trefwoord
Multitasken: waarom het niet werkt en wat wél helpt
Multitasken geldt in veel kantoren nog altijd als een vaardigheid om trots op te zijn. Wie tegelijk kan bellen, mailen en vergaderen, lijkt efficiënt bezig. Maar wetenschappelijk onderzoek wijst al jaren op het tegendeel: ons brein kan niet écht meerdere taken tegelijk uitvoeren. Wat we multitasken noemen, is in werkelijkheid razendsnel schakelen tussen taken, en dat kost tijd, energie en kwaliteit. Op deze pagina vindt u boeken en artikelen die de mythe van multitasken ontleden en praktische alternatieven bieden, van singletasken tot diep werk.
-
Multitasken bestaat nietVerder lezen in het magazineDave Crenshaw laat in dit boek, besproken door Bertine Zoon, zien dat mensen letterlijk niet in staat zijn twee taken tegelijk uit te voeren zonder verlies aan kwaliteit en tijd.
De wetenschap achter de mythe
Waar komt het idee vandaan dat multitasken mogelijk zou zijn? Verschillende auteurs duiken in de neurowetenschap om te verklaren waarom ons brein juist slechter presteert zodra we schakelen tussen taken.
Stefan van der Stigchel
Dat de goudvis een betere aandachtspanne heeft dan de mens is onzin.
Uit: Concentratie
-
Stefan van der Stigchel: ‘Pauzeren is geen verspilling van tijd’Verder lezen in het magazineIn dit interview legt Van der Stigchel uit waarom pauzeren geen tijdverspilling is, maar juist noodzakelijk om de aandacht te herstellen na periodes van schakelen tussen taken.
Compernolle: het denkbrein kan niet multitasken
Een andere invloedrijke stem in dit debat is neuropsychiater Theo Compernolle, die al jaren pleit voor een fundamenteel andere omgang met ons brein op de werkvloer.
Theo Compernolle
Het denkbrein is fundamenteel niet in staat tot multitasken. Wie leert werken volgens de aard van het brein, behaalt betere leerresultaten dan wie voortdurend schakelt tussen taken.
Uit: Van brokkelbrein naar focusVan mythe naar praktijk: singletasken en focus
Als multitasken niet werkt, wat dan wel? Een groeiende groep auteurs pleit voor het tegenovergestelde: bewust één ding tegelijk doen. Dit principe duikt op onder verschillende namen, zoals singletasken, monotasken of diep werk.
-
SingletaskenVerder lezen in het magazineYvonne Hage beschrijft de herkenbare types die tijdens vergaderingen alleen met hun telefoon bezig zijn, en waarom singletasken hier een beter alternatief voor is.
Focus als klassieker in het productiviteitsdenken
Sommige boeken hebben inmiddels de status van klassieker bereikt binnen het vakgebied van focus en productiviteit. Ze worden nog altijd veel gelezen en aangehaald door nieuwere auteurs.
-
Focus Aan/Uit - 'Een aanrader voor iedereen die meer gedaan wil krijgen'Verder lezen in het magazinePaul Hassels Mönning noemt Focus Aan/Uit een aanrader voor iedereen die meer gedaan wil krijgen, met herkenbare voorbeelden van afgedwaalde aandacht.
Multitasken in projectmanagement
Ook buiten de persoonlijke productiviteit speelt multitasken een rol: in projectmanagement geldt het als een belangrijke oorzaak van vertraging en inefficiëntie.
Diep werk als tegenhanger van versnippering
Cal Newport voegde met zijn concept van diep werk een invloedrijk perspectief toe aan het debat over multitasken. Waar oppervlakkig werk voortdurend onderbroken kan worden, vereist waardevol werk juist langdurige, ononderbroken concentratie.
-
Multitasking werkt nietVerder lezen in het magazineErik de Vries doet verslag van de presentatie van Daniel Levitin's boek Een opgeruimde geest, waarin de neurowetenschapper haarfijn uitlegt waarom multitasking niet werkt.
Aandacht als schaars goed
Een ander veelgebruikt perspectief is dat van aandacht als schaarse hulpbron. Auteurs als Johann Hari en Gloria Mark laten zien hoe onze aandacht in een digitale wereld voortdurend onder druk staat.
-
Peter Ros: ‘Als je je dag dichtsmeert met trivialiteiten, zie je niet wat ertoe doet’Verder lezen in het magazinePeter Ros laat zien hoe overvolle agenda's vol meetings ons wegtrekken van werk dat er werkelijk toe doet, een verschijnsel nauw verwant aan de val van multitasken.
Tot slot
De boodschap uit al deze boeken en artikelen is opvallend eensluidend: multitasken is geen teken van efficiëntie, maar een vorm van voortdurend schakelen die ons juist vertraagt, meer fouten laat maken en uitput. Of het nu gaat om de klassiekers van Goldratt en Tigchelaar, het wetenschappelijke werk van Van der Stigchel en Compernolle, of de praktische aanpak van Newport en Geraerts: stuk voor stuk pleiten ze voor bewuste, ongedeelde aandacht. Wie zich in deze materie verdiept, ontdekt dat minder tegelijk doen uiteindelijk tot meer leidt.
