Een zon op Aarde

Kernfusie wordt vaak gepresenteerd als de ideale energiebron: koolstofvrij, veilig en vrijwel onuitputtelijk. Maar tussen belofte en werkelijkheid gaapt, na meer dan zeventig jaar onderzoek, nog altijd een aanzienlijke kloof.
Dit boek biedt een heldere en kritische inleiding tot de wetenschap en technologie achter kernfusie, met bijzondere aandacht voor de tokamak, het dominante concept binnen magnetische opsluiting. De lezer volgt de ontwikkeling van de eerste experimenten en alternatieve ontwerpen tot de grote tokamaks van de late twintigste eeuw en het internationale megaproject ITER.
Cruciale knelpunten — plasma-instabiliteiten, materiaalbelasting en vooral de beschikbaarheid en kweek van tritium — worden inzichtelijk besproken. Ook andere routes naar fusie-energie komen aan bod, waaronder sferische tokamaks, compacte reactorconcepten, inertiële (laser)fusie en de recente opkomst van commerciële startups.
Tot slot onderzoekt het boek wat er nodig zou zijn om kernfusie,
onder de aanname van een eerste werkende fusiereactor rond 2050, tegen het einde van de eeuw een substantiële bijdrage te laten leveren aan de mondiale energievoorziening.