Op werkdagen voor 23:00 besteld, morgen in huis Gratis verzending vanaf €20
De edele kunst van not giving a f*ck
27 maart 2018 | Elly Stroo Cloeck

Je zult nooit gelukkig worden als je blijft zoeken naar het recept van geluk. Je zult nooit leven als je zoekt naar de betekenis van het leven. Een citaat van Albert Camus waar het boek De edele kunst van not giving a f*ck van Mark Manson mee begint.

Zelf vertaalt Manson dit uitgangspunt simpel: ‘Probeer het niet’. Valt het je weleens op dat hoe minder je je best doet, hoe beter iets lukt?

Als iets je geen bal kan schelen (not giving a f*ck), bereik je het. Dat geen bal kunnen schelen, betekent niet dat je onverschillig bent, het betekent dat je je comfortabel voelt bij anders zijn. Dat iets anders belangrijker is, dat je wèl een bal kan schelen. En dat je altijd keuzes maakt in wat je wel en niet een bal kan schelen.

Het doel van dit boek is ons te helpen om die keuzes te maken. Mark is een blogger en het boek leest ook alsof hij persoonlijk tegen je praat (‘Ik ben blij dat je het vraagt’). Elk hoofdstuk is doorspekt met persoonlijke ervaringen, zodat we aan het eind bijna alles weten over zijn problematische jeugd, zijn vrouw en zijn bijna-dood ervaring. Hij schrijft zoals hij (denk ik) spreekt: in elke zin wel een paar f*cks, scr*ws, assh*les en d*cks (ik las dit boek in het Engels). Nou, nou dacht ik in het begin, maar het maakt het boek ook zeer vlot leesbaar en grappig.

Mark diept het citaat van Camus uit in het hoofdstuk ‘Geluk is een probleem’. Pijn is nuttig: evolutionair zorgde dat ervoor dat we veranderden, dat we beter opletten (en uit de buurt van vuur bleven) en innovatief waren. Psychische pijn is ook nuttig: blijkbaar hebben we een grens overschreden en leren we zulke situaties vermijden. Maar het is natuurlijk niet de bedoeling dat we constant alle pijn en problemen vermijden! Sterker nog, juist het oplossen van problemen brengt geluk.

In het hoofdstuk ‘De waarde van lijden’, geeft Mark een mooi voorbeeld waarom lijden voor een goed doel, toch geluk kan betekenen. Cruciaal zijn daarbij de waarden die je aanhangt. Er zijn sh*tty waarden (plezier, materieel succes, altijd gelijk willen hebben) maar ook goede waarden (eerlijkheid, kwetsbaarheid, nieuwsgierigheid). De rest van het boek gaat over de vijf waarden die wij zouden moeten aanvaarden: verantwoordelijkheid nemen, onzekerheid accepteren, willen falen, afwijzing accepteren èn zelf afwijzen, en tenslotte nadenken over je eigen sterfelijkheid.

Onzekerheid accepteren vond ik een van de interessantste hoofdstukken. Het houdt je een spiegel voor: je zult altijd vermijden wat jouw identiteit in twijfel trekt. Met als voorbeeld een man die naast zijn saaie baan ook kunst met (in zijn gedachten) een grote K maakt. Maar nooit komt er een expositie van zijn werk. Nooit geeft hij zijn baan op om 100% kunstenaar te worden. Waarom niet? Hij blijft liever de Kunstenaar Die Niemand Kent, dan de Kunstenaar Die Niemand Goed Vindt te zijn. Mark’s conclusie is dat het veel beter is om te denken dat je niet bijzonder bent, wat minder zeker te zijn van je overtuigingen en deze innerlijk ter discussie te stellen.

Nou, wat heb ik van dit boek geleerd? Dat het niet bijzonder is om niet bijzonder te zijn, dus hoef ik me niet te schamen. Dat ik gelukkiger zal zijn als ik me van sommige zaken geen bal aantrek. En dat eerlijkheid een belangrijke waarde is, die ik moet koesteren. Want zonder eerlijkheid geen vertrouwen, zo stelt Mark ook. Dus zeg ik eerlijk: ik had moeite met dit boek, en niet om het taalgebruik. De logica van de stellingen vond ik niet altijd zo duidelijk, de voorbeelden leuk om te lezen, maar niet altijd passen. Ik heb regelmatig teruggebladerd: wat zegt hij hier nu eigenlijk? Hoe komt hij tot deze conclusie? Het geheel overtuigde niet volledig. Als een oudejaarsconference van Youp, het ene verhaal volgt op het andere, vloekend, slingerend en zonder veel diepgang. Marks blogs (zie markmanson.net) zijn in dezelfde stijl, dus ik had gewaarschuwd kunnen zijn.

Ben je het niet met me eens? I don’t give a f*ck!

Elly Stroo Cloeck is specialist op het gebied van GRC en Internal Audit. Daarnaast schrijft ze samenvattingen en recensies van managementboeken.


De edele kunst van not giving a f*ck - 'Zeer leesbaar, vol zelfspot'
6 november 2017 | Carla Verwijs

Mark Manson heeft een hekel aan zelfhulpboeken en bijhorende goeroes. Ze werken zelfs omgekeerd: hoe meer je je druk maakt over bijvoorbeeld gelukkig worden, hoe ongelukkiger je wordt. De ‘Wet van Omkering’ noemt Manson dat.

De meeste mensen geven te veel fucks om situaties die geen fuck verdienen (sorry, dit zijn Manson’s woorden, niet de mijne). Hij heeft dat zelf ook te veel gedaan. In ‘De edele kunst van not giving a fuck’ leer je je fucks juist te kiezen.

‘Geen fuck geven’ betekent niet dat je totaal onverschillig door het leven moet gaan. De vraag is eerder waar wél een fuck om te geven. Tegenslagen horen nu eenmaal bij het leven, maar we kunnen beter ons op een groter doel richten dan ons druk maken om alles wat tegenzit op weg naar dat doel. Manson wil je helpen een duidelijker beeld te krijgen van waar je werkelijk een fuck om geeft.

Zo is het bijvoorbeeld beter voor je emotionele gezondheid te accepteren dat je middelmatig bent. Dat zijn we allemaal, al doen de media ons graag geloven dat we uitzonderingen zijn. Media laten de extremen zien, wat voor ons als een maatstaf gaat voelen waaraan we moeten voldoen. Op z’n minst. Er is helemaal niks mis met de middelmaat.

Het is mens eigen om zich te meten aan anderen. Als je wilt veranderen hoe je tegen problemen aankijkt, zul je moeten veranderen waar je waarde aan hecht, aldus Manson. ‘Zelfverbetering’ is niets anders dan de juiste waarden kiezen. En een goede waarde is realistisch, sociaal constructief en inherent en beheersbaar. De rest van het boek gaat Mark Manson in op de vijf waarden die hij het meest zinvol vindt. De eerste daarvan vond ik interessant: verantwoordelijkheid nemen voor wat zich voordoet in je leven.

Deze waarde draait om keuzes: hoe we een situatie interpreteren en hoe we daarop reageren. Als we een probleem zelf kiezen (een marathon lopen, bijvoorbeeld), dan voelen we ons daar goed bij. Maar als het wordt opgedrongen (‘Je gaat nu een marathon lopen’), dan voelen we ons een slachtoffer. Niemand is verantwoordelijk voor onze emoties, dat zijn we alleen zelf. Ook bij vreselijke gebeurtenissen is dit een waarde om op terug te vallen. Niet toevallig is het een kenmerk van weerbaarheid (resilience). Kom uit de slachtofferrol, hoe comfortabel die ook voelt, en kies ervoor om ergens anders een fuck om te geven. Simpel, maar niet makkelijk.

‘De edele kunst van not giving a fuck’ is voortgekomen uit de blog van Mark Manson, waar je verder kunt lezen als dit boek niet genoeg was. Als lezer moet je even door de f* woorden heen kijken, maar dan is het een zeer leesbaar boek, vol zelfspot van de auteur, waar ook nog nuttige dingen in staan. Daarmee plaats ik dit boek in de categorie ‘zelfhulp’, ook al heeft Mark Manson nog zo’n hekel aan zelfhulpboeken.

Carla Verwijs is managementconsultant met een specialisatie in kennismanagement. Daarnaast zit ze in de jury voor het Managementboek van het Jaar 2018 (#Mgtboek2018).


Populaire producten

    Personen

      Trefwoorden