Ik wilde Vertel onze kinderen hoeveel ik van ze hou lezen omdat ik hou van echte verhalen over echte mensen. Ook de aandacht die in het voorjaar van 2026 op tv werd besteed aan Yoeri van Haaften en het verhaal over zijn partner Annemarie Litjens, maakte me nieuwsgierig. Daarom bestelde ik het boek in de voorverkoop. Toen het in de bus viel, heb ik het in twee keer uitgelezen.
Een diep indringend en triest werk
Vertel onze kinderen hoeveel ik van ze hou van Yoeri van Haaften is een diep indringend en triest werk dat de grens tussen een persoonlijk familiedrama en een bredere maatschappelijke realiteit overstijgt. Met het opschrijven van dit loodzware verhaal bereikt de auteur een bewonderenswaardige mijlpaal: het inlossen van zijn laatste belofte aan zijn partner Annemarie om mentale gezondheid bespreekbaar te maken.
Het boek gaat over een 34-jarige vrouw die opgroeit in een Brabants dorp en na haar studie carrière maakt in het politieke Den Haag. Daar ontmoet ze haar partner. Samen knappen ze een huis in Den Haag helemaal op en krijgen ze hun eerste kind. Ze gaan beiden vier dagen werken. Er is ook veel aandacht voor de gewone, gelukkige momenten in het dagelijks leven van het jonge gezin. So far so good.
Het kantelpunt lijkt mij als lezer de verhuizing naar Brussel, waar beiden een nieuwe baan krijgen. Op dat moment is Annemarie zwanger van hun tweede kind en gaan ze allebei fulltime werken.
Haar streven naar perfectie lijkt haar op te breken en ze raakt in een burn-out. Ook de relatie, met inmiddels kinderen van twee en drie jaar oud, lijkt te wankelen. Haar partner krijgt gevoelens voor een ander. Annemarie belandt in een donker gat en het wordt steeds donkerder voor haar. Ze raakt ervan overtuigd dat de hele wereld, inclusief haar gezin en haar familie, veel beter af is zonder haar. Bovendien voelt ze zich persoonlijk verantwoordelijk voor alle fouten die zijn gemaakt, waarbij ze relatief snel iets als een rampzalige fout bestempelt.
De rol van een psycholoog, die haar aanraadt uit contact te treden, dus geen emotionele band meer te hebben en bij haar vriendinnen openlijk over hem te klagen, zal menig lezer verbazen.
Mentale gezondheid en de schijn van een perfect leven
Vertel onze kinderen hoeveel ik van ze hou is zonder meer het eerlijkste boek dat ik in jaren heb gelezen. Het geeft een volledig inkijkje in hun leven, voornamelijk in het laatste levensjaar van Annemarie.
Als lezer wil ik begrijpen en waarschijnlijk ook iets leren van wat er mis is gegaan met Annemarie en met de begeleiding door geliefden en professionals om haar heen. Over dat laatste kan ik zeggen dat ik geen duidelijk antwoord heb gevonden.
Een van de lessen die ik uit het boek trek, is dat we ons niet moeten blindstaren op het perfecte plaatje dat iemand of een gezin naar buiten toe laat zien. Soms is er meer reden om vragen te stellen dan om bewondering te tonen. En niemand weet wat zich in het hoofd van een ander afspeelt.
De rol van hulpverlening bij depressie en suïcidaliteit
Daarnaast krijg ik als lezer de indruk dat een betere samenwerking tussen de betrokken hulpverleners mogelijk verschil had kunnen maken. Misschien had Annemarie dan een andere uitweg gezien dan suïcide. Zo wordt aan het einde van het boek vermeld dat zij medicatie kreeg voorgeschreven die suïcidale gedachten kan versterken.
Het boek is een aangrijpend en inzichtgevend verhaal van schrijver en achterblijver Van Haaften, met heel veel cursieve fragmenten van Litjens zelf. De auteur is heel eerlijk, ook over zijn eigen daden en gedachten. Zijn partner is dat eveneens in al haar schriftelijke uitingen. Dat geldt zowel voor de brieven die ze bewust voor haar geliefden had geschreven en achtergelaten, als voor de aantekeningen op haar laptop en telefoon die niet specifiek voor de nabestaanden waren bedoeld. Deze worden aangevuld met appjes en gesprekken die ze met vriendinnen heeft gevoerd.
Een indringend boek dat aanzet tot zelfreflectie
De psychologische diepgang van Vertel onze kinderen hoeveel ik van ze hou zorgt ervoor dat het verhaal je als lezer niet meer loslaat. Het blijft niet bij een persoonlijk monument voor een overleden moeder. Het zet vanaf de eerste pagina aan tot zelfreflectie over de oppervlakkigheid waarmee we soms naar de mensen om ons heen kijken.
Het verhaal vormt een indringende, stille waarschuwing dat mentale nood zich diep kan verbergen achter een masker van succes en alledaagse routine.
Voor hulpverleners, artsen en iedereen die dicht bij jonge gezinnen staat, biedt Vertel onze kinderen hoeveel ik van ze hou een pijnlijk maar noodzakelijk inzicht in de mechanismen van een verborgen depressie. Het doorbreekt de stilte rondom suïcidaliteit en laat zien hoe cruciaal het is om écht door te vragen als we vermoeden dat iemand worstelt, ook als alles aan de buitenkant volmaakt lijkt.