Op werkdagen voor 23:00 besteld, morgen in huis Gratis verzending vanaf €20
‘Work smart, not hard’ is een leugen nieuws
15 augustus 2018 | Ger Post

Als het aankomt op zo goed mogelijk presteren, dan is het onzin om je te richten op slim werken in plaats van hard werken.

Het mantra de laatste jaren is dat als je goed wilt presteren je slim moet werken, en niet zozeer hard. Work smart, not hard. Het is bijvoorbeeld het punt van Een werkweek van 4 uur van Tim Ferriss.

Maar het is onzin volgens Marc Effron, wiens boek 8 Steps to high performance onlangs uitkwam. ‘The cold, hard truth is that high performers work harder and put in longer hours than those who perform at lower levels.’

Ferriss werkt zelf bijvoorbeeld 60 uur per week (nog meer als hij iets te promoten heeft). De titel Een werkweek van 4 uur was dan ook niet gekozen als realistisch doel, maar omdat de titel het vaakst werd aangeklikt tijdens een Google Adwords test.

Wanneer Effron vertelt dat high performers meer uren werken, is er altijd wel iemand in het publiek die vertelt dat hij erg efficiënt is in zijn werk, omdat hij net zoveel gedaan krijgt in 40 uur als anderen in 50 uur of meer. Volgens Effron is dat irrelevant als je een high performer wil worden.

Ten eerste heb je een verkeerd referentiepunt. ‘We kennen allemaal iemand die nogal inefficiënt is in zijn werk, maar die persoon zou niet je standaardreferentie moeten zijn voor high performance,’ aldus Effron.

Ten tweede ben je nog steeds een gemiddelde performer. ‘Dit irriteert de “smart, not hard”-fans nog het meest. Als je hetzelfde werk in minder tijd doet dan je collega, dan ben je geen high performer – je bent vooral efficiënt.’

Als laatste zorgt langer werken, tot op zekere hoogte, voor meer resultaten. ‘Als twee even vaardige en gemotiveerde mensen een activiteit ondernemen en de een spendeert 25 procent meer tijd, produceert zij gemiddeld meer resultaten,’ schrijft Effron. ‘Meer werk betekent dat er meer geleerd is, dus die persoon heeft meer capaciteiten en is waarschijnlijk een betere kracht in de toekomst. Haar higher performance dankzij haar extra uren worden herkend in de organisatie, waardoor ze nieuwe mogelijkheden krijgt om haar vaardigheden te tonen.’

Fit, rijk & slim: lessen van een lifehacker nieuws
13 december 2017 | Bertrand Weegenaar

Het is wel een fenomeen, die Timothy Ferriss. Wereldkampioen in diverse disciplines, spreekt een bak talen, kan in no time vele kilo’s aankomen en afvallen. Stuurt dikke pillen met tips en methodes de wereld in.

Naar aanleiding van zijn eerste, en succesvolste boek De werkweek van 4 uur (Tim is ook slim in het kiezen van titels), startte hij een podcast. Honderden mensen zijn in de loop van de jaren geïnterviewd en vertrouwden hun ervaringen en powertips aan hem toe. Een kleine greep: Arnold Schwarzenegger, Jamie Foxx, Edward Norton, Tony Robbins, Maria Popova, Peter Thiel, Marc Andreessen, Amanda Palmer, Malcolm Gladwell, Vince Vaughn en Rick Rubin. Nu is dat verzameld in de 670 dikke pil Fit, rijk & slim (dat oorspronkelijk Tools of Titans heet). Een indrukwekkende lijst namen en duizenden tips.

Waar te beginnen. Het werk van Tim Ferriss doet ergens sterk denken aan dat van Tom Peters in bijvoorbeeld The Little Big Things. Je begint ergens, bijvoorbeeld met een interview met Jane McGonigal, krijgt een tip, bladert door of zoekt wat uit en zo graas je door het boek. Je komt langs zijn favoriete thee (Pu-er), zijn ochtend- en avondrituelen, de mensen die hem het meest beïnvloed hebben (Tony Robbins) en grote en kleine tips. Formuleer één klein doel: voor het slapen gaan één keer opdrukken (Matt Mullenberg). Of de 26ste wet van Peter Diamandis (ondernemer en auteur van onder andere Bold: ‘Als je het niet kunt meten, kun je ook niet veranderen.’

Bij Tim Ferriss kun je er gerust vanuit gaan dat hij het meeste dat in dit boek staat getest heeft. Aan den lijve. Voor de liefhebbers probeer Body Het lijfboek (590 pagina’s) eens te bemachtigen. Ik denk dat de vertaalkosten uitgevers afschrikken, maar de Ferriss methode om heel goed te worden in iets (maakt niet uit wat, je kunt het in zes maanden) staat in The 4-hour CHEF (672 pagina’s).

Overal, op basis van honderden interviews zijn dit de grootste gemene delers: meditatie (in het bijzonder mindfulness en yoga), lezen, veel ontdekken en leren, reflecteren via een dagboek of een andere vorm en vooral focus. Als je dit allemaal in je levensritme op kunt nemen, ga je een gezond en geïnspireerd leven tegemoet. Fit wordt je zeker, slim absoluut maar voor rijk durft Tim de hand niet in het vuur te steken. Succesvol in je eigen discipline dat gaat wel lukken. Dat bewijzen de honderden mensen in dit boek.

Horizontaal en verticaal lezen nieuws
21 december 2015 | Bertrand Weegenaar

Deze post heeft niets te maken met uw lichaamshouding. Nu werd vroeger voornamelijk staand en niet zittend gelezen. Een gemakkelijke middenvorm.

Een bevriend uitgever van Harvard Business School Press vertelde mij dat iemand die over een onderwerp drie boeken gelezen heeft (of de digitale variant daarvan) als een kenner werd gezien. Vanaf vijf boeken mag je je een expert noemen. En met die wetenschap kan ieder een eigen leerlijn voor zichzelf uitstippelen. Soms krijg je die cadeau. Soms moet je flink zoeken. Tim Ferriss, bekend van zijn populaire boek De werkweek van 4 uur, hanteert de techniek om bij de groten in een vakgebied in de leer te gaan. Zijn stelling is dat je elke techniek en kennis binnen zes maanden kunt opdoen. Tot op top- of wereldklasse niveau. Focus en de juiste technieken. Zo leerde hij vechtsporten, tango dansen, diverse talen, alles over zijn lichaam (geboekstaafd in Body), en uiteindelijk chef-waardig koken.

Horizontaal lezen betekent zoiets als kijken door wie een auteur beïnvloed is en waar zijn invloed zich uitstrekt. Verticaal is even afstand nemen (de helikopter view) en de diepte in met een onderwerp. Zo bouw je een brede, deskundig scala aan kennis op. Die schrijvers hebben zich ook weer laten beïnvloeden. En meestal door deskundigen.

Mijn grote project behelst de studie van honderd boeken uit de wereldliteratuur. De grote kenner waar ik op rust, is Steinz Gids voor de wereldliteratuur. Honderd boeken, elk kwartaal één. Steinz hanteert spinnenwebben waarin de invloed van de auteurs en van hun werk te vinden is. Dit is het horizontale deel. (Auto)biografieën en studies van experts, tijdsdocumenten en dergelijke zorgen voor de verticale component. En natuurlijk minimaal vijf titels.

En zo was dit kwartaal de eerste titel In ongenade van J.M.Coetzee uit 1999. Het boek won de prestigieuze Booker Prize. Coetzee ontving in 2003 de Nobelprijs voor de Literatuur. Coetzee is een Zuid-Afrikaanse schrijver, maar heeft vele jaren in Amerika gewerkt en woont tegenwoordig in Australië. Het is een intense roman met een politiek thema: de overname van de macht in Zuid-Afrika door gekleurde mensen. En blanken in de persoon van David Lurie verliezen dat. Coetzee is in zijn werk beïnvloed door vele schrijvers. Nederlandse auteurs als Frederik van Eeden bijvoorbeeld. De thema’s uit Dostojevski’s Misdaad en straf zijn niet ongebruikt gelaten. In Ongenade is geen vrolijke kost. Coetzee blijkt ook geen lachebek te zijn. Alhoewel zijn biograaf J.C.Kannemeyer daar wat omheen schrijft in J.M.Coetzee Een schrijversleven. Zijn primaire studiemateriaal waren het werk, interviews, artikelen en dergelijke. Kannemeyer heeft drie jaar intensief aan deze vuistdikke en mooie biografie gewerkt om een maand na het verschijnen in 2011 te overlijden. Ook een dramatisch verhaal.

De literatuurwetenschappelijke kant van Coetzee komt naar voren in David Attwell’s Het universum van J.M.Coetzee. Aan de hand van de verschillende versies en aantekeningen die de auteur van een boek gemaakt en bewaard heeft, bespreekt hij alle boeken die Coetzee geschreven heeft. De beweegreden van Coetzee voor thema’s en locaties. De ontwikkeling van de karakters en hoofdpersonen in het werk. Coetzee heeft in zijn werk een alter ego geïntroduceerd: Elizabeth Costello. Wie is zij en wat is haar rol in zijn werk?

Schrijvers als Coetzee worstelen met hun publiek waar het de rol van de roman betreft. In ongenade heeft in zwart Zuid-Afrika zo veel kritiek ontvangen dat Coetzee besloot te verhuizen. Het goede verhaal (2008) is de briefwisseling tussen Coetzee en psycho-analytica Arabella Kurtz over de rol van filosofie en psychologie in verhalen. Waar is de grens van fictie en waarheid?

En in zo’n leesreis kom je onverwachtse gasten tegen. De reisbeschrijving Het beloofde land van Adriaan van Dis beschrijft de ervaringen van zijn reis in 1990 door de Karoo. Het grote kale gebied in noordwesten van Kaapstad waar In ongenade ook gesitueerd is. Hetzelfde complexe thema: de blanke Afrikaner en grondbezitters die langzaam vertrekken en zich teruggedrongen voelen door de gekleurde medemens.

Alle werken van Coetzee inclusief studies en biografie zijn met liefde voor het boek uitgegeven door uitgeverij Cossee.

Tips die werken bij emailmanagement nieuws
1 december 2014 | Ger Post

Email is een gigantisch psychologisch en economisch probleem, we worstelen dagelijks met het mailmonster. Welke tips werken echt?

De mailbox opent, et voila! De teller begint te lopen, als een levende takenlijst waar geen einde aan komt. Want zelfs als je hem hebt weggewerkt, kan er ieder moment een nieuwe boodschap binnenkomen. Toch nog iets te doen.

Irritant? Stressvol? Zeker. En duur ook, zo blijkt uit een rekensommetje van een kinderarts, eerder dit jaar. Dr. Ian Paul hield bij hoeveel mails hij in een jaar kreeg (2.035), en hoeveel afkomstig waren van het medisch centrum (1.501), zijn afdeling (450) en de universiteit (84). Uitgaande van 30 seconden leestijd en een gemiddeld salaris van de dokters op het instituut, kostten de emails ongeveer 1650 dollar per dokter per jaar. Met 629 dokters kostte e-mailen het medisch centrum dus meer dan een miljoen dollar per jaar.

Dat is nog een conservatieve inschatting in vergelijking tot onderzoek van McKinsey. Volgens het onderzoeksbureau besteden ‘high-skill knowledge workers’, waaronder managers, 28 procent van hun werkweek aan het managen van hun email. Dat is dus bijna anderhalve dag per week! Het implementeren van betere sociale technologieën dan email in een bedrijf zou volgens McKinsey al tot een waardestijging van een miljard kunnen leiden in verschillende commerciële sectoren in de Verenigde Staten. En volgens een onderzoek worden kantoorklerken ongeveer elke drie minuten onderbroken door een email en dan kan het wel 23 minuten duren voordat deze werknemer weer zijn originele taak oppakt.

Er is dus nogal wat aangelegen om het emailmonster te kooien. In Een werkweek van 4 uur schreef Timothy Ferriss al een vurig pleidooi voor het terugbrengen van de email overload. Het lukte hem, als baas van een bedrijf in supplementen, om het lezen en beantwoorden van e-mails terug te brengen naar een uur in de week. Zijn aanpak komt erop neer dat hij een automatische antwoord instelt waarin hij vertelt dat hij maar een keer in de week zijn mails checkt. Dat schrikt voldoende mensen af, zegt Ferriss. Andere email-goeroes richten zich op een helder doel: het leegmaken van de inbox dat als een soort heilige graal wordt gepresenteerd (bijvoorbeeld in Efficiënt e-mailen).

In een recent artikel (‘311 ongelezen emails: wat nu?’) in NRC verdiept journalist Charlotte van ’t Wout zich in de tips voor emailmanagement. Ze zette drie tips op een rij die werkten:

1. Krijg die inbox leeg
‘Probeer minimaal eens in de drie dagen al je mail weg te werken. Drie dagen is de maximumtijd dat je de zender op antwoord kunt laten wachten. Je inbox leegmaken betekent mail ‘verwerken’. Dus van nieuwste naar oudste lezen, beantwoorden en vervolgens verwijderen.’

2. Beantwoord de mail gelijk na het lezen
‘Het klinkt heel vermoeiend, maar is eigenlijk de beste tip die ik ooit heb gehad. Zo’n 99 procent van mijn mails vraagt een kleine actie.’

3. Schuif de verantwoordelijkheid van je af
‘Soms is gelijk reageren moeilijk, omdat je gewoon even niet weet wát je moet antwoorden. Negeren lijkt de makkelijkste optie, alleen blijft er dan een knagend schuldgevoel achter en moet je vervolgens in de gang de bewuste collega’s ontwijken, omdat je nog niet geantwoord hebt. Dus leer jezelf aan om ook op dit soort mails gelijk actie te ondernemen.’

Twee tips werkten niet voor Van ’t Wout:

1. Maak mapjes zodat je organiseert
‘De meeste experts, zoals David Allen, raden aan dat je mails categoriseert in functie: alles wat om een actie vraagt in de ene map, alles wat alleen ter kennisgeving is in een andere.’

2. Niet vaker dan drie keer inbox openen
‘Echt diehards raden zelfs een automatisch antwoord aan, zoals: bedankt voor je mail, maar ik bekijk alleen mail tussen 9-10 uur, dus bel me bij dringende zaken. Dit vond ik moeilijk en ik kan me voorstellen dat voor veel mensen dit niet gaat werken. (...) Deels omdat ik denk dat mijn mails zo belangrijk zijn dat ik ze niet een uur te laat kan antwoorden, deels omdat een groot deel van mijn werk nou eenmaal uit mailen bestaat.’

Problemen van vandaag oplossen met de kennis van gisteren nieuws
21 mei 2014 | Bertrand Weegenaar

Een aantal industrieën kampt met grote problemen. De retail bijvoorbeeld, en de printmedia. Ze zijn slachtoffer van én de crisis én het (te lang) negeren van een veranderende werkelijkheid. Binnen die domeinen wordt gezocht naar nieuwe ideeën, andere strategieën , soms andere managementstijlen en/of leiderschap.

Onlangs werden er twee lijsten gepubliceerd van ‘beste’ management- en leiderschapsdenkers. De ene - getiteld Thinkers 50 2013 - is samengesteld door een gewichtige jury, de andere - Top 50 Leadership and Management Experts - is samengesteld via online research. De onderzoekers hebben een serie resultaten vergeleken en samengevoegd. Onder andere hoeveel er via Google gezocht werd, wat er werd gelezen in Goodreader, hoe vaak namen en referenties op Twitter gebruikt werden, enzovoort enzovoort.

Beide lijsten suggereren een Global Dimension. Opgeteld denk ik dat 95% van de denkers Amerikanen zijn. Er zijn een paar overgewaaide Indiërs en met Fons Trompenaars (Grenzeloos leiderschap) hebben we in één van de lijsten een Nederlander. Alhoewel hij al weer jaren uitsluitend in het buitenland woont en werkt. Het merendeel, rond de 80%, is man.

De twee lijsten even zonder commentaar en in willekeurige volgorde, althans de twee top 5’s. U mag even nadenken welke bij welke hoort!

Clayton Christensen (23)
Chan Kim & Renée Mauborge
Roger Martin
Don Tapscott (22)
Vijay Govindarajan

En de volgende top-5

John Maxwell
Seth Godin
Jack Welch
Guy Kawasaki
Tim Ferriss

Tussen haakjes staat achter de naam van de denkers welke plaats ze op de andere lijst innemen. De bovenste top-5 (dat zult u wel geraden hebben) is de door de jury samengestelde lijst met disruptor-goeroe Christensen en blauwe oceaan-denkers Chan Kim en Mauborge fier aan kop. Deze lijst, de Thinkers 50 is duidelijk ‘klassiek’ te noemen. Alle belangrijke MBA-denkers komen er op voor.

De tweede lijst, de Top 50 Leadership and Management Experts, weerspiegelt een hele andere managementdimensie. Het bevat ook ondernemers, zoals Richard Branson en Dale Carnegie. Veel marketingdenkers. En Tim Ferriss die in zijn boeken (bijvoorbeeld Een werkweek van 4 uur) met name aantoont hoe je met de juiste methode én instelling in nagenoeg alles in zes maanden heel ver kunt komen. Of dit met management en leiderschap te maken heeft, dat durf ik niet zo te zeggen. De gehele top-5 van de tweede lijst komt niet voor in de gehele top 50 van de eerste lijst.

De tweede lijst geeft ook weer hoe de Amerikanen tegen de wereld aan kijken. Het doet denken aan de World Series als titel voor het American Football kampioenschap. Zijn er dan wereldwijd geen Franse, Duitse, Spaanstalige of Aziatische management- en leiderschaps denkers?

Verder valt op dat de eerste lijst 13 vrouwen bevat (van de 51 auteurs), de andere lijst slechts 4 (van de 50 auteurs).

Terug naar ons begin: u bevindt zich in een probleemsituatie en zoekt heil bij waar state-of-the-art managementdenken u kan helpen. Bij welke lijst, en dus het werk van managementdenkers, zou u te rade kunnen gaan. Als tip geef ik de volgende quote van Albert Einstein mee: ‘We cannot solve our problems with the same thinking we used when we created them.

Heel veel doen van 9-to-5 nieuws
26 april 2013 | Bertrand Weegenaar

Er zijn veel managementboektitels met uren en minuten in de titel. Timothy Ferriss heeft met zijn Een werkweek van 4 uur een slimme marketingtrend in werking gezet. Je kunt heel veel uit een werkdag, van 9 to 5, halen! Onderstaand een samenstelling voor een leerzame en afwisselende dag:

Het eerste uur is een investering voor de rest van de dag (en werkend leven) . Het bestaat uit het leren snellezen en timemanagement. Paul van der Velde leidt je in een handzaam boekje in in de basics van snellezen met het boekje SmartReading. Lees een boek per uur.

Veel nut zul je ook beleven door per dag in 18 minuten je eigen tijdsbesteding onder de loep te nemen. Peter Bregman geeft een handzame set regels in 18 minuten: Een revolutionair nieuw plan: manage je leven in 18 minuten per dag.

Zo nu eerst tijd voor een bakkie en keuzes maken uit het volle lesprogramma dat middels de series Digitale trends en tools in 60 minuten - Serie van 7 boeken van Haystack en In 90 minuten (http://www.managementboek.nl/zoeken?sort=verkooppositie&fq=serie:%22in+90+minuten%22) van Boom/Nelissen te nuttigen is. U mag daar nu voor de volgende 2,5 uur keuzes uit maken.

Dan tijd voor reflectie. Goed op zo’n drukke leerzame dag. Vijf minuten voor jezelf van Jeffrey Brantley en Wendy Millstine zorgt voor de benodigde inspiratie. Verse salade en sap erbij want na de lunch is inslapen geen optie. We pakken de leerzame draad op met MBA in 80 minuten. Een hele dag luisteren naar Ben Tiggelaar is voor trage watjes. Richard Reeves en Robert Knechel stomen u door een crashcourse leiderschap, strategie en duurzaamheid. Met humor.

Een kopje thee en twee uur voor uzelf uit de eerder genoemde twee reeksen. Plaats uw ervaringen op Facebook.

We houden natuurlijk de tijd scherp in de gaten. De laatste 5 minuten zijn weer voor de eerder genoemde Jeffrey en Wendy. In Vijf minuten voor jezelf na een lange dag kunt u rustig aan huis en haard gaan denken

Ter afsluitingen voor hen die zich na acht uur werken (en al naar huis gaan) schuldig gaan voelen: Ik ben om zes uur thuis van Violet Falkenberg geeft u aan hoe complex het eigenlijk allemaal is. Druk kantoorwerk, in combinatie met gezin en sociaal leven uitvoeren. Hopelijk heeft deze dag u veel handvatten geboden.

Reken niet op mensen met veel tijd! tussen_droom_en_daad
14 maart 2013 | Ernst ten Heuvelhof

In deze rubriek analyseren bestuurskundigen van de TU Delft patronen en wetmatigheden waar zo veel managementboeken soms wat lichtvoetig aan voorbij gaan, of gewoon voor vanzelfsprekend aannemen. In deze aflevering gooit Ernst ten Heuvelhof de knuppel in het hoenderhok met zijn interpretatie van de Wet van Parkinson: wie het druk heeft, heeft meer tijd en kan dus meer werk aan!

Er is onrust over mensen met veel bijbanen. Bestuurders die nog meer bestuursfuncties op zich nemen, roepen kritische vragen over zich af. Is het werk niet te complex om er nog zoveel bij te doen? Kun je nog wel kwaliteit leveren als je al zoveel doet? De commissie Tabaksblat stelde voor om een maximum te stellen aan het aantal commissariaten. Meer dan vijf commissariaten zou te druk worden. Het klinkt verstandig, maar is dat ook zo?

Vergelijk eens druk bezette mensen met mensen die het wat rustiger aan kunnen doen. De een heeft een overvolle agenda, gesprekken van tien minuten, strak op rij gepland. De ander kan het zich veroorloven weg te dromen, een praatje te maken en wat heen en weer te sloffen. Om maar even man en paard te noemen: de CEO en de na-zijn-tentamen-student.

Wie zou sneller reageren op een verzoek om met iets mee te doen, om ergens tijd aan te besteden? Je intuïtie zegt: de student. Want deze heeft even niets te doen, terwijl de CEO van meeting naar meeting rent. De student kan dus direct reageren en ook vrij gemakkelijk welwillend. Bij de CEO is dat ingewikkelder. Eerst moet hij een gelegenheid vinden om te reageren, waarna dan hoogstwaarschijnlijk een ‘nee’ volgt, want hij is al zo druk. Maar is dat zo?

Parkinson heeft vastgesteld dat beiden het idee hebben dat zij druk bezet zijn. De een doet weliswaar veel minder dan de ander, maar voor het gevoel doet dat er niet toe want, zo stelt hij, work expands to fill the time available for its completion. Weinig werk blaast zichzelf op zodat het veel lijkt en bij heel veel drukte doe je de dingen zo efficiënt en snel dat het ook weer gewoon veel lijkt. Iedereen heeft dus altijd veel werk en daarom heeft iedereen het altijd maar druk. Daarom zullen de CEO en student niet veel van elkaar verschillen in hun bereidheid om tijd te geven. De student reageert dus niet altijd welwillender dan de CEO.

Maar wie reageert sneller op zo’n verzoek? Contra-intuïtief misschien, maar het is de CEO. De student smeert zijn activiteit uit over een lange periode, terwijl de CEO de dingen juist steeds sneller probeert doen. Bij de CEO valt daarom eerder een gaatje tussen zijn werkzaamheden dat hem in de gelegenheid stelt te reageren. De student smeert die enkele activiteit van hem uit over een langere periode waarna hij pas reageert.

Wie heeft de meest uitgebreide reactie? Ook dat is te voorspellen met de Wet van Parkinson. De CEO heeft de neiging zijn werkzaamheden te comprimeren, de student smeert zijn werkzaamheden juist uit. Dat geldt ook voor het werkje van de reactie. De CEO zal kortaf reageren: ‘ja’, ‘nee’, ‘OK’, of iets dergelijks. De reactie van de student zal dan wel weer langer zijn dan die van de CEO.

De les die je uit deze wet kunt trekken, is betrekkelijk eenvoudig. Je hebt het altijd druk en het maakt niet uit hoeveel je echt doet. Voor de werkgever is dit wellicht interessant. Het lijkt namelijk een vrijbrief om werknemers op te zadelen met veel werk. En misschien zou de discussie over de stapeling van functies genuanceerd moeten worden. Wellicht heeft het ook wel voordelen om veel te doen en ga je er, tot op zekere hoogte, alleen maar efficiënter van werken en lever je door de rijkere ervaring die je opdoet, meer kwaliteit.

Do’s & Dont’s

Do

· Werkgevers kunnen hun werknemers met heel veel werk opzadelen zonder dat dit ten koste van de kwaliteit hoeft te gaan.

· Neem gerust nog meer werk aan, je zult het er niet of nauwelijks drukker door krijgen.

· Waardeer stapeling van functies in beginsel positief.

Don’t

· Klaag niet over druk zijn, iedereen heeft het druk, het is gewoon onvermijdelijk.

· Het is betrekkelijk zinloos om standaard een bepaalde tijd voor bepaalde werkzaamheden te reserveren, omdat de hoeveelheid bestede tijd ook sterk afhankelijk is van andere werkzaamheden.

· Stel geen absolute limiet aan stapeling van functies, maar kijk naar geleverde kwaliteit.

Populaire producten

    Personen

      Trefwoorden