Voeg twee teams, afdelingen of bedrijven samen, en de gevolgen zijn voorspelbaar: conflict en minachting. Al zijn de bedoelingen nog zo goed en de beoogde resultaten nog zo lucratief, mensen die ooit tot twee aparte groepen behoorden zullen elkaar niet juichend omarmen. Integendeel.

Maar liefst 91 procent van de leidinggevenden meent te beschikken over coachende kwaliteiten. Maar in de ogen van hun werknemers scoren zij als coach gemiddeld een mager zesje. Goed coachen begint met goed feedback geven. Veel leidinggevenden denken dat werknemers beter gaan presteren van beloningen en complimenten. Maar dé bepalende factor bij prestatieverbetering is feedback. Waarom is dat zo belangrijk?

Af en toe denk ik wel eens ‘waren er maar meer wetenschappers zoals Ap Dijksterhuis, Victor Lamme en Roos Vonk’. Zij blijven niet in hun ivoren toren rondlummelen, maar delen hun wetenschappelijke kennis met een breed publiek. Die kennis bezorgt je af en toe een wat ongemakkelijk gevoel. Roos Vonk zegt daarover in de laatste column van haar boek Menselijke gebreken voor gevorderden: ‘Ik schrijf vaak over de minder leuke kanten van mensen. Hun ijdelheid, hun doorzichtige opschepperijtjes, hun onwetendheid, hun zelfverlakkerij, hun lulligheid.’

Mensen kunnen zichzelf enorm voor de gek houden. Ze gaan selectief om met informatie om hun positieve zelfbeeld en hun gemoedsrust. Ze vergeten dingen die niet in het gewenste beeld passen of geven er een creatieve draai aan.

Niet lang geleden las ik in de Volkskrant een interview met Roos Vonk, de hoogleraar psychologie uit Nijmegen die in opspraak kwam omdat ze zich iets te gemakkelijk met Diederik Stapel zou hebben ingelaten. Ik wil het niet over haar fouten hebben, want deze zijn in mijn ogen klein en onbeduidend. Wel had ze het in het interview een paar keer over ‘foute mannen’. Sindsdien ben ik bezig om na te denken over dit begrip en vraag ik me bijvoorbeeld af waarom ‘foute mannen’ een term is die vaker voorkomt dan ‘foute vrouwen’.