Op werkdagen voor 23:00 besteld, morgen in huis Gratis verzending vanaf €20
3 november 2015 | Irna van der Molen

Het boek Risicogestuurd Werken in de praktijk is een welkome aanvulling op bestaande literatuur. Een van de belangrijkste belemmeringen voor risicomanagement (namelijk constant tijdgebrek) wordt hierin expliciet benoemd, evenals de constatering dat organisaties constant aan verandering onderheving zijn, en dat ook dit gepaard gaat met grote onzekerheden. De combinatie van deze drie factoren (tijdgebrek, verandering en onzekerheden) staat dan ook centraal in dit boek.

Van Staveren pleit dan ook voor een andere manier van omgaan met onzekerheden en tijdgebrek. Hij geeft een aantal managementvoorwaarden aan voor risicogestuurd werken, en geeft daarnaast haarscherp weer hoe methoden en structuren van middel tot doel geworden zijn. Het pleidooi voor nieuwe manieren van werken is dan ook een essentiële boodschap van dit boek. Absoluut een aanrader, niet alleen voor diegenen die nog niet zo bekend zijn met risicomanagement, maar juist ook voor diegenen die gebruik maken van meer conventionele methoden en standaarden van risicomanagement.

11 september 2015 | Harry ter Braak

Van Staveren neemt vanaf de aftrap de lezers mee door met de leeswijzer duidelijk te maken welke doelgroep welk hoofdstuk specifiek moet lezen. In de vier hoofdstukken van het boek betreffen (1) het managen van onzekerheid, (2) het risicogestuurd werken: wat en hoe, (3) de voorwaarden voor de organisatie en (4) de praktische tips. Elk hoofdstuk kent een handige samenvatting met enkele reflectievragen. Reflectievragen die bij beantwoording een beeld kunnen geven van de mate van risicogestuurd werken van een organisatie.

In kaders in de tekst wordt additionele praktische casuïstiek geboden die de materie verlevendigd. Bij het managen van onzekerheid speelt dat de vele veranderingen die op organisaties af komen en die de dagelijkse complexiteit vergroten, door tijdgebrek zomaar niet de aandacht krijgen die ze verdienen. Dagelijks worden keuzes gemaakt die onvoldoende scherp en doordacht zijn in hun risico’s. Regels en procedures helpen dan niet altijd, of zijn soms zelfs de aanleiding dat het fout kan gaan. ‘High Reliability Organisation’ vereist dat fouten als normaal geaccepteerd worden en de reactie erop escalatie voorkomt. Dat er terughoudendheid is tot simplificatie en gevoeligheid voor het primaire proces, met toewijding en veerkracht, en met respect voor expertise.

Het risicogestuurd werkproces bestaat volgens van Staveren uit zes risicoprocestappen. Deze zijn gefilterd uit bestaande methoden van risicomanagement. Ook zijn er acht veel gebruikte hulpmiddelen gepresenteerd, waarvan de meeste zonder investeringen direct in elke organisatie type kunnen worden toegepast. Vervolgens is het verschil tussen conventioneel management en risicogestuurd werken inzichtelijk gemaakt aan de hand van twintig kenmerken en enkele praktijkvoorbeelden.

In een praktische vertaling van wetenschappelijk (promotie) onderzoek (van de auteur) naar de implementatie van risicomanagement, beschrijft van Staveren vervolgens de vijftien belangrijkste organisatorische voorwaarden. Hij sluit het boek af met tien tips uit de praktijk, zoals risicogestuurd werken is meer dan een risicoanalyse en differentieer in toepassers van risicogestuurd werken.

Van Staveren levert met dit boek een heel toegankelijk prettig leesbaar en zeer verantwoord boek over risicomanagement dat elke controller en manager zich eigen zou moeten maken.

23 juni 2015 | Dick Bos

‘Risicogestuurd werken’ van Martin van Staveren is een bijzonder boek. Het houdt het midden tussen een wetenschappelijke verhandeling over de voordelen van risicogestuurd werken en een handboek voor een grote groep mensen die op het terrein van risicomanagement acteren. Voor een geïnteresseerde lezer die zijn kennis wil verbreden en bij wil blijven is het zeker het lezen waard.

In de inleiding op het boek neemt Martin van Staveren gelijk een voorschot op waar het in de kern, in zijn boek, omgaat, namelijk: ‘Slim omgaan met onzekerheid door risicogestuurd werken.’ Naar de mening van de auteur is nagenoeg iedere organisatie aan het veranderen, niet per se omdat ze dat willen, maar vooral ook om de concurrentie voor te blijven of rekening te houden met veranderende wet- en regelgeving.

En los van die noodzaak tot verandering c.q. aanpassing is er onvoldoende tijd om daarop in te spelen. Terwijl dat wel noodzakelijk is en dat gegeven levert stress en onzekerheid op. Kan door worden gegaan op dezelfde weg of moet er daadwerkelijk worden gereorganiseerd? En als een reorganisatie wordt ingezet wat is dan de way-point waarop wordt gekoerst? Dit boek is bedoeld voor gedreven mensen om hen te helpen hun onzekerheden weg te nemen en hun doelen binnen een kort tijdsbestek en kosten efficiënt te kunnen bereiken.

Bij het lezen van het boek vraag je je af, als meer dan gemiddeld lezer, wat er nieuw kan zijn aan deze vorm van risicomanagement, er zijn immers al zo veel boeken op dit terrein verschenen. Zeker als Martin van Staveren zelf aangeeft dat: ‘Risicogestuurd werken overigens gewoon een vorm van risicomanagement is, maar dan wel gericht op de essenties én met andere accenten.’ Het gaat er dus om deze essenties en accenten terug te vinden in de verdere verhandelingen in het boek. Dat gezegd hebbend ben ik wat minder geïnteresseerd in de theoretische uitleg van de eerste paragrafen, maar meer op zoek naar handvatten die mij kunnen helpen risicogestuurd werken onder de knie te krijgen. Natuurlijk is een opmaat nodig om tot de kern te komen maar niet te veel zou ik zeggen. Het wordt bijna een wetenschappelijke verhandeling en mist daardoor zijn aantrekkingskracht om door te lezen. Je mag toch veronderstellen dat een meer dan gemiddelde en geïnteresseerde lezer bekend is met termen als: risicoperceptie, risicohouding en risk appetite, als ook de risicostappen binnen risicomanagement: doelen bepalen, risico’s identificeren, risico’s classificeren, risico’s beheersen, risicobeheersmaatregelen evalueren en het overdragen van risicodossiers. Daar zit hem dus niet de winst, maar waar dan wel?

In het boek van Martin van Staveren komt naar voren dat risicogestuurd werken, in tegenstelling tot andere vormen van risicomanagement, meer de nadruk legt op mens, cultuur, flexibiliteit, leren, aanpassingsvermogen en de realiteit van de beperkte maakbaarheid van organisaties. Om de verschillen tussen het conventionele risicomanagement ten opzichte van vernieuwend risicogestuurd werken inzichtelijk te maken legt hij dat uit aan de hand van twee kolommen met twintig kenmerken die paarsgewijs worden gepresenteerd. Daarmee geeft hij de essentie aan waarin deze aanpak verschilt met de conventionele aanpak en legt hij de accentverschillen bloot.

Met alleen het toelichten van de theoretische kant van risicomanagement kom je niet tot implementatie. Ook de organisatie zelf moet geschikt zijn of geschikt gemaakt worden om risicomanagement op te nemen in de bedrijfsvoeringcyclus. De auteur geeft aan dat risicogestuurd werken pas echt geïmplementeerd is, als het voldaan heeft aan de ‘4 G’s’. Of wel in het bedrijf wordt continu aandacht besteed aan risico’s, omdat het, is:
1. gestructureerd: via de zes risicoprocesstappen;
2. geformaliseerd: officieel voorbij de vrijblijvendheid;
3. geïntegreerd: onderdeel van de relevante werkprocessen;
4. geaccepteerd: iedereen ziet het nut er van in en profiteert er van.

De auteur introduceert vervolgens vijftien voorwaarden, en werkt die nader uit, die de inbedding van risicogestuurd werken in organisaties ondersteunen. Deze voorwaarden zijn onder te verdelen in: vijf voorwaarden die van belang zijn voor het ontwikkelen van de organisatiestructuur (zoals: het formeel vastleggen van rollen, taken en verantwoordelijkheden en delegatie van verantwoordelijkheden), de vijf voorwaarden aan een effectieve organisatiecultuur (zoals: eenduidige werkdefinities en samenwerking in multidisciplinaire teams) en de vijf voorwaarden die aan een methode worden toebedeeld (zoals: beschikbaarheid, gebruiksvriendelijkheid en kosten van aanschaf).
Zoals bij veel boeken ligt de kracht in het laatste hoofdstuk van het boek waar, bij het doorgegeven van tips gerefereerd wordt aan de betreffende hoofdstukken of onderdelen in het boek. In dat gedeelte wordt nadrukkelijk aangegeven dat het bij effectief risicogestuurd werken het er vooral omgaat om een proactieve en open mindset! Of zoals er op bladzijde 120 staat: ‘Effectief risicogestuurd werken betekent willen anticiperen op mogelijke problemen, ze bespreekbaar durven maken en daarna keuzes durven maken over de meest geschikte beheersmaatregelen.’

Het boek van Martin van Staveren past in een reeks van al verschenen boeken, zoals het “Handboek Risicomanagement” van Urjan Claassen. Het aantrekkelijke van het boek zit hem er in dat aan het einde van elk hoofdstuk er een samenvatting volgt en gerichte vragen aan de lezer worden gesteld om te reflecteren op de eigen organisatie. Soms zijn de verhandelingen te theoretisch - bijna wetenschappelijk - en in andere gevallen wel erg voor de hand liggend en bieden ze geen nieuwe inzichten. Het boek is voor een geïnteresseerde lezer die zijn kennis wil verbreden en bij wil blijven zeker het lezen waard.

16 maart 2015 | Tinka Bor-Reijinga

Martin van Staveren is een senior risk professional in risicomanagementland. Op basis van zijn jarenlange ervaring schreef hij een boek dat zo stampvol met tabellen, lijstjes, tips en aanbevelingen staat, dat géén enkele project-, programma-, proces- of risicomanager er meer omheen kan: Risicogestuurd werken in de praktijk.

In de praktijk brengen betekent , als je dit boek leest, geïnspireerd raken en gewoon overgaan tot dóen, dat wil zeggen 'organiseren'. Wat aanspreekt is ‘The soft stuff is the hard stuff’. En dan positief bedoeld. We kunnen met elkaar nog zoveel groslijsten met risicovolle gebeurtenissen opstellen, kansen berekenen en beheermaatregelen treffen. Uiteindelijk komt het erop aan om elkaar ook aan te spreken op risico-alert handelen. Doen wat je zegt en zeggen wat je doet. Geen uitvluchten van druk en workload.

En dát gaat toch echt over jezelf. Risicopercepties en risicohouding ten spijt - dat zijn en blijven 'intangibles' - de bedoeling is met dit boek in de hand de samenwerking te versterken, ervoor te zorgen dat er informatiesymmetrie is i.p.v. informatie-asymmetrie, te leren door te doen en je randvoorwaarden op orde krijgen. Hoe moeilijk kan het zijn?

Het enige puntje aan het boek waar ik naar heb gezocht is de vaardigheids- en competentiekant. Leren door te doen is een prachtige leerstraat. Toch zijn vaardigheid in het elkaar aanspreken, feedback geven, afspraken nakomen, overtuigend het risicogesprek aan te gaan, groupthink bespreekbaar maken evenzo belangrijk als alle praktische handreikingen die in dit boek staan. Want ‘the soft stuff is truely the hard stuff’.

Risicogestuurd werken is onderdeel van een mindset, een samenspel van kennis, deskundigheid en ervaring en toch kun je spraakverwarring houden over wat nu precies risicogestuurd werken is. Welnu, wie dit boek lees stelt zichzelf de vraag hoe de handreikingen in dit boek zijn/haar werk en van zijn/haar team of organisatie kunnen versterken!

Populaire producten

    Personen

      Trefwoorden