Ik heb jarenlang een merkwaardige gewoonte gehad. Als ik ergens een boek zag over leiderschap, psychologie of menselijk gedrag, wilde ik weten of er iets in stond dat ik nog niet wist en, vooral, of het praktisch toepasbaar zou zijn in mijn functie als leidinggevende.
Dat leverde in de loop der jaren een uitpuilende boekenkast op. Sommige boeken las ik van kaft tot kaft, andere gebruikte ik vooral als naslagwerk. En als ik eerlijk moet zijn: het kwam ook best vaak voor dat ik me tijdens het lezen afvroeg waarom het betreffende boek eigenlijk geschreven was.
De boeken die bleven terugkomen
Steeds opnieuw kwam ik dezelfde namen tegen. Carl Jung. Stephen Covey. Jim Collins. Patrick Lencioni. Daniel Kahneman. Viktor Frankl. Simon Sinek. Susan Cain. Allemaal mensen die ieder vanuit hun eigen vakgebied iets wezenlijks hebben ontdekt over menselijk gedrag en leiderschap.
Daardoor stelde ik mezelf een aantal vragen: welke ideeën zijn zó sterk dat ze tientallen jaren later nog steeds worden aangehaald? Welke inzichten zijn geen modegril, maar hebben de tand des tijds doorstaan? En misschien nog wel belangrijker: welke daarvan helpen een leidinggevende morgen gewoon om zijn werk beter te doen?
Van lezen naar toepassen
Ik begon die inzichten voor mezelf te verzamelen. Dat deed ik niet met het idee om er ooit een boek over te schrijven, maar vooral omdat ik ze zelf wilde gebruiken. Als leidinggevende en als trainer. Iedere keer wanneer ik iets tegenkwam dat me interessant leek, zette ik het op mijn eigen lijstje.
In de jaren die volgden heb ik veel van die inzichten gebruikt in trainingen en workshops. Sommige bleken direct aan te slaan. Andere vroegen om een andere uitleg of een praktischere vertaling. De vragen van deelnemers, de discussies tijdens workshops en vooral de resultaten die ik daarna terugzag, hielpen me om die theorieën steeds verder bij te schaven en aan te scherpen.
En toen begonnen alle puzzelstukjes op hun plaats te vallen.
De verbanden die ik nergens terugzag
Hoe meer ik las en hoe vaker ik de verschillende inzichten in de praktijk toepaste, hoe meer ik ontdekte dat veel auteurs elkaar eigenlijk aanvulden. Natuurlijk legde de één de nadruk op strategie, de ander op psychologie of persoonlijke effectiviteit. Maar onder al die verschillende modellen en theorieën begon ik steeds vaker dezelfde principes te herkennen.
Wat ik minstens zo opvallend vond, was dat al deze auteurs zelden of nooit naar elkaar verwijzen. Alsof ieder zijn eigen stukje van de werkelijkheid beschrijft, zonder te laten zien hoe dat past binnen het grotere geheel. Terwijl juist die verbanden ervoor zorgen dat de afzonderlijke inzichten nog beter tot hun recht komen.
De rode draad
Dat besef groeide uiteindelijk uit tot Leiden is Schakelen.
Ik heb geen nieuwe managementtheorie willen ontwikkelen. Ik heb als het ware geprobeerd om de grote denkers over leiderschap en menselijk gedrag met elkaar in gesprek te brengen. Door hun inzichten samen te brengen, ze te toetsen aan de praktijk en ze te vertalen naar een boek dat je niet alleen aan het denken zet, maar je de volgende werkdag ook helpt om betere keuzes te maken.
Dát is voor mij uiteindelijk de reden waarom Leiden is Schakelen geschreven moest worden. Ik wilde de rode draad zichtbaar maken die ik zelf zo lang had gezocht.
Achteraf gezien stond Leiden is Schakelen al jarenlang in die uitpuilende boekenkast. Alleen nog verspreid over tientallen boeken.
Benieuwd hoe de belangrijkste inzichten over leiderschap, psychologie en menselijk gedrag elkaar versterken? In Leiden is Schakelen ontdek je hoe je bewezen leiderschapsprincipes met elkaar verbindt en direct toepast in de dagelijkse praktijk. Bestel het boek bij Managementboek.