trefwoord
Existentialisme: filosofie van vrijheid, angst en zingeving
Het existentialisme is een van de meest invloedrijke filosofische stromingen van de moderne tijd. Centraal staat de vraag hoe de mens betekenis geeft aan een bestaan dat niet vanzelfsprekend zinvol is. Existentialistische denkers benadrukken dat de mens vrij is om te kiezen, maar dat die vrijheid onlosmakelijk verbonden is met verantwoordelijkheid, angst en soms vertwijfeling. Op deze pagina belichten we de belangrijkste filosofen, romans en essays die het existentialisme hebben gevormd en nog altijd inspireren.
De grondlegger: Søren Kierkegaard
Voordat het existentialisme als stroming werd erkend, legde de Deense filosoof Søren Kierkegaard er in de negentiende eeuw al de basis voor. Hij plaatste de subjectieve ervaring van het individu tegenover abstracte systemen en benadrukte dat de mens zelf verantwoordelijk is voor zijn keuzes, hoe angstaanjagend dat ook kan zijn.
Angst is de duizeling van de vrijheid, die ontstaat wanneer de geest de synthese wil stellen en de vrijheid nu neerkijkt in haar eigen mogelijkheid.
Uit: Het begrip angst
Auteurs die schrijven over 'existentialisme'
Ook Vrees en beven en De ziekte tot de dood behoren tot Kierkegaards belangrijkste werken, waarin hij respectievelijk de paradox van geloof en keuze, en het begrip wanhoop als kern van het menselijk zelfbewustzijn onderzoekt.
Het Franse existentialisme: Sartre, De Beauvoir en Camus
In de twintigste eeuw kreeg het existentialisme zijn bekendste vorm via de Franse filosofen Jean-Paul Sartre, Simone de Beauvoir en Albert Camus. Zij stelden dat het bestaan voorafgaat aan de essentie: de mens wordt niet geboren met een vastomlijnd doel, maar moet zichzelf voortdurend opnieuw uitvinden door zijn keuzes.
Simone de Beauvoir
Existentialisme in de Nederlandse en internationale literatuur
Existentialistische thema's als vervreemding, zinloosheid en de confrontatie met de dood zijn niet voorbehouden aan filosofische traktaten. Ook romanschrijvers hebben deze vragen indringend verbeeld, vaak dichter bij de lezer dan een filosofisch betoog dat kan.
Jeroen Brouwers
Ook internationale auteurs grepen terug op existentialistische motieven. In De woestijn van de Tartaren van Dino Buzzati staat luitenant Drogo voor de existentiële keuze: zijn leven bewust vormgeven, of zich laten meeslepen door routine en passiviteit. Een tijdloos beeld van de menselijke conditie.
Existentialisme toegepast: van recht tot klimaat
De kracht van het existentialisme schuilt in de toepasbaarheid op uiteenlopende terreinen. Filosofen en auteurs gebruiken het gedachtegoed van Sartre, Camus en Kierkegaard om actuele vraagstukken te doordenken, van rechtsfilosofie tot de klimaatcrisis.
Timo Slootweg
-
Denken helptVerder lezen in het magazineDit artikel over het boek Denken helpt laat zien hoe filosofische stromingen, waaronder het existentialisme, houvast kunnen bieden bij het doordenken van alledaagse vraagstukken.
Existentialisme en zingeving vandaag de dag
Ook in hedendaagse non-fictie blijft het existentialisme een vruchtbare bron. Auteurs grijpen terug op de kernvragen van de stroming om lezers te helpen omgaan met eindigheid, absurditeit en de zoektocht naar een zinvol leven.
Yalom laat zien dat de confrontatie met sterfelijkheid, hoe ongemakkelijk ook, juist de sleutel kan zijn tot een authentieker en bewuster leven.
Uit: De Schopenhauer-kuur-
Idealen - Hoopgevende verhalen over in actie komenVerder lezen in het magazineBertrand Weegenaar reflecteert op de drijfveren achter idealisme en betrokkenheid, thema's die nauw aansluiten bij het existentialistische begrip engagement.
Tot besluit
Van Kierkegaards vroege reflecties op angst en keuze, via het Franse existentialisme van Sartre, De Beauvoir en Camus, tot de eigentijdse toepassingen op recht, klimaat en persoonlijke zingeving: het existentialisme blijft een springlevende bron van inzicht. De kern is en blijft eenvoudig te formuleren, maar moeilijk te leven: de mens is vrij, en juist daarom verantwoordelijk voor het maken van betekenisvolle keuzes in een wereld die die betekenis niet vanzelf geeft.