Robin van Lohuizen helpt ondernemers met 40-100 medewerkers een bedrijf te bouwen dat zonder hen kan draaien. Dat doet hij als trusted advisor voor ondernemers en managementteams van groeiende bedrijven en inmiddels zat hij in ruim 350 directiekamers aan tafel.
Er gaat nogal wat mis tussen directiekamer en werkvloer. In de preview op Managementboek.nl lees ik dat iemand eens lachend zei: ‘We lijken hier wel een stel gekkies.’ Waarop de hele tafel in de lach schoot en eindelijk het gesprek op gang kwam over de onderwerpen waar iedereen met een boog omheen loopt. En dat werd dus de titel van dit boek.
Herkenbare situaties
De vier gekkies in je MT bestaat uit korte verhalen over herkenbare situaties. Niet om je te helpen, maar om iets zichtbaar te maken wat je al wist, zo is te lezen in de bijsluiter, in het eerste verhaal ‘Stop als het schuurt’. Je hoeft het boek ook niet van voor naar achter te lezen. In één keer uitlezen kan leiden tot acute jeuk.
Van Lohuizen schrijft vlot, grappig en herkenbaar en met pakkende metaforen. Nou ben ik meestal niet zo van de metaforen (die leiden meestal alleen maar af) maar hier zijn de meeste goed gevonden. Zoals deze:
Maar verantwoordelijkheid werkt niet
Als de baas op klompen door het gesprek loopt
en bij elk ongemak naar buiten glipt
In veel verhalen spreekt van Lohuizen de lezer aan in de jij-vorm. Soms schrijft hij in de derde persoon. En af en toe schrijft hij in de ik-vorm en is hij ook kritisch naar zichzelf toe.
Ik keek. Ik wist. Ik zweeg.
Meestal komen de MT leden er bekaaid vanaf. Herken jij jezelf in een van de personages? In Peter, die wel praat maar niets besluit en niet levert. Of Marcel, die betrokken is, proactief en alles aanpakt, maar niets afmaakt. Of Tamara, die het altijd beter weet. Of Frank, die geen nee zegt maar ook geen ja. Omdat hij geen gedoe wil.
En wie wél iets zegt
Is lastig
Onveilig
Of te direct
onbekwamen
Toen ik het boek uit de brievenbus pakte, begon ik meteen te lezen en voordat ik het doorhad, was ik al halverwege. De korte rake teksten maakten dat ik niet kon stoppen. Al gaf het me ook een wat triest gevoel. Er is weinig positiefs te lezen over deze gekkies: wat een stelletje onbekwamen. Maar niet voor niets krijg je het advies dit boek niet van voor naar achteren uit te lezen. Je mag het openslaan waar je wilt. En dat heb ik met de tweede helft dan ook gedaan.
Wat niemand zegt
Jullie zijn niet druk
Jullie zijn besluiteloos
Behalve veel misère komen er gelukkig ook een paar goede adviezen voorbij.
Kiezen doet pijn. Maar chaos nog veel meer.
Precies! Dat herken ik maar al te goed. En deze:
Misschien is dit de kern van leiderschap
Niet alles zeker weten
Niet perfect zijn
Maar lef tonen
zodat anderen hun eigen moed kunnen vinden.
En dan beland je als lezer op pagina 206 die is gereserveerd voor het gesprek dat jullie al maanden uitstellen.
Lees het.
En voer het gesprek
Dat je al maanden vermijdt.
verantwoordelijkheid
Waarom is het zo moeilijk voor directieleden om besluiten te nemen, verantwoordelijkheid te pakken, prioriteiten te bepalen, richting te geven? Om dat gesprek met elkaar te voeren? Het zal niet zo zijn dat al die managers onbekwaam zijn. Maar de belangen, perspectieven en persoonlijkheden lopen uiteen. En hoe speel je dan het spel op dat niveau en houd je je staande in een uitdagende omgeving?
Het versterken van relaties, het bepalen van een duidelijke richting en het ontwikkelen van gezonde werkritmes zijn cruciaal voor succes, zo las ik eerder in Het High Impact MT van Steven van de Heuvel (shortlist Managementboek van het jaar 2025). Duiken is gemakkelijker. En geeft minder gedoe. Dat begrijp ik wel.
Besluiten parkeren klinkt als beleid
maar voelt als een winkelwagen
Die je halfvol achterlaat tussen de auto’s
De vier gekkies in je MT biedt de lezer in ieder geval een verfrissende leeservaring. Het is origineel, verrassend en anders dan de meeste managementboeken. Geen theoretische modellen, geen stappenplannen, geen casussen of interviews, maar korte, herkenbare situaties en kritische observaties in scherpe bewoordingen. Dit boek zegt wat iedereen denkt, maar niemand zegt, zo belooft van Lohuizen. Lees het (of beter: blader er lekker doorheen) en dan ben ik benieuwd: breng jij hiermee dat goede gesprek op gang?