Dankzij de gedragseconomie is ons besluitvormingsproces de afgelopen jaren een stuk begrijpelijker geworden. Cognitieve psychologen als Daniel Kahneman en Dan Ariely hebben aangetoond aan dat de mens niet de rationele speler is zoals de economische theorie die jarenlang afbeeldde, maar vol zit met cognitieve illusies die tot voorspelbare fouten kunnen leiden. Dit heeft belangrijke inzichten opgeleverd op het gebied van consumentengedrag, beleggingspatronen, en openbaar beleid. Maar kunnen deze lessen ook worden toegepast op strategische beslissingen?

Drie jaar na het verschijnen heeft The Lean startup een heuse beweging ontketend. De boodschap dat het gros van de beginnersfouten in startups voorkomen kan worden, creëerde aanvankelijk een sensatie in Silicon Valley, maar heeft zich inmiddels ook uitgebreid tot andere sectoren. Inmiddels komen ondernemers van allerlei pluimage van Rotterdam tot aan Teheran regelmatig in meetups bij elkaar om ervaringen uit te wisselen. Lean is global geworden, en de onlangs verschenen Nederlandse vertaling komt wat dat betreft geen moment te vroeg.

Als de creatieve sector één ding aan de internetrevolutie zou kunnen terugdraaien, dan is het waarschijnlijk wel de beslissing om content gratis weg te geven. Het idee dat digitale producten gefinancierd kunnen worden via eyeballs en daaruit voortvloeiende advertentie-inkomsten bleek niet alleen naïef, het schiep ook een bepaald verwachtingspatroon. Vijftien jaar later hebben muzikanten, auteurs, filmproducenten en game-ontwikkelaars knarsetandend moeten accepteren dat in een digitale wereld gratis de norm is geworden en dat intellectueel eigendom nauwelijks nog te beschermen is.