trefwoord
Dissociatie: wanneer de psyche zichzelf beschermt
Dissociatie is een verschijnsel waarbij iemand zich losmaakt van zijn gedachten, gevoelens, herinneringen of zelfs van zijn eigen identiteit. Het is geen zwakte of keuze, maar een automatische reactie van de psyche op overweldigende ervaringen. Van een korte 'wegdrift' tijdens stress tot langdurige geheugenlacunes bij ernstig trauma: dissociatie kent vele gedaanten. Op deze pagina verkennen we wat dissociatie is, hoe het ontstaat en hoe er therapeutisch mee gewerkt kan worden.
Wat is dissociatie precies?
Dissociatie wordt in de psychiatrie omschreven als een verstoring in de normaal geïntegreerde functies van bewustzijn, geheugen, identiteit en waarneming. Simpel gezegd: delen van de ervaring raken losgekoppeld van elkaar. Dit kan licht zijn, zoals even 'niet aanwezig zijn', maar ook zwaar, waarbij iemand perioden niet kan herinneren of zelfs verschillende identiteiten ervaart. Jim van Os en Simona Karbouniaris leggen dit toegankelijk uit.
Jim van Os
Dissociatie als spoor van trauma
Trauma en dissociatie zijn nauw met elkaar verweven. Wanneer een ervaring te overweldigend is om volledig te verwerken, kan de psyche er 'naast gaan staan'. Dat is adaptief op het moment zelf, maar kan op langere termijn voor ernstige problemen zorgen. Bessel van der Kolk is een van de meest invloedrijke onderzoekers op dit terrein. Zijn werk toont aan hoe dissociatie letterlijk in het lichaam en de hersenen is opgeslagen.
Bessel van der Kolk
Trauma is niet het verhaal van iets wat in het verleden is gebeurd. Het is de resterende druk van dat verleden op je lichaam, je geest en je zenuwstelsel.
Uit: Traumasporen in lichaam, brein en geest
Auteurs die schrijven over 'dissociatie'
Waar Van der Kolk de wetenschappelijke onderbouwing biedt, geeft 'Vivian Broughton' in haar werk meer aandacht aan het directe, lichamelijke en emotionele beleven. In Stilstaan bij trauma beschrijft ze hoe trauma leidt tot afsplitsing van gevoelens en hoe dit het dagelijks functioneren beïnvloedt.
-
Elleke van Gelder - En de D is van …?Verder lezen in het magazineIn deze column verkent de auteur hoe psychologische verschijnselen — zodra je ze kent — ineens overal opduiken. Een herkenbaar uitgangspunt voor wie zich verdiept in dissociatie: eenmaal bewust van het begrip, zie je het in verhalen, gesprekken en ervaringen om je heen terug.
Dissociatie bij ernstig misbruik en identiteitsverlies
Bij langdurig of ernstig misbruik, zoals binnen sekten of bij seksueel geweld, kan dissociatie zo ver gaan dat er sprake is van een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS). De persoon ontwikkelt als het ware verschillende 'zijden' die van elkaar zijn afgeschermd. Dat is geen bedrog of verbeelding, maar een ingrijpend gevolg van trauma.
-
Het raadsel van het ik - ‘Voortreffelijke poging om ons zelf te duiden’Verder lezen in het magazineEen bespiegeling over het raadsel van de menselijke identiteit. Relevant voor wie nadenkt over dissociatie: als het 'ik' al zo moeilijk te definiëren is, hoeveel complexer wordt dat dan wanneer die identiteit door trauma uiteenvalt?
Dissociatie in literatuur en memoir
Dissociatie leent zich ook voor literaire verbeelding. In romans en memoires wordt zichtbaar hoe het van binnenuit voelt: de ontkoppeling, de leegte, het niet-weten. Dat maakt zulke boeken waardevol, niet alleen als literatuur, maar ook als herkenningsbron voor mensen die zelf soortgelijke ervaringen hebben.
Therapeutisch werken met dissociatie
Voor hulpverleners en therapeuten is het herkennen en begeleiden van dissociatie een aparte vaardigheid. Dissociatie vereist een voorzichtige, gelaagde aanpak: te snel naar de traumainhoud gaan kan averechts werken. Marijke Leys biedt in haar werk praktische handvatten vanuit de Voice Dialogue-benadering.
Marijke Leys
Dissociatieve delen zijn geen symptomen om weg te werken, maar beschermers met een functie. Ze begrijpen en erkennen is een eerste stap naar integratie.
Uit: Oog in oog met kwetsbaarheidEen andere bewezen aanpak voor dissociatie bij trauma is de stabilisatiegerichte groepscursus voor complexe PTSS, zoals beschreven in Vroeger en verder. Daarin worden dissociatieve klachten expliciet benoemd als thema en krijgen deelnemers technieken aangereikt om ermee om te gaan.
Dissociatie bij jongeren en het zenuwstelsel
Dissociatie begint niet altijd op volwassen leeftijd. Kinderen en jongeren die trauma meemaken, kunnen al vroeg dissociatieve patronen ontwikkelen. Tijdige herkenning en behandeling zijn cruciaal om te voorkomen dat deze patronen chronisch worden. Naast de psychologische kant speelt ook de fysiologie van het zenuwstelsel een rol: de dorsale vagus is betrokken bij de immobilisatiereactie die sterk verwant is aan dissociatie.
-
MeToo in de zorgrelatie - Dat gebeurt toch niet bij ons?!Verder lezen in het magazineGrensoverschrijdend gedrag in de zorgrelatie kan diepe sporen nalaten. Dissociatie is één van de reacties die slachtoffers kunnen laten zien, ook in de therapeutische context. Dit artikel brengt het vraagstuk van macht en kwetsbaarheid in de zorgrelatie scherp in beeld.
Conclusie: dissociatie verdient serieuze aandacht
Dissociatie is geen randverschijnsel in de psychologie — het is een fundamenteel mechanisme dat bij veel mensen na trauma een centrale rol speelt. Of het nu gaat om korte aandachtsuitval, geheugenlacunes of complexe identiteitsfragmentatie: achter elk van deze ervaringen schuilt een psyche die zichzelf heeft proberen te beschermen. De boeken op deze pagina bieden samen een breed beeld: van wetenschappelijke verdieping en klinische handvatten tot persoonlijke getuigenissen die laten zien hoe dissociatie van binnenuit voelt. Begrip begint bij kennis.