‘Houden jullie van mensen?’
Het viel stil in de zaal met circa duizend leidinggevenden. Ken Blanchard, ja, die van de ‘One Minute Manager’ en het geweldige Situationeel Leiderschapsmodel, keek zijn toehoorders indringend aan.
‘Wanneer je deze vraag niet bevestigend kunt beantwoorden,’ ging hij verder, ‘stop dan in vredesnaam met je rol als leidinggevende.’
Houden van. Liefde. Geven om. Het zijn wat spannende woorden als het om leiderschap gaat. Toch had Blanchard, die zo vriendelijk was het voorwoord van mijn eerste boek over dienend leiderschap te schrijven, gelijk. Leiderschap draait om liefde. Voor de (grote) zaak én voor je medewerkers.
Gelukkig zijn er ook in Nederland steeds meer auteurs die deze boodschap verspreiden. Kijk alleen al naar de bestsellers op Managementboek.nl van het afgelopen jaar: Goeiegast van Martijn Verspeek, Menselijke revolutie van Sven Rickli en een paar jaar geleden Hart voor zaken van Cor Hospes.
En toch… durven we het als leidinggevenden ook echt uit te spreken naar onze medewerkers toe?
Ik moet denken aan een concert waar mijn oudste dochter mij mee naartoe vroeg. Citizen Soldier. Ik had er nog nooit van gehoord. Maar schrok mij kapot toen mijn dochter op de heenweg een nummer liet horen. Wat een klereherrie! Dat beloofde wat die avond.
Er stond een lange rij voor De Melkweg. Het miezerde en was koud. Voor en achter ons stonden de meest excentrieke figuren. Geverfd haar leek verplicht. Een neusring ook. En het liefst ook wat tatoeages. Wat deed ik hier!
Ik vond een bankje achterin de zaal. Mijn dochter had bij de merchandise twee andere bezoekers gevonden met wie ze besloot het concert te beleven. Aan pa had je niets. Ze had gelijk. Ik wilde naar huis. Een boek lezen bij de open haard.
Totdat leadzanger Jake Segura tussen het geschreeuw van de nummers door begon te praten. Wat een teksten! Over depressie, zelfhaat, eenzaamheid.
‘Wie is hier alleen?’ vroeg hij de zaal. Tientallen handen gingen de lucht in. Tot mijn stomme verbazing zag ik verderop ook mijn dochter haar hand opsteken.
Jake keek de zaal rond. ‘Let me tell you… I love you so freaking much!’
Een luid gejuich volgde.
Ik voelde me klein. Kleinzielig vooral. Ik met mijn aannames en oordelen. Te druk met mijzelf en geen oog voor waar de bezoekers van dit concert echt voor kwamen. Voor de muziek, zeker, maar vooral ook voor de erkenning er te mogen zijn. Geliefd te zijn.
Welk gevoel geven we als leidinggevenden aan onze medewerkers? Zien we ze staan? Of zijn we te druk met onze eigen besognes? Wat ze nodig hebben is liefde. Weten dat ze ertoe doen. Dat ze belangrijk zijn. En dat er een leidinggevende is die dit zelfs durft uit te spreken: ‘I love you so freaking much!’
Spannend? Zeker. Maar volgens Blanchard een voorwaarde om überhaupt leidinggevende te kunnen en willen zijn.