‘De laatste decennia hebben we onze manier van werken in organisaties een beetje vastgezet. Dit mag wel, dat mag niet, overal zijn regeltjes voor. Mijn eigen vakgebied, HR, is daar mede schuldig aan. Toen ik de kans kreeg afstand te nemen, ben ik daar eens over gaan nadenken. Ik heb meer oog gekregen voor het belang van luchtigheid en voor het theater dat we met z’n allen opvoeren in organisaties.’
STELLING | HR moet mensen meer vrijheid gunnen
‘We hebben de zaken een beetje dichtgetimmerd. Als HR-directeur stelde ik een functiegebouw vast, met alle schalen. Dit is je rugnummer, en dit zijn de taken die je moet doen. HR zou mensen serieuzer moeten nemen en meer vrijheid gunnen, zeker nu AI een steeds grotere rol begint te spelen. Dat dwingt ons de vloeibaarheid op te zoeken en te kiezen voor menselijkheid. Onze medewerkers weten heus wel wat goed is voor de klant of voor de burger. Natuurlijk moet er een bepaalde organisatie zijn, je kunt niet zomaar een beetje rondrennen. Maar er moet ook meer aandacht zijn voor de menselijke kant.’
STELLING | Je werk moet je serieus nemen, jezelf niet
‘We moeten onze taken zo goed mogelijk uitvoeren, maar mij bekruipt wel eens het gevoel dat we onszelf te serieus zijn gaan nemen. Mentale stress is echt een groot probleem. Dat is tijdens Covid-19 erger geworden en is daarna nauwelijks weggeëbd. Ik ben hier erg bezorgd over. Soms heb ik het gevoel dat we het onszelf aandoen. Alles moet perfect zijn. Vroeger had ik daar zelf ook last van. Ik moest mijn kinderen bijvoorbeeld eens naar school brengen. Daardoor was ik zeven minuten te laat op een meeting. De echte reden durfde ik niet te vertellen.
Later heb ik het toegegeven. De druk viel toen ook bij hen weg, met name bij een aantal vrouwen. Mijn mannelijke collega’s durfden ineens ook te zeggen dat ze als vader verantwoordelijkheden hadden. Niemand is perfect, we maken allemaal fouten.’
STELLING | We voeren met z’n allen een theaterstuk op
‘Mag ik dit illustreren met een paar voorbeelden? Als je in een meetingroom zit, en je ziet dat de volgende groep die wil vergaderen al klaarstaat, zie je ze een beetje nerveus drentelen. Niemand durft aan te kloppen. Zo’n ongemakkelijke situatie zie je ook wel als een meerdere in de lift stapt: iedereen begint zich anders te gedragen. Een ander voorbeeld: in de aanloop naar de kerstdagen zijn we lelijke kersttruien gaan dragen. Waarom doen we dat? Het theater dat we daar met elkaar opvoeren, zijn we normaal gaan vinden. We accepteren het, omdat we denken dat het erbij hoort. Maar is dat wel zo? Kunnen we niet op een andere manier met elkaar omgaan?
Het belang van onderwerpen als vakmanschap – of vakmensschap, zoals je eigenlijk zou moeten zeggen – staat voor mij als een paal boven water. Maar alle andere gewoontes mogen van mij best ter discussie worden gesteld. Het is goed als we wat meer oog krijgen voor het theater dat we samen opvoeren.’
Naam
Maarten van Beek
Beroep
Chief Purpose & Strategy Officer ING
Toezichthouder bij NPO, AWVN, NSOB en UAF
Werkte bij
Unilever, Mölnlycke Health Care
Schreef
Thoughts on people, labour and organisations, HR Impact
Expertise
Mensen en organisaties, nu en in de toekomst
Leest graag
Ilja Pfeijffer, Dirk de Wachter en Pieter Waterdrinker