Op werkdagen voor 23:00 besteld, morgen in huis Gratis verzending vanaf €20
5 januari 2016 | Thea den Broek en Reinald van der Meer

Wie in een organisatie werkt waar regels, procedures en tradities de dienst uitmaken, heeft zo nu en dan behoefte aan frisse lucht. En dat biedt Paul Verburgt. Volop! Met ‘Minimal Management’ geeft hij velen een groot geschenk, dat wel inslaat als een bom.

Verburgt trekt de lezer uit zijn comfortzone met humoristische beeldspraak en briljante ideeën, verpakt in een compact boek dat je onmiddellijk wilt uitlezen. Beheersingsoverdaad is dodelijk voor alle creativiteit, zo stelt Verburgt. Het roept lamlendigheid en weerstand op. De natuurlijke reflex van managers is om daar nóg meer regels tegenover te stellen.

De schrijver bepleit het omgekeerde. Wie het hele interne procedurele circus in één keer afschaft, ziet medewerkers tot wasdom komen. Geen verstarring en stil verzet, maar creatieve medewerkers die met toewijding hun werk doen. Geen wollige woorden die problemen verhullen, maar volwassen mensen die proactief en oplossingsgericht te werk gaan.

Wie dit boek leest, krijgt onmiddellijk zin om te werken op de werkplek die Verburgt voor ogen heeft. Hij veegt de vloer aan met alle hypocrisie. Met leidinggevenden die beweren dat ze op hun post zitten uit nobele overwegingen, zoals ‘medewerkers leren om de betere variant van zichzelf te worden’. Met hoger opgeleiden die uitsluitend rondlopen omdat ze de afgelopen decennia nu eenmaal met bosjes afgestudeerd zijn, het juiste jargon kennen en daarin de legitimiteit vinden om gezellig mee te sturen met de top.

Verburgt is niet geschikt voor gevoelige types en spreekt klare taal. Weg met al die middle managers, senioren, coördinatoren, teamleiders, projectleiders, stafmedewerkers, intern adviseurs en hoe ze ook maar mogen heten. Eén leidinggevende op 120 medewerkers, één P&O-er op de 500, je creëert kleine teams van 8 à 9 man die uitsluitend kerntaken uitvoeren. De rest kan naar huis. Directeuren moeten 5 minuten per dag aan beleid doen en zich niet overal mee bemoeien. Wie daar niks in ziet mag ook naar huis. Plat, platter, platst. Ik hoor u juichen en applaudisseren. Zelf trok ik al op pagina twaalf een grote fles met bubbels open uit blijdschap over zoveel nuchtere logica. Maar de vraag is natuurlijk wel wat er moet gebeuren met al die hoge lakeien. Zij bezetten immers precies de plek waar de beslissingsmacht ligt, of schuren er dicht tegenaan. Eerlijk gezegd heb ik er een hard hoofd in, behalve als de raad van bestuur de ideeën van Verburgt persoonlijk omarmt. Is dat niet het geval, dan is er de optie van de stille eenmansactie. Tips daarvoor biedt het boek achterin, in het grijze gebied (letterlijk). Grapje van de schrijver.

Wat natuurlijk ook kan, is dat u zelf zorgt dat Verburgt langskomt om in uw eigen organisatie aan het wiel te zwengelen. Dat hij zich meermaals terugverdient kan elk HEAD-lid eenvoudig becijferen. En in kwalitatief opzicht wordt gezond verstand niet beter en smakelijker geserveerd dan in deze fraaie publicatie.

Dit artikel verscheen eerder in Headline

In Focus: Minimal Management
27 november 2015 | Justin van Lopik

De boodschap van Paul Verburgt in Minimal Management: geef medewerkers hun vrijheid en eigen verantwoordelijkheid terug en beperk management tot het uiterste minimum. Wat vinden de klanten van Managementboek.nl van dit boek?

Marike Bokslag

Partner bij altijdhr

Minimal Management is met grote vaart geschreven. De toon is soms licht pedant, maar altijd geestig. Auteur Paul Verburgt veegt de vloer aan met de ‘beheersingsmachinerie’. Managers, regels en stafafdelingen - waaronder vooral mijn vakgenoten van HR - krijgen er op smakelijke wijze van langs.

Het fundament van minimal management is het onwrikbare vertrouwen in de volwassenheid van mensen. Verburgt pleit voor meer vrijheid, zelfstandigheid en verantwoordelijkheid voor medewerkers: goed voor de mens en goed voor de zaak.

Verburgt is bijna dogmatisch in zijn opvatting. Een ‘ja, maar’-gevoel ligt tijdens het lezen dan ook op de loer. In het eerste deel neemt Verburgt de lezer vakkundig de wind uit de zeilen door alle eventuele bezwaren teniet te doen.

Samenvattend is Minimal Management het lezen meer dan waard: het geeft een verfrissende kijk op organiseren en zet aan tot nadenken. En tot slot de ‘maar’: de rol van de middenmanager binnen Verburgts besturingsfilosofie blijft onderbelicht.

8

Judith Barneveld

Adviseur zelfsturing en samenwerking, eigenaar van De Werkwijze

De boodschap dat de invoering van minimal management radicaal moet plaatsvinden, vind ik zowel de meest behulpzame als de meest troeblerende van dit boek. Behulpzaam, omdat Verburgt duidelijk maakt dat dat kan en dat dat nodig is. Troeblerend, omdat we maar moeten hopen dat met name de top beschikt over de vereiste moed en overtuiging om minimal management te initiëren en door te zetten. Gelukkig worden alle tegenargumenten en sceptische vragen stuk voor stuk geadresseerd.

Het betoog overtuigt verder omdat transparant is waar het gebaseerd is op meningen, observaties of ervaringen. Vanuit die ervaringen komen concrete tips over de hoofdelementen van minimal management: weinig managers (een span of control van 100-120 geeft de benodigde regelruimte), kleine teams (8-9 personen kunnen lekker samenwerken) en collectieve targets (3-4 leiden tot de gewenste resultaten). Tegelijkertijd doet Verburgt ook een beroep op ons eigen timmermansoog. Dat lijkt me in lijn met de filosofie van eigen verantwoordelijkheid.

8,5

Pim Breebaart

Voorzitter van de Vereniging van Toezichthouders van Hogescholen

Paul Verburgts interessante boek heb ik met plezier gelezen. De vorm is bovendien erg goed aan de inhoud aangepast. Want de valkuil om allerlei zaken uitvoerig toe te lichten of aannemelijk te maken met wetenschappelijk onderzoek is groot. Juist de radicale keuze in inhoud én vorm maakt het tot een goed boek. En meer is niet nodig. Het boek is erg toepasbaar op grote mbo-colleges, hogescholen en universiteiten. Jammer genoeg gaan nu ook grote gemeenschappen van basis- en middelbare scholen aan managementobesitas leiden. Het leidinggeven aan grote onderwijsinstellingen kan echt veel beter. Meestal worden precies de verkeerde keuzes gemaakt. Dat heeft alles te maken met het gebrek aan de juiste kwaliteiten in de leiding. En dat heeft weer te maken met het perspectief van de Raad van Toezicht. Dat kan beter en dan is er veel winst te behalen. Heel inspirerend om Minimal Management te lezen.

10

Minimalisme & risicosturing
30 juli 2015 | Martin van Staveren

Less is more? Een definitie van minimalisme is 'het streven om met zo eenvoudig mogelijke middelen een doel te bereiken, een effect te bewerkstelligen.' Zou het niet mooi zijn om op minimalistische wijze met risico’s om te kunnen gaan? Om zo eenvoudig mogelijk organisatie- of teamdoelen te realiseren, ondanks onzekerheden en bijbehorende risico’s? Als je antwoord hierop bevestigend is, dan heb ik goed nieuws: minimaal management is in opmars.

Als recensent van managementboek.nl kreeg ik onlangs het boek Minimal Management van Paul Verburgt aangeboden. Het is een prikkelend geschreven boek door een zeer ervaren manager. De kern van het boek: ‘Geef managers hun vrijheid en eigen verantwoordelijkheid terug en beperk management tot het uiterste minimum’. De auteur heeft enkele jaren zelf de daad bij het woord gevoegd en ArbodNed met minimaal management naar maximale prestaties geloodst. Het boek staat hoog in de hitlijst van managementboeken, een bewijs dat hij een gevoelige snaar raakt.

Minimal Management start met een tirade tegen ‘de beheersingsmachine’, de hedendaagse overdaad aan regels, protocollen, procedures en bijbehorende controles. Kortom, bureaucratie, die in veel organisaties eerder toe- dan afneemt. Naar mijn overtuiging komt dit door een doorgeschoten behoefte aan zekerheid (en dus angst voor onzekerheid), in combinatie met de vele controlemogelijkheden die moderne ICT oplossingen bieden.

Vervolgens presenteert Verburgt de principes van minimal management, en de toepassing ervan in de praktijk. Eigenlijk is er één leidend principe voor minimal management: benader volwassenen in organisaties als volwassenen. Dit betekent ze de professionele vrijheid geven om te doen wat gegeven de doelen gedaan moet worden. Klinkt zo simpel, de praktijk is weerbarstig. Als manager moet je de neiging tot controle loslaten en daarmee onzekerheid toelaten. Dit kan niet zonder onwrikbaar vertrouwen in de medemens binnen en buiten de organisatie. Onzekerheid toelaten betekent ook erop kunnen vertrouwen dat er constructief mee wordt omgegaan. Dit is de brug naar risicogestuurd werken.

Minimal management staat dan ook ten opzichte van conventioneel management als risicogestuurd werken ten opzichte van louter instrumenteel risicomanagement. Veel van de praktische tips voor de invoering van minimal management komen overeen met kenmerken van risicogestuurd werken. Enkele voorbeelden:

- Van schaalvergroting naar functionele omvang, via teams van 8 á 9 personen

- Per team 3 á 4 leidende teamdoelen aanhouden, waarop je als team wordt beoordeeld

- Variatie toelaten en benutten

- Consequent scherpe keuzes durven maken

- Van low trust – high tolerance naar high trustlow tolerance

Dit geeft de professionele ruimte om kansen te benutten en bewust risico’s te nemen, als dat nodig is om de doelstellingen te realiseren. Het vraagt van de (overgebleven) managers om leiderschap met specifieke eigenschappen, zoals een vrije geest, stalen zenuwen en orthodoxie. Dat is een fascinerende paradox: de geboden vrijheid is aan een aantal keiharde spelregels gebonden.

De filosofie van Minimal Management past in de ontwikkeling van vernieuwend management, die is ingezet door Nederlandse managementdenkers als Mathieu Weggeman, Jaap Peters, Thijs Homan en Wouter Hart. Risicogestuurd werken sluit daar naadloos op aan: met zo eenvoudig mogelijke middelen organisatie- en teamdoelen te realiseren, ondanks onzekerheden en de bijbehorende risico’s. Wat houdt je nog tegen?

Dr. ir. Martin van Staveren MBA adviseert organisaties over effectiever omgaan met risico’s en onderliggende onzekerheden. Hij is ook kerndocent aan de Masteropleidingen Risicomanagement en Public Management, Universiteit Twente en auteur van Risicogestuurd werken in de praktijk (Vakmedianet, 2015).

Minimal Management
21 juli 2015 | Martin van Staveren

Minimaal management, wie wordt daar blij van? Als het aan Paul Verburgt ligt vrijwel iedereen: de manager zelf - althans diegene die overblijft -, de medewerker en de klant.

Alweer een paar jaar geleden haalde Paul Verburgt zijn gelijk aan het roer bij ArboNed, waar hij maximale resultaten met Minimal Management boekte. Zijn gelijknamige boek staat hoog in de hitlijst van managementboeken. Waarom volgen toch zo weinig andere organisaties zijn voorbeeld?

Voordat ik de loftrompet over dit boek laat schallen een kritische noot. In het begin stelt Verburgt dat hij veel managementboeken heeft gelezen. In bijna geen één vond hij stof voor zijn boek. Dit is op z’n minst opvallend. Zijn tirade in deel 1 van het boek gaat over ‘de beheersingsmachine’ met al z’n regels en controles. In wat andere bewoordingen heeft dit toch wel erg veel weg van het gedachtegoed van een reeks verlichte Nederlandse managementauteurs. Ik denk dan aan critici als Mathieu Weggeman, Jaap Peters, Thijs Homan en recentelijk Wouter Hart.

Dit gezegd hebbende dan toch die loftrompet, in twee coupletten van vorm naar inhoud. De vorm van dit boek ademt minimalisme: korte hoofdstukken, bijna 170 pagina’s dun en geen woord te veel. Misschien wel het belangrijkste, het is makkelijk binnen twee uur uit te lezen. Geen tijd hebben om je erin te verdiepen is dus geen argument om niet aan minimal management te doen.

Dan de inhoud van het boek. Die is superpraktisch, doorleefd en doet een direct appel op de lezer. Deel 2 gaat over het kernprincipe van minimal management: volwassenen in organisaties volwassen benaderen. Dit betekent ze simpel de vrijheid geven om te doen wat gegeven de doelen gedaan moet worden. Het vereist wat Verburgt noemt ‘onwrikbaar vertrouwen’ in de medemens in de organisatie. Hij gaat uit van een positief mensbeeld: 97% van de mensen in een organisatie wil gewoon hun werk kunnen doen. Sluit ik me graag bij aan.

Deel 3 betreft het invoeren van minimal management. Daarbij gaat het er nogal radicaal aan toe: voer het in één keer in, en wel gelijk in de hele organisatie. Niets geen stap voor stap uitrollen. In mijn interpretatie gaat het hierbij uiteindelijk om één ding: op alle niveaus in de organisatie onzekerheid durven toelaten, met het vertrouwen dat daar volwassen mee wordt omgegaan. Dit geeft ruimte voor professioneel handelen, kansen benutten en bewust risico’s nemen, als de doelstellingen daar om vragen.

In deel 3 over het invoeren van minimal management staan veel praktische tips. Die sluiten naadloos aan op soortgelijke ontwikkelingen in managementland, wat de toepassing ervan alleen maar kan helpen. Ik denk hierbij gelijk aan ‘mijn’ kenmerken van risicogestuurd werken. Ik heb ze beschreven in het gelijknamige boek, als alternatief voor instrumenteel en controle-gedreven risicomanagement. Hand in hand met compliance woekert dit conventionele risicomanagement inmiddels in veel organisaties. Het slurpt energie van alle (gedwongen) betrokkenen, zonder dat het veel aantoonbaar effect lijkt te hebben.

Voorbeelden van praktijktips voor zowel minimal management als risicogestuurd werken zijn meerdere (team)doelen leidend laten zijn, variatie toelaten en benutten, kleinschaligheid organiseren, keuzes durven maken, en high trust – low tolerance compromisloos toepassen (in plaats van het omgekeerde). Idealistisch? Vergeet niet dat Paul Verburgt zijn radicale aanpak zelf met succes in de praktijk heeft gebracht. En ook al is dat in één organisatie, hij heeft daarmee wel een punt.

Hiermee is de vraag uit het begin nog steeds niet beantwoord: waarom volgen zo weinig andere organisaties het voorbeeld van Verbrugt met de toepassing van minimal management? Zijn de eigenschappen voor de minimal manager als een vrije geest en stalen zenuwen zo speciaal, dat bijna niemand ze heeft? Of vinden we met z’n allen stiekem die overdaad aan bureaucratie en regels helemaal niet zo erg? Moet het misschien nog veel erger worden – met nog veel méér procedures en controles – voordat de wal het organisatieschip keert en minimal management normaal wordt?

Dr. ir. Martin van Staveren MBA is gepromoveerd op het implementeren van risicomanagement in organisaties. Vanuit zijn adviesbureau VSRM adviseert hij publieke, private en projectorganisaties over effectiever omgaan met onzekerheid. In 2015 verscheen Van Staverens eerste managementboek over de omgang met risico's: Risicogestuurd werken in de praktijk.

8 juni 2015 | Martin van Bochove

Een spannend en vrolijk managementboek. Anders. Geen theoretische beschouwingen en citaten van hooggeleerden, maar gebaseerd op kennis, ervaring, intuïtie en gevoel. Iedere manager met enige zelfreflectie herkent de analyse en snapt de oplossing.

Knap hoe hij zaken klein maakt en klein houdt. Past in het tijdsgewricht met Wouter Hart (‘Verdraaide organisaties’) en Jan Rotmans (‘Verandering van tijdperk; Nederland kantelt’) maar dan praktischer en met handleiding...!!

2 juni 2015 | Ben Tiggelaar

Ik heb 'Minimal Management' van Paul Verburgt gelezen. Vooraf schreef Paul me dat ik het in anderhalf uur uit zou hebben. Hij overdreef niet. Een dun boek over minder management, mooier kan het haast niet.

Minimal management betekent dat je radicaal gaat vertrouwen op de volwassenheid van je medewerkers en ook radicaal afrekent met kinderachtig gedrag en kinderachtige regels in organisaties. Daar past geen zachtzinnigheid bij. Verburgt schopt met merkbaar plezier heilige huisjes omver en veegt tussendoor met alles en iedereen de vloer aan.

Voorbeelden? Het aantal managers moet minstens gehalveerd worden. Eén manager op 120 medewerkers kan prima. MT's moeten verboden worden. Staven moeten zoveel mogelijk ontmanteld worden. Twee loslopende HR-medewerkers op een paar honderd medewerkers is meer dan genoeg. Sterker nog: één personeelschef op 500 mensen gaat ook. Allemaal met als doel dat medewerkers in kleine teams - acht, negen mensen - samen gaan werken aan een paar (minimal, ook hier!) heldere doelen. Nuttig werk doen, klanten blij maken en een paar eerlijke euro's verdienen.

Wel een leestip: neem eerst een paar bladzijden door over 'de werkvloer', vanaf pagina 121. Daar wordt duidelijk hoe het dagelijkse werk in een minimal management-bedrijf er uitziet. Omdat ik al vaker iets had gehoord van en over Verburgt, wist ik waar ik aan moest denken bij het doornemen van het vlammende betoog tegen ouderwets organiseren waarmee het boek begint. Maar wie zich afvraagt wie Verburgt is of wat hij nou precies bedoelt, wie eigenlijk iets meer beeld en geluid nodig heeft bij zijn sturm en drang, doet er goed aan om eerst een paar van de meer praktische pagina's door te nemen.

Goed. Er zijn wel meer mensen die managementboeken schrijven. Wat maakt Paul Verburgt zo lezenswaardig? Allereerst heeft hij een afwijkende visie. Hij denkt niet een beetje anders, maar vaak eigenwijs, volstrekt anders. Ten tweede kan hij erg leuk schrijven. Geen wollige woorden en belangrijkdoenerij, maar klare taal. En in de derde plaats: hij heeft in de praktijk bewezen dat zijn aanpak werkt. als directeur van Arboned voerde hij minimal management in en de organisatie plukte daar jarenlang de vruchten van. Dat geeft enig recht van spreken.

2 juni 2015 | Niek Jan van Kesteren

Paul Verburgt heeft een mooi boek geschreven. Minimal management is een pleidooi voor eenvoud in het leiden van ondernemingen. Hij kiest radicaal voor het doorbreken van bestaande structuren en gewoontes die zo kenmerkend zijn voor de gang van zaken in heel veel bedrijven en instellingen. Om de vaak fatale brei van procedures en bureaucratie weg te werken, kiest Verburgt voor het geven van verantwoordelijkheid aan de mensen die het echte werk doen. Ruimte voor mensen en authentiek leiderschap zijn de kernbegrippen die je bijblijven na lezing van dit heldere, goed geschreven boek. Minimal management: terug naar de eenvoud. Prima. Ik heb het met plezier en instemming gelezen.

2 juni 2015 | Willem Mastenbroek

Innovatief organiseren en sturen op verantwoordelijkheid hebben de toekomst. Maar hoe pak je dat aan? Paul Verburgt is ervan overtuigd dat als je mensen in hun waarde laat en ze de kans geeft om in hun waarde te groeien, het bijna altijd de goede kant uitgaat. Maar dan nog! Dat beweren velen met hem. Het grote verschil is. Paul handelt daarnaar.

Weg met de regel-rimram! Weg met de continue bevoogding van stafafdelingen en bazen. Laat de eenvoud regeren. Als je dat consequent volhoudt kan je de gekste dingen verwachten.

Lees over de vaak smakelijke incidenten en de handvatten die Paul u aanreikt. Heel persoonlijk en tegelijk met een grote relevantie voor beter managen en organiseren.

2 juni 2015 | Johan Douwes

CEO’s en managers let op! Benut Paul ’s minimal-managementaanpak en zet in op een toekomst met volwassen medewerkers in kleine teams! Met veel genoegen en herkenning van de situaties heb ik dit inspirerende boek in no-time uitgelezen!

2 juni 2015 | Bart Berden

Het geven van leiding is een matig ontwikkeld vakgebied. Trial and error, het achternalopen van zelfuitgeroepen deskundigen, maar vooral de 'training on the job' vieren hoogtij. Dat maakt elke uitnodiging tot goed nadenken en nadere verantwoording meer dan welkom. Daarop sluit goed aan het werkje van PV, die ons ernstig uitdaagt: kan het niet met minder en worden we daar niet allemaal beter van? Wat mij betreft goede vragen op een aangenaam prikkelende manier gesteld. Want, beter kan het altijd!

2 juni 2015 | Marcel Bronswijk

Als je gelooft in een minimum aan management dan zul je moeten handelen vanuit je overtuiging en geen concessies doen, en juist dat doen wat mensen net niet verwachten. Paul Verburgt brengt het helder, duidelijk en confronterend. Het staat vol met tips , maar ook de waarschuwende vinger: ‘Je moet er voor de volledige 100% voor gaan en je niet laten verleiden door het verleden.’ Dit boek gaat verder dan het decimeren van het management, het zet een andere organisatie neer, waar de persoonlijke verantwoordelijkheid van de medewerker centraal staat en de manager dat doet wat hij/zij moet doen: ‘het versterken en ondersteunen van zijn medewerkers.’

2 juni 2015 | Marc Bindels

Paul heeft op een meeslepende maar ook ludieke wijze minimal management binnen de Amarant Groep geïntroduceerd. Op de weg naar waardecreatie via onder meer krachtige teams én regelarme zorg is hij een belangrijke inspiratiebron geweest voor management en medewerkers. Met een hoog praktisch gehalte en aansprekende presentatie daagt hij mensen uit. Hij schuwt de talrijke prikkelende ervaringen, noch de persoonlijke details, die goed gedoseerd, smakelijk en soms schokkend zijn.

Een aanrader indien u echt naar minimal management streeft!

2 juni 2015 | Reinier Castelein

Paul Verburgt houdt een pleidooi voor de eigentijdse volwassen medewerker. Voer je in je eigen organisatie Minimal Management in, dan zijn medewerkers en jouw bedrijf niet langer gevangen in structuren van schijnveiligheid en schijnoverzichtelijkheid en kunnen de echte professionals hun vak uitoefenen. Een roep om wederzijds vertrouwen en voor mij als vakbondsvoorzitter een inspiratie om de cao van de toekomst te minimaliseren tot een vertrouwensdocument met maatwerk voor de onderneming en ruimte voor de menselijke maat voor het individu.

1 juni 2015 | Jaap Nawijn

Paul beschrijft zijn visie op organiseren en sturing in moderne en toekomstbestendige organisaties op een uiterst leesbare en toegankelijke manier. Hij geeft bovendien praktische tips en toepasbare adviezen. Ruimte en verantwoordelijkheid laten aan medewerkers, loslaten door een zeer beperkt aantal ‘managers’, sturen op resultaten.

Een visie naar mijn hart.

Als burgemeester van Hollands Kroon, een middelgrote gemeente in de Kop van Noord Holland, kan ik alleen maar bevestigen dat die visie praktijkproof is. De principes die Paul beschrijft, passen wij al enige jaren toe. We gaan op sommige onderdelen zelfs nog iets verder en beperken ons bovendien niet tot de medewerkers van onze organisatie maar geloven oprecht in een verantwoordelijke samenleving.

Intern is het gevolg dat de productiviteit stijgt, het plezier groeit en het ziekteverzuim ongekend laag is. Extern ontstaat creativiteit, het benutten van kansen en ruimte voor ontwikkeling.

Ik raad het boek van harte aan en kan alleen maar hopen dat het leidt tot vele volgelingen.

21 mei 2015 | Menno Lanting

Het softwarebedrijf Valve meldt het met enig trots op haar website: baasvrij sinds 1996. Geen hiërarchie, heel weinig regels en niemand die verteld wat je moet doen. Gewoon vertrouwen op de goede wil en de kwaliteiten van de medewerkers.

Het klinkt zo simpel en dat is het wellicht ook. Het pleidooi van Paul Verburgt in zijn aanbevelingswaardige boek Minimal Management sluit hier rechtstreeks op aan. Verburgt beschrijft niet vanuit een of ander abstract kader maar vanuit zijn eigen praktijk hoe je medewerkers weer laat ontdekken hoe ze het beste uit zichzelf en uit elkaar kunnen halen. Niet als nieuw managementinstrument, maar vanuit de diepgewortelde overtuiging dat nagenoeg iedereen zijn of haar beste beentje voor wil zetten als de werkomgeving daar maar toe uitnodigt. Lees dit boek!

21 mei 2015 | Adjiedj Bakas

Velen hebben de functie ‘manager’ op hun visitekaartje staan. Paul Verburgt schetst in zijn nieuwe boek trefzeker de inflatie van dit ‘beroep’.

Verbugt stelt mijns inziens terecht: ‘Je hebt officiële managers/leidinggevenden en informele, je hebt lijnmanagers, allerlei lokale chefjes en je hebt zich manager noemende personen, zoals salesmanagers, maar die managen echt niks. Je kan dus alle kanten op. Moet je van de publieke opinie met het aantal managers (bijvoorbeeld bij de overheid) omlaag, dan is het een kwestie van het licht op de juiste manier over het bazenlandschap laten schijnen en je hebt er opeens 10% minder. Of meer, als je een beetje wilt meetellen’. ‘Manager’ is ook een statusdingetje. Zelfs het baasje van een in een Buitenvelderts flatje gevestigd armzalig pr-bureautje als HK Strategies noemt zich CEO. CEO! Van anderhalve man en een paardenkop! Gelukkig neemt het aantal managers af in ons land. Ik verwacht de komende 10 jaar een forse afname van deze nuttige, edoch te welig tierende diersoort. De vele zp-ers (nu al 1 miljoen, volgens Achmea) kunnen werken met minder managerial aansturing. En technologisering, robotisering en Artificiële Intelligentie (AI) vereenvoudigen bedrijfsprocessen. We hebben de afgelopen decennia een maatschappij van ‘too many chiefs, not enough Indians’ gecreëerd. En dan heb ik het nog niet over het leger coaches en consultants dat de managers overeind moet houden. Aan die periode komt nu een einde. Niet in een klap, maar de transitieperiode naar ‘minimal management’, zoals Paul Verburgt dat zo mooi omschrijft in zijn nieuwe boek, is al duidelijk gaande.

Verburgt heeft volgens mij een heusche trend te pakken. Ik heb er nu een concurrent bij J . Ik heb Paul meegemaakt als CEO van uitzendbureau Content (nu opgegaan in Unique) en als CEO van ArboNed. Ik ken hem als een man ‘who practises what he preaches.’ Een aanrader!

19 mei 2015 | Ton Bastings

Paul Verburgts onvermoeibare kruistocht tegen de overbodige managementlagen, gebaseerd op een ruime praktijkervaring in zowel het onderwijs als het bedrijfsleven, krijgt gestalte in zijn boek Minimal Management.

Het vlot leesbaar geschreven boek zou een verplicht standaardwerk moeten zijn voor iedere onderwijsorganisatie. Overtuigend toont Verburgt aan dat eigen verantwoording leidt tot een lager ziekteverzuim en een gigantische onkostenbesparing.

Paul Verburgt hanteert niet alleen een humoristische en scherpe pen, maar past ook het audiatur-principe ruimschoots toe Hij neemt daarmee de wind uit de zeilen van alle mogelijke criticasters.

Hopelijk is dit boek het begin van het einde van de kafkaiaanse bureaucratie in onze onderwijsmolochs.

19 mei 2015 | Gerard Ketelaar

Paul Verburgt heeft met zijn nieuwe boek Minimal Management een prachtige spiegel voor de huidige generatie (angstige) control & command managers gemaakt.

Hierin kunnen ze aan de hand van treffende en veelal door Paul zelf beleefde en doorleefde ervaringen op topniveau (vol zelfspot en relativering) zien dat wanneer je mensen serieus neemt en ze een veilige omgeving biedt om risico’s te nemen, je een ongekend potentieel in ze losmaakt.

Wat iedereen intuïtief ook eigenlijk wel voelt is dat je dan nog verbaasd zult staan over hun prestaties. Wars van opsmuk geeft Paul in heldere taal en leesbare voorbeelden de lezer een praktische aanpak en de motivatie om dit morgen al direct toe te passen. Het boek is vlot en helder geschreven, pakt direct en je kunt het daardoor niet laten om het in een ruk uit te lezen. Het is te hopen dat veel managers in Nederland deze inspiratie oppakken om niet meer in de weg van het potentieel van hun mensen te gaan staan en daarmee een verrassende performanceverbetering in hun organisatie te bereiken.

19 mei 2015 | Ton de Korte

Gezeten als Zeus op de Olympus aanschouwt Paul Verburgt (voormalig CEO) het gedoe en het gerommel waarmee de lagere goden – managers en stafmedewerkers – elkaar lastig vallen en bezig houden. Erger nog: ze houden ook de aardse stervelingen van hun werk en verstoren hun dagelijkse bezigheden.

En hij heeft groot gelijk. We nemen in hoog tempo afscheid van het Tayloristisch denken waarbij complexe processen in smalle taken worden geknipt die eenvoudig zijn uit te voeren. Maar waarbij wel veel coördinatie en controle, regels en procedures (management- en staftaken) nodig zijn. Bij knippen hoort plakken.

We gaan van complexe organisaties met simpele taken naar simpele organisaties met complexe taken. Medewerkers nemen meer verantwoordelijkheid, lossen zelf hun problemen op en tonen initiatief. En we kunnen toe met minder regeltjes en procedures, minder management en staf, maar dat gaat niet vanzelf, zoals Paul Verburgt beeldend betoogt.

Pas in de loop van het boek wordt de sleutel onthuld om deze transitie mogelijk te maken: werken in teams. Een krachtig concept, gebaseerd op de sociotechniek uit de jaren ’70 van de vorige eeuw, dat nu pas echt lijkt door te breken. Wat mij betreft sociale innovatie: maak optimaal gebruik van de kennis op de werkvloer, werk op basis van vertrouwen, zorg voor plezier in het werk!

Paul wijdt nogal wat woorden aan de beloning van teams. Ik ben eigenlijk meer benieuwd hoe hij aankijkt tegen de beloning van de top, als we de piramideachtige organisaties gaan platslaan en de afstand tussen top en basis gaan verkleinen.

19 mei 2015 | Dolf Algra

It’s the organization, stupid! Paul Verburgt’s Minimal Management is als het zand op het strand: het schuurt, het plakt en het brandt. Blijf met veel onbeantwoorde vragen zitten. Interessante vergezichten. Knap werk dus.

Dit is dus geen page turner, want ‘dwingt ‘de hele tijd tot reflectie. Het haalt de lezer uit zijn comfortzone. Bewust en met opzet. Met prachtige oneliners als: de gemiddelde organisatie is als IJsland: er spuit van alles uit de grond.

Dit boek gaat over de ‘verloren aansluiting ‘ en heeft een radicale boodschap, namelijk: stap uit de dramadriehoek van de organisatie, stop de wijdverbreide aangeleerde hulpeloosheid en spring in het diepe. Zonder zwembandjes en/of parachute: portie gezond verstand voldoet. Veel te winnen, weinig te verliezen. Wie durft .. ?

Verburgt pakt de draad op waar Henry Mintzberg in Organisatie Structuren stopte. Verburgt formuleert zijn eigen zesde organisatie configuratie. Dit is ver voorbij de ‘lean and mean’ aanpak. Dit is gewoon Minimal Management.

Er valt veel over te vertellen. Beter is het zelf te lezen en te oordelen. Niet voor watjes, want ‘hard stuff’.

Paul Verburgt is een radicale denker. In geheel eigen stijl maakt hij gehakt van alle MBA (moderate but arrogant) organisatie-ideeën en biedt een heel praktisce alternatief: de minimale aanpak. Ligt onder ieders neus. Zo voor het grijpen. Dus ….

Paul Verburgt schreef met Minimal Management het praktische vervolg op Jaap Peters eerdere overdenkingen in de Intensieve Menshouderij.

Populaire producten

    Personen

      Trefwoorden