opdrachten hangt aan de lijn. De makelaar heeft iets voor Joe, veel groter dan al het andere waar hij mee bezig is geweest. Het is de tegenprestatie van de gevreesde concurrent. Je vraagt je hierbij af of de auteurs het verkoperswereldje ooit zelf van binnen hebben meegemaakt.

Het daaropvolgende hoofdstuk speelt plotseling een jaar verder. Joe trekt nu zelf aan de touwtjes en heeft een wereldtent opgebouwd. Het ontbreekt er nog maar aan dat het boek eindigt met 'en ze leefden nog lang en gelukkig!'

De inhoud van het boek is flinterdun. De vijf wijsheden zijn bekend. Niet eens oude wijn in nieuwe zakken. Gewoon oude wijn. Oordeel zelf over de (tweede) wet van de vergoeding: 'Je inkomen wordt bepaald door de hoeveelheid mensen die je bedient en hoe goed je hen bedient.' Als ik dit aan verkopers zou vertellen, liggen ze schuddebuikend van het lachen op de grond. Ze zouden mij aankijken en zeggen 'Heb jij ook nog iets nieuws te melden?' De schrijvers hadden het ook kunnen afdoen met één velletje A4. Ik geef u de andere wijsheden cadeau, de derde wet van invloed: 'Je invloed wordt bepaald door hoe nadrukkelijk je de belangen van andere mensen voorop stelt'.

Wat moet je dan geven? Je authentieke zelf (vierde wet). En natuurlijk moet je ook nog openstaan voor ontvangen (de vijfde wet). Het is allemaal doodeenvoudig. De samenvatting was een eitje, met het citeren van enkele zinnen was ik klaar. Het bespaart u toch weer € 19,90. Dat is mijn gift aan u.

Wellicht vraagt u zich af: 'Heb je ook nog iets positiefs te melden?' Vooruit: het boek leest lekker gemakkelijk weg. Het vergt nauwelijks energie. Aanvankelijk weten de auteurs aardig de spanning op te bouwen. En dat was het wel zo'n beetje.


De Go-Giver - Een inspirerend verhaal over de waarde van geven
29 januari 2009 | Michel Hoetmer

De managementroman is tegenwoordig populair. Het schijnt dat mensen geen ingewikkelde boeken meer willen lezen. De auteur zou daarmee een te groot beroep doen het denkvermogen van de arme lezer. Denken vreet energie. Daarom kiest menig auteur voor de weg van de minste weerstand. Hij verpakt zijn wijsheden in een parabel. Zo ook Bob Burg en John David Mann met 'De go-giver'. Het recept van de businessroman is bekend. Eerste ingrediënt: kies een hoofdpersoon die in de modder wegzakt. In dit geval Joe, een go-gettende verkoper. Hij is enthousiast, leergierig en bikkelt er lustig op los. Maar het wil niet goed lukken. Het tweede onmisbare ingrediënt is een goeroe die de hoofdrolspeler met zijn wijsheden op het juiste pad helpt. Als u zich houdt aan de receptuur van de auteurs, is uw beloning instant succes. Op zich kan deze formule prima werken. Tenminste als het verhaal ook nog enige inhoud heeft, zoals bij 'Het doel' van Eliyahu Goldratt.

Ik moet u eerlijkheidshalve bekennen dat ik in het begin wel gegrepen werd door 'De go-giver'. Maar gaandeweg kreeg ik een ongemakkelijk gevoel. Mijn twijfel sloeg voor het eerst toe, toen ik las dat positieve gedachten positieve dingen aantrekken en negatieve gedachten negatieve zaken op ons pad brengen. In het gunstigste geval is het een halve waarheid.

Succes komt onder andere voort uit een geweldige drive. Die drive kan worden aangespoord door zowel positieve als negatieve gedachten. Een mooi voorbeeld van iemand die gevoed werd door een 'negatieve motivatiebron' is de Nederlandse multimiljonair Jacob Gelt Dekker. Hij durfde het aan om op TV te verklaren dat het vooral negatieve zaken uit zijn jeugd waren die hem dreven tot grote daden.

Ook het woord 'stratosferisch succes' baarde me zorgen. Is het écht mogelijk om in vijf eenvoudige stappen tot zoveel succes te komen? En dan nog wel in vijf dagen? Als ik Bob Burg en John David Mann moet geloven wel. Alle hoofdrolspelers in hun boek spelen het binnen korte tijd klaar een megacarrière op te bouwen. Het klinkt onwerelds.

De plot van het boek is de echte afknapper, er met de haren bijgesleept. Joe, de aanvankelijk go-gettende verkoper, verandert in een go-giver. Hij gunde ergens in het boek een klant aan zijn meest gevreesde concurrent. Deze wanhoopsdaad is hem ingegeven door de geheimzinnige goeroe Pindar. De aanleiding is de eerste wet van het boek, de wet van waarde: 'Je echte waarde wordt eerder bepaald door wat je geeft dan door hoeveel je betaald krijgt.'

De beloning volgt al binnen een week. Op vrijdagmiddag, als Joe na alle wijze lessen van Pindar de handdoek eigenlijk in de ring heeft gegooid, rinkelt de telefoon. Een soort makelaar in opdrachten hangt aan de lijn. De makelaar heeft iets voor Joe, veel groter dan al het andere waar hij mee bezig is geweest. Het is de tegenprestatie van de gevreesde concurrent. Je vraagt je hierbij af of de auteurs het verkoperswereldje ooit zelf van binnen hebben meegemaakt.

Het daaropvolgende hoofdstuk speelt plotseling een jaar verder. Joe trekt nu zelf aan de touwtjes en heeft een wereldtent opgebouwd. Het ontbreekt er nog maar aan dat het boek eindigt met 'en ze leefden nog lang en gelukkig!'

De inhoud van het boek is flinterdun. De vijf wijsheden zijn bekend. Niet eens oude wijn in nieuwe zakken. Gewoon oude wijn. Oordeel zelf over de (tweede) wet van de vergoeding: 'Je inkomen wordt bepaald door de hoeveelheid mensen die je bedient en hoe goed je hen bedient.' Als ik dit aan verkopers zou vertellen, liggen ze schuddebuikend van het lachen op de grond. Ze zouden mij aankijken en zeggen 'Heb jij ook nog iets nieuws te melden?' De schrijvers hadden het ook kunnen afdoen met één velletje A4. Ik geef u de andere wijsheden cadeau, de derde wet van invloed: 'Je invloed wordt bepaald door hoe nadrukkelijk je de belangen van andere mensen voorop stelt'.

Wat moet je dan geven? Je authentieke zelf (vierde wet). En natuurlijk moet je ook nog openstaan voor ontvangen (de vijfde wet). Het is allemaal doodeenvoudig. De samenvatting was een eitje, met het citeren van enkele zinnen was ik klaar. Het bespaart u toch weer € 19,90. Dat is mijn gift aan u.

Wellicht vraagt u zich af: 'Heb je ook nog iets positiefs te melden?' Vooruit: het boek leest lekker gemakkelijk weg. Het vergt nauwelijks energie. Aanvankelijk weten de auteurs aardig de spanning op te bouwen. En dat was het wel zo'n beetje.


23 september 2008 | Hugo-Jan Ruts

De fabelvorm is populair in managementboekenland. Ook 'The Go-Giver' is er één. De hoofdpersoon leert vijf principes die hem zullen leiden naar groot succes. Hierdoor wordt u aangemoedigd deze wetten toe te passen. Een krachtige booschap die u goed kunt toepassen in het dagelijks leven.

Gedreven, ambitieuze personen. Op zoek naar succes. Focus op targets en bonussen. Harde werkers. Oog voor commercie. Netwerkers. Ik doe iets voor jou, dan doe jij iets voor mij. Gericht op een deal met een hoge marge of toch op zijn minst op een win-winsituatie. U kent deze types wel en misschien bent u er wel zelf een. Bob Burg en John David Mann noemt dit type de 'Go-getter'.

Het boek 'The Go-Giver' van Burg en Mann gaat over zo'n go-getter. Hoofdpersoon Joe dreigt zijn kwartaaltarget niet te halen en vraagt via de éminence grise van zijn bureau om toegang tot een 'kruiwagen' die ervoor kan zorgen dat hij een grote deal toch nog binnen krijgt. Maar eenmaal in contact met hem, nodigt deze 'kruiwagen' Joe uit om in vijf dagen, vijf personen te ontmoeten die hem vijf principes, vijf wetten voor succes, zullen onthullen. Wetten die werkelijke waarde toevoegen, over authenticiteit, over onvoorwaardelijke durven geven, over kunnen ontvangen. Wetten die wanneer je ze consequent en overtuigend toepast, zullen leiden tot groot succes. Wat zich in deze context nog het beste laat vertalen naar 'geluk' - zowel in werk als privé.

U realiseert zich ondertussen dat 'The Go-Giver' geen alledaags managementboek is. Het is een parabel. Een vlot geschreven boekje over vijf dagen uit het leven van Joe. Een boek dat daarmee past in het rijtje 'Wie heeft mijn kaas gepikt?' van Johnson en Blanchard of Kotters populaire 'Onze ijsberg smelt!'. John Kotter vertelde vorig jaar tijdens zijn lezing op Nijenrode dat hij voor de vorm van een fabel gekozen had, omdat hij ervan overtuigd was dat mensen zijn meer traditionele managementboeken wel kochten, maar niet meer lazen. Maar belangrijker nog; hij vond dat mensen niet emotioneel geraakt worden door een traditioneel boek, maar wel door een verhaal. En geraakt worden is nodig voor persoonlijke verandering.

Of iemand geraakt wordt door 'The Go-Giver', hangt sterk af van de persoon. Goed voorstelbaar dat iemand het een te spiritueel, onrealistisch boek vindt met een overhaast einde. Voor anderen zullen de doodlopende paden die de hoofdpersoon bewandelt, schokkend herkenbaar zijn. De wijze lessen die Joe opdoet zijn niet revolutionair, ze liggen zelfs voor de hand. Maar de lezer zal zich waarschijnlijk pijnlijk realiseren hoe weinig hij ze zelf toepast.

Door de wijze waarop de lessen worden beschreven, de praktische toepasbaarheid en vooral ook manier waarop ze in onderlinge samenhang worden gebracht, geeft de 'The Go-Giver' toch een krachtige boodschap. Eén om over na te denken, maar vooral gewoon uit te voeren. Om die boodschap echt binnen te laten komen, is mijn tip: lees het boek niet in één avond uit maar volg het ritme van de hoofdpersoon. Lees elke dag één deel. Begin op zondagavond en pas net als de hoofdpersoon de geleerde lessen direct toe in de praktijk.

Deze recensie is geschreven op basis van het Engelstalige origineel.


De Go-Giver - Een inspirerend verhaal over de waarde van geven
23 september 2008 | Hugo-Jan Ruts

De fabelvorm is populair in managementboekenland. Ook 'The Go-Giver' is er één. De hoofdpersoon leert vijf principes die hem zullen leiden naar groot succes. Hierdoor wordt u aangemoedigd deze wetten toe te passen. Een krachtige booschap die u goed kunt toepassen in het dagelijks leven. Gedreven, ambitieuze personen. Op zoek naar succes. Focus op targets en bonussen. Harde werkers. Oog voor commercie. Netwerkers. Ik doe iets voor jou, dan doe jij iets voor mij. Gericht op een deal met een hoge marge of toch op zijn minst op een win-winsituatie. U kent deze types wel en misschien bent u er wel zelf een. Bob Burg en John David Mann noemt dit type de 'Go-getter'.

Het boek 'The Go-Giver' van Burg en Mann gaat over zo'n go-getter. Hoofdpersoon Joe dreigt zijn kwartaaltarget niet te halen en vraagt via de éminence grise van zijn bureau om toegang tot een 'kruiwagen' die ervoor kan zorgen dat hij een grote deal toch nog binnen krijgt. Maar eenmaal in contact met hem, nodigt deze 'kruiwagen' Joe uit om in vijf dagen, vijf personen te ontmoeten die hem vijf principes, vijf wetten voor succes, zullen onthullen. Wetten die werkelijke waarde toevoegen, over authenticiteit, over onvoorwaardelijke durven geven, over kunnen ontvangen. Wetten die wanneer je ze consequent en overtuigend toepast, zullen leiden tot groot succes. Wat zich in deze context nog het beste laat vertalen naar 'geluk' - zowel in werk als privé.

U realiseert zich ondertussen dat 'The Go-Giver' geen alledaags managementboek is. Het is een parabel. Een vlot geschreven boekje over vijf dagen uit het leven van Joe. Een boek dat daarmee past in het rijtje 'Wie heeft mijn kaas gepikt?' van Johnson en Blanchard of Kotters populaire 'Onze ijsberg smelt!'. John Kotter vertelde vorig jaar tijdens zijn lezing op Nijenrode dat hij voor de vorm van een fabel gekozen had, omdat hij ervan overtuigd was dat mensen zijn meer traditionele managementboeken wel kochten, maar niet meer lazen. Maar belangrijker nog; hij vond dat mensen niet emotioneel geraakt worden door een traditioneel boek, maar wel door een verhaal. En geraakt worden is nodig voor persoonlijke verandering.

Of iemand geraakt wordt door 'The Go-Giver', hangt sterk af van de persoon. Goed voorstelbaar dat iemand het een te spiritueel, onrealistisch boek vindt met een overhaast einde. Voor anderen zullen de doodlopende paden die de hoofdpersoon bewandelt, schokkend herkenbaar zijn. De wijze lessen die Joe opdoet zijn niet revolutionair, ze liggen zelfs voor de hand. Maar de lezer zal zich waarschijnlijk pijnlijk realiseren hoe weinig hij ze zelf toepast.

Door de wijze waarop de lessen worden beschreven, de praktische toepasbaarheid en vooral ook manier waarop ze in onderlinge samenhang worden gebracht, geeft de 'The Go-Giver' toch een krachtige boodschap. Eén om over na te denken, maar vooral gewoon uit te voeren. Om die boodschap echt binnen te laten komen, is mijn tip: lees het boek niet in één avond uit maar volg het ritme van de hoofdpersoon. Lees elke dag één deel. Begin op zondagavond en pas net als de hoofdpersoon de geleerde lessen direct toe in de praktijk.

Deze recensie is geschreven op basis van het Engelstalige origineel.


Populaire producten

    Personen

      Trefwoorden