De weg langs de wilgen

Proloog

Soms denk je dat je een plaats hebt verlaten.
Dat je haar achter je hebt gelaten zoals je een huis achterlaat: de deur dicht, de sleutel ingeleverd, het leven verder. Dat wat daar was, daar blijft. Dat afstand een vorm van afsluiting is.
Tot je terugkeert.
Niet omdat je dat per se wilt, maar omdat er iets is dat niet anders kan. Een huis dat wacht. Een kamer die nog niet leeg is. Een naam die niet meer wordt uitgesproken en juist daarom overal hoorbaar is.
Dan blijkt dat een plaats zich anders herinnert dan jij.
Dat ze je niet heeft losgelaten, maar je heeft bewaard. In de knik van een weg. In de geur van nat gras langs het water. In een deur die nog net zo zwaar opengaat als toen je hem voor het laatst achter je dichttrok. In kamers waarin iemand afwezig is en toch nog precies lijkt te passen.
En soms, heel soms, wacht er nog iets anders.
Iemand.
Niet als verrassing, niet als toeval, maar als iets wat nooit he-lemaal verdwenen is geweest. Iets wat zich al die tijd buiten beeld heeft gehouden en nu, zonder aankondiging, weer voor je staat alsof de jaren daartussen niet alleen voorbij zijn gegaan, maar zich ergens hebben opgehoopt.
Het zijn niet altijd de grote gebeurtenissen die een leven ver-anderen.
Vaker begint het met iets kleins.
Een weg die smaller lijkt dan je je herinnert.
Een huis dat nog niet weet dat het leeg is. Een vraag waarop geen eenvoudig antwoord bestaat.
Of met de onverwachte zekerheid dat wat je ooit hebt achtergelaten, je niet alleen terugvindt - maar opnieuw moet leren be-grijpen.