Als manager word je dagelijks geconfronteerd met een paradox. Aan de ene kant verlangt de organisatie voorspelbaarheid, gestroomlijnde processen en medewerkers die naadloos in de werkcultuur passen. En denken zoals de meeste mensen denken. Aan de andere kant weet je dat de werkelijke doorbraken zelden komen van de mensen die keurig binnen de lijntjes kleuren. De medewerker die de kritische fout in de code vindt, de strateeg die patronen ziet die niemand anders ziet of de creatieveling die de status quo uitdaagt: vaak zijn dit juist de mensen met een ‘tikkeltje andere’ bedrading.
Het probleem is dat onze moderne werkomgeving vaak minder gunstig is voor dit talent. De kantoortuin, de eindeloze stroom ongefilterde informatie en de vage sociale conventies zorgen ervoor dat neurodivergente professionals (zoals autisme, ADHD, dyslexie of hoogbegaafdheid) een groot deel van hun talent verliezen aan overleven in plaats van excelleren. Als manager sta je dan voor een keuze: blijf je trekken aan een dood paard door te hopen dat ze zich eindelijk aanpassen aan de norm, of leer je de omgeving zo te managen dat hun unieke kracht vrijkomt?
Leiderschap
In Een tikkeltje anders is eigenlijk heel normaal breek ik samen met mijn collega’s van The Brain Hub met het idee dat neurodiversiteit een ‘beheersprobleem’ is voor de HR-afdeling. Het is een leiderschapsvraagstuk. Succesvolle samenwerking ontstaat namelijk niet door de verschillen weg te poetsen, maar door ze te benutten. We zijn gewend om te kijken naar wat iemand niet kan volgens de standaard meetlat, terwijl de winst juist zit in het herkennen van de unieke talenten.
Dat vraagt om een verschuiving. In plaats van te focussen op de inhoud van het werk, moet je als manager de architect worden van de interactiepatronen. Waar schuurt het tussen de neurodivergente professional en de rest van het team? Vaak zit de frictie niet in de intentie, maar in de vertaling. Door als manager de rol van vertaler op je te nemen en de randvoorwaarden (zoals communicatievormen en prikkelmanagement) expliciet te maken, creëer je een veilige sfeer waar het hele team van profiteert. Want zeg nu zelf: wie heeft er géén baat bij duidelijke briefings en minder zinloze vergaderingen?
extra troef in je teamopstelling
Dit boek neemt je mee in de vaak frustrerende, maar ook verhelderende herkenning van wat er misgaat op de werkvloer. We kijken naar de krachten die divers talent onbewust de organisatie uitwerken. Ook duiken we in de psychologie van het verschil: wat gebeurt er in het hoofd van die 'andere' medewerker en waarom is dat juist een aanwinst? Tot slot krijg je concrete handvatten en ervaringsverhalen om je team verder te helpen. Van een reactieve houding naar een proactieve cultuur waar ‘een tikkeltje anders’ simpelweg wordt gezien als een extra troef in je teamopstelling.
The Brain Hub is een collectief van experts met een passie voor het brein. Het zaadje werd geplant door oprichter Marije Pietersma. Om alle kennis en expertise te vertalen naar een boek was focus nodig. Ik bracht deze experts samen en coördineerde het schrijfproces. Het resultaat is Een tikkeltje anders is eigenlijk heel normaal. Een boek dat zowel inzicht als praktische handvatten biedt, gebaseerd op de expertise van het hele netwerk.
Wie neurodivergentie niet langer ziet als uitzondering maar als strategisch voordeel, geeft zijn team een beslissende voorsprong. Een tikkeltje anders is eigenlijk heel normaal biedt leiders inzicht én concrete tools om talent optimaal te benutten. Bestel het boek bij Managementboek en zet vandaag de stap naar neuro-inclusief leiderschap.
Over Karolien Koolhof
Over Marije Pietersma
Over Marloes Schoormans
Marloes is docent voor de Master Educational Needs aan de Hogeschool Utrecht.