Op een verlaten grasveld in Indonesië. Ons team opereert in het geheim. We moeten oppassen om door niemand te worden gesnapt, en al helemaal niet door de autoriteiten!
In mijn handen houd ik een drone stevig vast. De motor draait op volle toeren. Het snerpende geluid van de propeller overstemt de enthousiaste stemmen van de mensen die aandachtig staan te kijken naar wat zich gaat afspelen.
Met een harde worp gooi ik het gevaarte de lucht in. Binnen enkele seconden verandert het vliegtuig in een stipje aan de horizon. Langzaam realiseer ik me wat ik zojuist heb gedaan. Ik kijk naar de gezichten naast me. Zij weten het ook. Geen weg meer terug.
Onze komst naar Indonesië was geen toeval. Alles begon met één vraag: hoe kan ik met mijn kennis en kunde iets bijdragen aan een betere wereld?
Hoe kon ik op dat moment weten dat ik me volledig zou verslikken in die ene vraag? Misschien was ik wel nooit begonnen als ik had geweten wat me te wachten stond. Wat de jaren na het stellen van die vraag voor me zouden betekenen. Wat het me zou opleveren, maar ook wat het me zou kosten.
Toen de drone uiteindelijk volledig zelfstandig landde op het grasveld, zag ik het in de blikken van de mensen om me heen. Dit systeem dat we hadden gebouwd, kon levens helpen redden van mensen die dagelijks hun nek uitsteken om illegale bosbranden en ontbossing tegen te gaan. Het zou zichtbaar maken wat tot dusver verborgen was gebleven.
Een missie groter dan jezelf: hoe begin je de wereld te veranderen?
Herken je dat gevoel? Dat je je weleens afvraagt: waar is dit allemaal goed voor? Waar gaat het heen met de wereld?
Eigenlijk zijn het vragen die veel te groot zijn en je direct kunnen verlammen. Doen wat je deed, dan krijg je wat je had. En vaak is dat prima. Comfortabel. Maar hier schuilt een gevaar, want vanuit comfort verandert er zelden iets.
Je kabbelt voort en gedurfde ideeën zien het levenslicht niet. Want wie ben ik eigenlijk om de wereld te veranderen? Hier is vast al iemand anders mee bezig… Toch?
Maar laat ik de grootste les delen die ik de afgelopen tien jaar heb geleerd: alles is onmogelijk, totdat iemand het doet.
Toen ik begon, wist ik werkelijk niets van natuurbehoud. Ik was een techneut die iets wilde betekenen. Dus begon ik mensen te bellen. Natuurorganisaties, stichtingen, iedereen die maar wilde luisteren. Ik vertelde wat ik kon en vroeg waar ik kon helpen. Geen groots plan of strategie en geen idee waar ik uiteindelijk terecht zou komen.
Waarom natuurbehoud geen vanzelfsprekend businessmodel heeft
Er was niet één aanwijsbaar moment waarop ik mijn leven als techneut voor een commerciële organisatie inruilde voor het beschermen van bedreigde diersoorten, antistroperij en verzoening van rivaliserende stammen in de meest afgelegen gebieden op aarde.
Eigenlijk had ik een prima leven als softwareontwikkelaar voor uiteenlopende organisaties zoals KLM, NAVO, Adidas en de Nederlandse Spoorwegen. En toch knaagde er iets.
Waar ik thuis vooral bezig was met het creëren van een warme, veilige omgeving voor mijn kleine kinderen en het veiligstellen van hun toekomst, leek er buitenshuis voor diezelfde vragen nauwelijks ruimte. Sterker nog, bij het lezen van de krant en het volgen van het nieuws ontstond een uiterst droevig beeld. We staan er slecht voor als mensheid. Ontbossing, bedreigde diersoorten, stroperij. De uitdagingen zijn gigantisch. Maar de oplossingen? Wie houdt zich daar eigenlijk mee bezig?
Voor veel van de grootste uitdagingen van onze planeet bestaat simpelweg geen businessmodel. Het beschermen van een bos levert op korte termijn weinig op. Het kappen van datzelfde bos levert direct geld op. Dus wat gebeurt er? Juist.
Carte blanche: ruimte om maatschappelijke impact te maken
‘Dit slaat commercieel gezien nergens op. Maar dit moet gewoon gebeuren.’
Dat zei Kars, oprichter van Q42, het bedrijf waar ik werkte. Ik besteedde inmiddels vrijwel al mijn tijd aan projecten voor een mooiere wereld. Het leverde nauwelijks iets op en kostte het bedrijf bakken met geld.
Kars had het bedrijf opgericht met een doel dat je zelden hoort: mensen blij maken, mooie dingen bouwen, verwondering brengen. Iets moois achterlaten. Een kras op de planeet. Iets dat zichtbaar is, zelfs vanuit de ruimte. Onuitwisbaar. Impact, voor altijd.
Ik begreep wat hij bedoelde.
Hack the Planet ontstond.
Hack the Planet: technologische innovatie voor natuurbehoud en maatschappelijke verandering
Die naam ontstond vanuit urgentie. We hebben geen tijd te verliezen. We moeten hacks bedenken voor onze grootste wereldwijde uitdagingen. Inmiddels is Hack the Planet een stichting waarmee we technologische innovaties ontwikkelen voor natuurbehoud en maatschappelijke vraagstukken. Van de Afrikaanse wildernis tot projecten met politie en gemeenten, ook dichtbij huis.
Maar uiteindelijk gaat Hack the Planet niet over technologie. Het gaat over een manier van denken. Over ongeloof. Frictie. Over de vraag: waarom is dit eigenlijk zo? En wat gebeurt er als we het anders aanpakken?
Ik geloof dat iedereen op zijn eigen manier kan bijdragen aan het verbeteren van onze wereld. Niet door alles op te geven of een compleet nieuw leven te beginnen, maar door je af te vragen wat jij met jouw kennis, talent of ervaring kunt betekenen voor iets wat je werkelijk raakt.
Het begint bij het doorbreken van het omstandereffect. Stoppen met wachten tot iemand anders het probleem oplost. Mensen die zeggen: ik zie dit, dus ik doe iets.
Dat hoeft niet groots te zijn. Maar het begint met een simpel besef:
Als jij niets doet, gebeurt er misschien helemaal niets.
Van goede bedoelingen naar echte impact
Hoe zet je jouw kennis en talent in om problemen aan te pakken die groter lijken dan jezelf? In Hack the Planet laat Tim van Deursen zien hoe nieuwsgierigheid, technologie en de moed om gewoon te beginnen kunnen leiden tot maatschappelijke verandering. Een inspirerend verhaal voor iedereen die niet wil afwachten, maar zelf verschil wil maken. Bestel het boek bij Managementboek.