Op werkdagen voor 23:00 besteld, morgen in huis Gratis verzending vanaf €20
Nederland is zieker dan nodig
31 augustus 2010 | Ronald Buitenhuis

‘Ik heb de overtuiging dat ziek zijn en thuisblijven eerder tot nare gevolgen leidt dan ziek zijn en blijven werken.’ ‘Werken, daar wordt iedereen beter van.’ Zo maar wat uitspraken uit het boek van Marleen Teunis die over haar standpunten geen enkel twijfel laten: Nederland is zieker dan nodig.

Nogal wat managementauteurs verschuilen zich achter vaagheden. Houden het heel wetenschappelijk en nuanceren zo sterk dat van een mening vaak niets meer is terug te vinden in hun boekwerken. Hoe anders is Werken, iedereen wordt er beter van. De auteur - Marleen Teunis - neemt geen enkel blad voor de mond. Ze vertelt in volstrekt heldere bewoordingen dat Nederland er wat af steunt en kreunt en dat het maar de vraag is of dat ons verder helpt. Zo stelt ze dat het verzuimpercentage in Nederland veel hoger ligt dat in bijvoorbeeld IJsland, België en Duitsland. Ze geeft de genereuze wetgeving in ons land de schuld. ‘We staan mensen veel te makkelijk toe dat we ziek zijn’, schrijft Teunis met een heerlijke duidelijkheid. Drogredenen als ‘mogen we niet meer ziek zijn dan?’ veegt ze direct van tafel.

Natuurlijk mag dat, ziek zijn, maar niet als een soort automatisme. Ze verbaast zich er bijvoorbeeld over dat niemand zich eens op een gemiddelde vrijdag weer beter zal melden. Ach, dat kan maandag toch ook. Heel nadrukkelijk legt ze in haar boek nu eens de bal bij de werknemer en niet alleen bij de werkgever die zich een goed werkgever moet tonen. Natuurlijk verplicht ze de werkgever er toe om er alles aan te doen dat de werknemer zich prettig voelt, maar ook de arbeider moet zich er eens van vergewissen dat hij of zij een commitment is aangegaan. Voor loon verricht je arbeid. En dat is wat anders dan voor loon thuis zitten. Slechts in een luttel aantal procenten is de zieke niet mobiel, zo maakt Teunis duidelijk.

Een terechte constatering, want wie is er nu echt aan een ziek(enhuis)bed gekluisterd? Griepje prima, maar na vijf dagen is iemand zeker weer mobiel en zeker in staat om naar kantoor te komen. Teunis zegt dan ook dat zodra iemand mobiel is hij direct naar kantoor moet komen om met de leidinggevende te praten. Teunis: ‘Praten, daar gaat het om. Er moet een dialoog zijn tussen werknemer en leiding.’ Dit omdat er vaak heel andere redenen aan een ziekmelding ten grondslag liggen. En dan vooral praten in de eerste week van ziekmelding. De meest langdurig zieken zijn volgens Teunis in de eerste twee weken van hun ziekte aan hun lot overgelaten. In de geest van ‘iemand mag toch ziek zijn’. Maar wie zo lang wacht, kan gegarandeerd rekenen op een werknemer met langdurige problemen. Daarom heeft Teunis ook zo weinig op met de Wet Poortwachter. Op zich is de gedachte achter die wet goed, maar het moet allemaal veel sneller. ‘De Poortwachter’ komt pas in actie na een week of zes, waar dus de eerste week cruciaal is in de optiek van Teunis.

Dit is een heerlijk confronterend boek. Anders kun je toch niet concluderen na zinnen als ‘te lief zijn tijdens ziekte werkt averechts’. Teunis wil het taboe rondom het bespreekbaar maken van ziekte met dit boek doorbreken. Daar zullen velen misschien niet blij mee zijn. Vakbonden en bedrijfsartsen zullen mogelijk de wenkbrauwen fronsen. Werkgevend Nederland zal het standpunt van Teunis met grote dankbaarheid omarmen. Toch verdient ze ook van twijfelaars aan haar theorie steun. Volgens Teunis kan met haar aanpak het gemiddelde verzuim van 4,3 naar onder de drie procent. Daar zou toch iedereen blij van moeten worden? Er zal eens iets aan die welvaartsziekte van Nederland moeten gebeuren. Ziek zijn mag, natuurlijk. Onterecht ziek zijn, is onnodig. Lees Werken, iedereen wordt er beter van en laat u overtuigen. Heerlijk confronterend dus!

14 april 2010 | Arie Buvens

Nederland is een land met een hoge levensstandaard in vergelijking met veel omringende landen. Hoe is het dan mogelijk dat we te maken hebben met een gemiddeld verzuimpercentage van 4,3 procent? Voor Marleen Teunis is duidelijk geworden dat het voor leidinggevenden een taboe is om verzuimende medewerkers aan te spreken op de verantwoordelijkheden die zij als werknemers hebben, vooral als ze ziek zijn. Met 'Werken, iedereen wordt er beter van' doorbreekt zij met feiten en cijfers de mythe over de relatie tussen ziek zijn en niet kunnen werken.

'Mag ik niet meer ziek zijn?' Deze vraag is een drogreden, toont Marleen Teunis in 'Werken, iedereen wordt er beter van'. Een medewerker die ziek wordt, wordt ook niet ontslagen van zijn plicht om zijn huur te betalen, het schoolgeld van zijn kinderen op te brengen en zijn hypotheeklast te voldoen. In haar optiek dient de medewerker niet ontslagen te worden van zijn plicht om zijn arbeidscontract na te leven bij ziekte. Dit boek is dan ook gebaseerd op de overtuiging dat ziek zijn en thuisblijven eerder tot nare gevolgen leidt dan ziek zijn en blijven werken.

Door middel van beleid, protocollen en oplossingsgerichte gespreksvoering helpt oplossingsgericht verzuimmanagement om mensen bij het werk te betrekken, ook als ze ziek zijn. Kern van de methode oplossingsgericht verzuimmanagement is om verder te kijken dan naar de medische ingangsklacht. U bekijkt de belastbaarheid, hoe de medewerker met zijn situatie omgaat en vertaalt dat vervolgens in een viertal mobiliteitscodes.

Het best kan ik de kern van het boek weergeven met een voorbeeld:
'Karin was al een jaar thuis. Zij was diabeet en had een bijnierafwijking. Haar vader was anderhalf jaar geleden overleden en na een half jaar doorwerken was het haar te veel geworden. Ze was een vaderskind en werkte bij hetzelfde bedrijf als haar vader. Dus: overspannen thuis. Op het moment dat ik Karin sprak, kon ze niets meer. Ze durfde niet alleen thuis te zijn, dus haar moeder of haar partner was altijd bij haar. Zoals ze zelf beschreef, kreeg ze zeker drie keer per dag een hypo en dan was ze van de wereld.

Werk hervatten was niet aan de orde want ze moest elke dag met de trein naar haar werk. In termen van oplossingsgericht werken was haar beperking het reizen. Ik heb aan onze medisch adviseur gevraagd of drie keer een hypo denkbaar was. Zijn antwoord was dat dit een uitzonderlijk geval moest zijn; voor zover zijn kennis strekte was het nooit voorgekomen. Deze twee gegevens: reizen als beperkende factor en de uitzonderlijke frequentie van de hypoaanvallen, maken werken op de werkplek voor Karin niet mogelijk.

Ik sprak met Karin af na te denken over haar situatie.
Als ik het goed begrijp, zou je kunnen werken wanneer het reisprobleem is opgelost.
Karin beaamde dit. Een jobcoach is vervolgens met Karin gaan reizen. Elke dag van huis naar het werk. Nadat het een week prima was verlopen, stelde de jobcoach voor om boven in de trein te gaan zitten, terwijl Karin beneden plaats nam. Onderwijl zouden ze met de mobiele telefoon contact onderhouden. De derde stap was dat Karin niet wist of de jobcoach in de trein zat. Uiteindelijk is het gelukt om Karin zelfstandig te laten reizen, terwijl zich nimmer meer een niet-behandelbare hypo heeft voorgedaan. Karin was haar coach enorm dankbaar, ze had niet alleen haar werk terug. Ook haar leven had ze terug. Het haalde haar uit haar sociale isolement. Een mooier compliment kan een coach niet krijgen.'

Met dit boek probeert Marleen Teunis een eind te maken aan de 'goedbedoelde verwaarlozing' van zieke medewerkers. Want hoe langer de medewerker van de werkvloer weg is, hoe moeilijker de terugkeer wordt. Van de mensen die dertien weken ziek thuiszitten, blijkt dat na een jaar 37 procent weer volledig aan het werk is. Bij ruim 30 procent heeft de werknemer het werk niet hervat of is opnieuw uitgevallen. De rest is met arbeidsreïntegratie bezig of op arbeidstherapeutische basis aan het werk.

'Werken, iedereen wordt er beter van' is een inspirerend boek met heldere voorbeelden van een doortastende maar respectvolle benadering van zieke medewerkers en een krachtig pleidooi voor een duurzaam personeelsbeleid.

Populaire producten

    Personen

      Trefwoorden