Zomer op de gifbelt

Een zomer lang klapt Bibi Dumon Tak haar laptop open op een van de bankjes van de Volgermeer boven Amsterdam- Noord, een voormalige gifbelt waar onder een laag folie nog altijd dertigduizend vaten chemisch afval liggen. Ter plekke schrijft ze op wat ze tijdens haar wandelingen ziet en meemaakt. Het fietsrek wordt haar bureau, het gif onder haar voeten haar vertrekpunt.

De wind, honden die uit haar beker drinken, goudoogdazen die hun grenzen niet kennen, verdwaalde hardlopers, krakelende grauwe ganzen: allemaal komen ze in haar zomerdagboek terecht. Net als het afval dat ze eindeloos opraapt. Vooral de uitgetrapte peuken houden haar bezig. Ze telt ze na elke wandeling, en naarmate de berg groter wordt kan ze ook niet om haar eigen innerlijke gifbelt heen.

Geestig als altijd stelt Dumon Tak in Zomer op de gifbelt serieuze vragen over de zorg die mensen dragen voor hun leefomgeving – of juist niet. Wat begint als een zomers dagboek groeit uit tot een vurig betoog waarin Dumon Tak het hartgrondig opneemt voor de natuur.