Op werkdagen voor 23:00 besteld, morgen in huis Gratis verzending vanaf €20
De Succesillusie
10 november 2017 | Peter Streefkerk

Succes is een keuze zegt men vaak. Maar is dat wel zo? Waar zijn al die succesverhalen op gebaseerd? Welke garantie heeft men dat een bepaalde methodiek of werkwijze tot succes leidt?

Richard Engelfriet, auteur van boeken ‘Hoe vang ik een rat’en ‘Zo simpel kan het zijn’, ging een paar jaar geleden aan de slag met het onderwerp ‘succes’ in relatie tot managementtheorieën. Begin dit jaar resulteerde dat in het boek ‘De succesillusie’, waar waarschijnlijk menig managementgoeroe niet zo blij mee is. Maar zoals zo vaak in het dagelijks leven mag de waarheid niet onbesproken blijven. Ook als daarmee bepaalde illusies worden doorgeprikt en dat doet Richard Engelfriet volop in dit boek.

Inkopers en succes
Niets menselijks is inkopers vreemd. Ook wij zijn driftig op zoek naar methodieken, werkwijzen en/of hulpmiddelen die hen ondersteunen bij het succesvol uitvoeren van hun dagelijkse werkzaamheden. Dus bezoeken wij congressen, seminars, trainingen in de hoop dat zij daar wijzer van worden. Wie niet zou je zeggen? Afgelopen jaren trad bijvoorbeeld managementgoeroe Ben Tiggelaar op voor een groot aantal inkopers tijdens de Nevi Inkoopdag 2015, een van de nieuwjaarsbijeenkomsten 2017 en later dit voorjaar nogmaals op het Noord Nederlands inkoopcongres van de Nevi.

Niemand wordt ontzien
Een mooi voorbeeld dus van iemand die volle zalen trekt, maar zich daarbij volgens Richard Engelfriet bedient van methodes, technieken en/of hulpmiddelen die in de verste verte niet gestoeld zijn op wetenschappelijk verantwoorde onderzoeken. Op de hem bekende manier, ironisch en met humor, fileert hij niet alleen auteurs, maar ook de methoden, technieken en/of hulpmiddelen. Hieronder valt onder andere het SMART definiëren van doelen, het hebben van mission statements en een focus, het toepassen van SCRUM, de 10.000 uren regel, het 7-s model, de Net Promotor Score en het hebben van een Waarom.

Heilige huisjes zijn geen heilige huisjes meer
Nagenoeg niets blijft overeind staan in dit boek dat is opgebouwd uit drie delen. In het eerste deel komt de algemene werkwijze van Richard Engelfriet aan de orde om de illusies door te prikken. Hij begint dat deel met een beschrijving van het faillissement van V&D en wat bekende goeroes daarover in de pers te melden hadden. Vaak maakt hij daarbij gebruik van Bol.com en Action om te laten zien hoe ongefundeerd en onwaar de reacties zijn geweest. Ook de haarscherpe analyse van het boek ‘Hoe bouw je een HPO (High Performance Organisatie)’ van André de Waal mag er zijn. Ontluisterend om te lezen hoe dit boek gebaseerd is op het bekende drijfzand en hoe de auteur daarmee omgaat.

Het naslagwerk van de succesillusie
In het tweede deel, genaamd ‘Het Grote Managementsprookjesboek’, komen vervolgens alle methoden, werkwijzen en theorieën aan de orde waar Richard Engelfriet als auteur iets op aan te merken heeft. Dat tweede deel vormt dus een prima naslagwerk als je zelf weer zo’n succesformule krijgt gepresenteerd en wilt weten wat je daar nu mee aan moet. Na de verwarring van de eerste twee delen, helpt de auteur je in het derde deel tenslotte weer overeind met een aantal tips over boeken die je wel kunt lezen en beantwoordt hij kritische vragen van lezers van zijn boek.

Aanzetten tot kritisch denken
Vooropgesteld: Richard Engelfriet wil niemand het recht en het plezier ontnemen om de theorieën van de hiervoor genoemde schrijvers en sprekers tot zich te nemen. Hij geeft alleen aan dat veel succesverhalen gebaseerd zijn op onderzoeken die niet goed of zelfs helemaal niet zijn uitgevoerd en daarnaast ook geen garantie bieden op succes. Al is het alleen maar omdat bij heel veel acties die je onderneemt om een succesvolle prestatie te leveren, er teveel factoren zijn waarop je geen enkele invloed kunt uitoefenen. Om met zijn eigen woorden te spreken ‘Zo simpel kan het zijn’ als je er rustig en logisch over nadenkt. Met zijn boek wil Richard Engelfriet je aanzetten tot zelf kritisch nadenken en niet alles klakkeloos voor waar aannemen.

Eindoordeel
Na het lezen van het boek De succesillusie ziet de wereld van de managementboekenlezer en de congressen- en seminarbezoeker er nooit meer hetzelfde uit. Je leest vanaf dat moment alles met een gezonde dosis wantrouwen, je bent in staat iedere nieuwe werkwijze of theorie op zijn waarde te beoordelen. Of je dat wilt, is een vraag die alleen jij als managementboekenlezer en congressen- en seminarbezoeker zelf kunt beantwoorden. Mocht je willen blijven geloven in de illusies die als waarheid worden verkocht, sla dit boek dan over. Blijf een of meerdere van de vele succes garanderende boeken kopen of inspirerende congressen of seminars bezoeken. Wil je dat niet, dan verdien je de investering in dit boek van Richard Engelfriet in een veelvoud terug door geen overbodige managementboeken meer aan te schaffen en dure congres- of seminarbezoeken achterwege te laten.

Peter Streefkerk is eigenaar van Respect Inkoopconsultancy. Hij houdt zich bezig met interim management, advisering, projectmanagement, training en coaching. Hij is auteur van de boeken Inkopen voor Dummies, Inkoop en een groot aantal artikelen over inkopen. Zijn recensies verschenen eerder op www.inkopers-cafe.nl


De Succesillusie
20 februari 2017 | Sebastiaan van der Valk

Een boek dat je vasthoudt. Ook na het lezen heb ik zelden dat ik nog met regelmaat aan een boek denk. Dat heb ik bij dit boek dus wel. De succesillusie van Richard Engelfriet laat weinig tot niks heel van zeer veel gebruikte managementmodellen, hulpmiddelen en methodes.

Engelfriet heeft onderzoek gedaan naar het verband tussen modellen, middelen en methodes als Lean, Why denken, Enneagram, Kantelen en NLP (hij noemt er nog veel meer) aan de ene kant en het hebben van succes aan de andere kant. Wat blijkt? Engelfriet vindt totaal geen verband. Zijn irritatie zit hem niet zo zeer in het gebruik van deze modellen, maar met name in de claim voor succes die consultants, coaches en adviseurs veelvuldig maken.

De succesillusie zet aan tot nadenken, bijna tot bezinning. Waar zijn we in organisaties mee bezig? Halen we de ene naar de andere consultant binnen om een klusje te klaren? Zijn de modellen en hulpmiddelen die we gebruiken dan nergens goed voor? Het boek prikkelt en inspireert (mag ik dit nog wel zeggen na het lezen van dit boek?) om hierover na te denken.

Richard Engelfriet zegt dat succes wel degelijk bestaat, maar dat het vrijwel onmogelijk is om succes te verklaren. Daarnaast zegt hij dat er geen enkele gouden formule om dat succes te bereiken bestaat. En daar geloof ik ook in! Dat heeft te maken met het feit dat je altijd andere nodig hebt bij het behalen van het succes. Het is niet zo dat de wereld stil staat terwijl jij stappen aan het zetten bent. De wereld verandert en dat neemt variabelen met zich mee waardoor een succes formule niet kan werken. Het kan je mogelijk wel helpen tot andere inzichten, die je vervolgens zelf weer kunt gebruiken of niet.

Wat ik jammer vind is dat Engelfriet in de Succesillusie af en toe te kort door de bocht gaat. Zo schijft hij over bijvoorbeeld LSD: ‘Tijdens de pauze van een bijeenkomst vroeg ik aan iemand of hij me de melk wilde aangeven. Zijn reactie: ‘Begrijp ik goed van jou dat jij van mij de melk wilt?’. Bleek-ie op cursus te zijn geweest. LSD staat voor luisteren, samenvatten en doorvragen. Echt. Kan iemand stoppen met die onzin?’. Dit is voor mij een voorbeeld van te kort door de bocht. Wat is op basis van dit voorbeeld een illusie? En waar linken we dit aan succes?

Daarnaast beweert Richard Engelfriet dat er voor alle modellen, methodes en methodieken geen bewijs is dat er succes behaald gaat worden. Voor het tegenovergestelde is echter ook geen bewijs. Dat alle modellen en methodieken slecht zijn voor organisaties / mensen. Er is namelijk geen bewijs dat ze niet succesvol kunnen zijn voor organisaties. Daar had hij wat mij betreft wat extra aandacht aan mogen besteden.

Ik word zelf erg vrolijk van dit boek. Met name omdat het wie dan ook aanzet om te bezinnen op waar we mee bezig zijn in organisatieland. En met name ook de succesclaim die gedaan wordt met methodieken. Tevens de hunkering naar modellen en ook de hunkering naar steeds weer nieuwe modellen zodra de ene weer is overgewaaid. Wel jammer dat er regelmatig te snel en te kort door de bocht wordt geredeneerd. Vanwege het aanzetten tot reflectie geef ik De succesillusie 4 van de 5 sterren.

Sebastiaan van der Valk is zelfstandig coach en oprichter van 'Bureau voor Ontwikkeling & Groei'. Zijn passie is om individuen en teams te helpen bij het vinden en formuleren van antwoorden op drie kernvragen: (1)Wie ben ik? / Wie zijn wij? (2) Wat wil ik? / Wat willen wij? (3) Hoe kom ik daar? / Hoe komen wij daar? Hierdoor leid je zeer waarschijnlijk een succesvoller, prettiger en gelukkiger (werk)leven! Gedrevendoorpassie.nl is één van zijn laatste initiatieven.


De Succesillusie
31 januari 2017 | Jos Burgers

De succesillusie is een relevant, boeiend en leerzaam managementboek. Richard Engelfriet prikt als onafhankelijk denker terecht heel wat managementballonnen door en schopt enkele heilige managementhuisjes omver. Zelfs de inmiddels populaire zoektochten van bedrijven naar hun zogenaamde ‘why’ blijven niet gespaard. En terecht

Ook persoonlijk vind ik bijvoorbeeld ‘Start with why’ van Simon Sinek een buitengewoon slecht boek. Boordevol niet onderbouwde beweringen, niet gebaseerd op wat voor onderzoek dan ook. Een slim verhaal van een reclamejongen, die met succes gebakken lucht verkoopt. Als je de voorbeelden van Apple, Harley Davidsson en Martin Luther King uit het boek haalt, blijft er niet veel van over. Elk succes en elke mislukking wordt achteraf verklaard door het wel of niet hebben van een ‘why’. Mijn advies: kijk niet alleen naar de TED-talk, maar lees ook het boek eens.

De succesillusie zet ondernemers en managers weer even met beide benen op de grond. Het relativeert de maakbaarheid van succes en dwingt om aannames, die we allemaal nogal gemakkelijk doen, te heroverwegen. Dat wil niet zeggen dat ik het met alles eens ben wat Richard Engelfriet schrijft. Zo gaat de vergelijking tussen V&D en bol.com mank. V&D zat aan het eind van de productlevenscyclus van de warenhuizen, bol.com aan het begin van dat van de online warenhuizen. Als je beter in een behoefte voorziet omdat je een USP hebt, wordt je aantrekkelijker voor klanten. Als je kiest en daarom minder concurrentie hebt, kun je een hogere prijs vragen. Dat is de eeuwenoude wet van vraag en aanbod. Het lijkt me niet goed die ter discussie te stellen.

In zijn enthousiasme om bewijs te leveren dat succes niet maakbaar is, slaat hij dus vaak door. Zo behandelt de auteur in het tweede deel van zijn boek vrijwel alle bestaande managementinzichten en – concepten, om vervolgens te concluderen dat die niet zinvol en/of waardevol zijn. Engelfriet heeft natuurlijk helemaal gelijk als hij stelt dat er vaak geen bewijs is, dat bij toepassing van die theorieën, succes verzekerd is. Maar het omgekeerde is ook waar. Er is ook geen bewijs dat ze niet succesvol zouden kunnen zijn. En daar gaat Richard Engelfriet te gemakkelijk aan voorbij door te doen alsof dat wel voor de volle 100% bewezen is. Dat er mensen zijn die succesvol zijn, zonder ooit doelen te hebben gesteld, wil niet zeggen dat het stellen van doelen voor de meeste mensen zinloos is en de kans op succes niet vergroot. Dat het niet in alle gevallen zo werkt, wil niet zeggen dat het dus een waardeloos concept is.

Er is bovendien ook nog zoiets als gezond boerenverstand (Engelfriet noemt dat speculatie) en uitgaan van wat aannemelijk is. Het is te eenvoudig om te stellen dat zaken als merkenvoorkeur en – trouw niet bestaan. En dat het geen verschil zou uitmaken of je klagende klanten hebt, of dat klanten fan van je zijn. Toegegeven, er is wellicht geen wetenschappelijk bewijs dat je met het hebben van fans iets opschiet, maar ook niet dat dat niet zo is. En dat is wat Engelfriet ons wil doen geloven.

Ten slotte is er in de geneeskunde ook volop wetenschappelijk bewijs voor het placebo-effect. Waarom zou dat in managementland niet kunnen bestaan? Dat je inderdaad succesvoller zult zijn als je denkt dat een concept je gaat helpen? Dat je bijvoorbeeld meer bereikt als je positief denkt, dan wanneer je blijft steken in negatieve gedachten? Nogmaals, daar is misschien geen bewijs voor. Maar ook niet voor het omgekeerde, dat het niet zou werken. Met een enkel voorbeeld van een situatie waarin iets niet werkt, wordt te gemakkelijk gesteld dat het dus nooit werkt.
Ik ben overigens wel blij dat ik in mijn nieuwste boek ‘Eén fan per dag’ heb geschreven, dat er geen bewijs is dat mijn theorie werkt. Maar dat ik er zelf heilig in geloof en dat het boek geschreven is voor wie er ook in gelooft, dat je succesvoller zult zijn als je klanten fan van je zijn.

Al met al is De Succesillusie een uitstekend, eigentijds en vermakelijk boek en een aanrader voor elke ondernemer, manager, professional, en zzp’er. Het lekker leesbare boek dwingt je om je eigen opvattingen weer eens tegen het licht te houden en zet ons weer eens met beide benen op de grond. En het is een oproep aan trainers, goeroes en consultants die anderen graag een spiegel voorhouden om daar nu zelf eens voor te gaan staan en wat terughoudender te zijn in het snel even iets te beweren, zonder dat daar bewijs voor is. En wie kan daar op tegen zijn? Lezen dus!

Deze recensie is geschreven door Jos Burgers. Burgers is een veelgevraagd spreker. Zijn boeken vormen daarvoor de basis. Hij houdt zijn publiek een spiegel voor en laat mensen anders kijken naar hun werk. Humor is daarbij een belangrijk wapen, evenals het gebruik van praktijkvoorbeelden.


De Succesillusie
23 januari 2017 | Sjors van Leeuwen

Succes is niet maakbaar. Goeroes, consultants en trainers bedriegen u waar u bij staat en u hoeft zich niet meer druk te maken over de vraag of iets werkt, want u weet dat dat antwoord er toch niet zal komen. Dit is in een notendop de boodschap van het boek De succesillusie.

Richard Engelfriet is dagvoorzitter, columnist en spreker. Daarnaast schrijft hij managementboeken zoals eerder Hoe vang ik een rat? en nu dus De succesillusie. Engelfriet stipt in De Succesillusie een terecht punt aan: de werking van veel managementtheorieën, -modellen, -methoden is niet wetenschappelijk bewezen. We weten vaak niet of het werkt. Wat het precies doet en of het doet wat de bedenkers beloven dat het zal doen. We hollen in managementland maar al te vaak kritiekloos van de ene hype naar de andere, in de hoop dat we dit keer wel het Ei van Columbus gevonden hebben.  

Of het nu gaat om het formuleren van smart-doelen, tienduizend uren-regel, 7S-model, start with why, teamrollen van Belbin, net promotor score, blue ocean strategie, brainstormen, deeleconomie, elevator pitch, disruptieve innovatie, flow, kernwaarden, focus, lean, long tail, succesfactoren (in search of excellence, good to great, five habits), authenticiteit of de eigenschappen van succesvol leiderschap. Ze passeren in het boek allemaal kort de revue. Het kan volgens de auteur allemaal de prullenbak in want van al deze onderwerpen is niet wetenschappelijk bewezen dat ze doen wat de bedenkers beloven: succes of in ieder geval meer kans op succes.

De auteur beschrijft in zijn boek de meest gemaakte fouten van managementgoeroes. Die hebben vaak te maken met verkeerde aannames, ondeugdelijk onderzoek, tunnelvisie en denkfouten zoals het verwarren van oorzaak en gevolg. En de redenen waarom mensen toch zo graag in goeroes geloven: ze geven ons het snap-, grip-, maatwerk-, repelsteeltje- en Radio GaGa-gevoel en omdat ze succesvol, inspirerend en duur zijn. Man en paard worden daarbij niet gespaard. Zo krijgen bekende Nederlandse managementgoeroes als Ben Tiggelaar, André de Waal en Arjan van den Born een veeg uit de pan omdat zij volgens de auteur beweringen doen die zij niet met deugdelijk onderzoek staven.

De auteur beschrijft in zijn boek ook nog enkele gevaren van de succesillusie. Bijvoorbeeld dat we als maatschappij veel te veel de nadruk leggen op de maakbaarheid van succes. Succes is volgens de auteur zeker niet voor iedereen weggelegd. Persoonlijk succes is sterk afhankelijk van de omstandigheden, toeval en geluk. Het is vervelend en schadelijk om iedereen die minder of geen succes heeft in het leven, als ‘loser’ te zien onder het roepen van ‘eigens schuld dikke bult’.

De auteur is er stellig over: succes is niet maakbaar, succes is geen keuze en succes is niet afhankelijk van een succesformule, maar vooral van tal van andere factoren. De auteur geeft daarmee meteen de reden waarom de werking van bepaalde methoden zo moeilijk te meten en te bewijzen is. Niet alleen in het managementvak, maar bijvoorbeeld ook in de gezondheidszorg en tal van andere disciplines. Iedere organisatie, ieder persoon en iedere situatie is namelijk uniek, dus je vindt in real-life nooit een controlegroep/-situatie die exact hetzelfde is waarmee je kunt vergelijken.

Het probleem van het boek is toch een beetje dat ‘de pot de ketel verwijt dat die zwart ziet’. De zelfbenoemde ‘succesauteur’ generaliseert, simplificeert, winkelt selectief, vergelijkt appels met peren, overdrijft regelmatig en geeft maar sporadisch onderbouwing van zijn vele beweringen. De auteur wil prikkelen, uitdagen en de lezer in 7 stappen afhelpen van goeroes, consultants en trainers. Waarom ook niet, je vangt immers een dief het beste met een dief. De auteur houdt niet van ‘flauwekul’ en die irritatie lees je in het boek terug. Het is gemakkelijk scoren, maar de schrijver lijkt met zijn betoog in de valkuil te trappen die hij voor anderen gegraven heeft. Zo spreekt de auteur in zijn promovideo op zijn website zijn toehoorders toe met ‘ik wil u vandaag enkele principes meegeven van passie, want het begint natuurlijk allemaal met passie’. Ook lijkt de auteur de lezer te onderschatten. Zou er in managementland iemand te vinden zijn die denkt dat het formuleren van alleen een visie, smart-doel of Unique Selling Proposition (USP) voldoende is voor succes zoals de auteur doet voorkomen?

De auteur is terecht kritisch op de vele managementclaims die goeroes, consultants en trainers zich toe-eigenen, maar niet goed kunnen onderbouwen met bewijslast. Maar als al die managementzaken niet bruikbaar zijn, omdat ze niet wetenschappelijk bewezen zijn, wat dan wel? Volgens de auteur moet u de succesillusie maar aanvaarden. Dat betekent doen waarin u gelooft en wat u fijn vindt, maar niet verwachten dat u daarmee meer succes bereikt. Wat mij betreft te kort door de bocht en een gemiste kans. Want met gezond verstand kom je een heel eind, toeval kun je vaak een handje helpen en er zijn ongetwijfeld managementinzichten waarvan nut en werking wel wetenschappelijk of in de praktijk bewezen zijn.

De auteur geeft in het voorwoord al de clou van het boek weg als hij schrijft: ‘Er bestaat geen enkele succesformule die altijd en overal werkt en gegarandeerd succes oplevert. Zodra u voor uw succes mede afhankelijk bent van anderen, zult u nooit weten of u succes zult boeken. Er zijn teveel factoren waar u geen invloed op heeft’.

Sjors van Leeuwen is werkzaam als zelfstandig adviseur op het gebied van klantgericht ondernemen (CRM), strategie en marketing. Hij is auteur van verschillende boeken zoals CRM in de praktijk, Klant in de driver’s seat, Zorgmarketing in de praktijk, Power to the people en Hoe agile is jouw strategie?


Populaire producten

    Personen

      Trefwoorden