Multitasken: waarom het niet werkt en wat wél helpt

Multitasken geldt in veel kantoren nog altijd als een vaardigheid om trots op te zijn. Wie tegelijk kan bellen, mailen en vergaderen, lijkt efficiënt bezig. Maar wetenschappelijk onderzoek wijst al jaren op het tegendeel: ons brein kan niet écht meerdere taken tegelijk uitvoeren. Wat we multitasken noemen, is in werkelijkheid razendsnel schakelen tussen taken, en dat kost tijd, energie en kwaliteit. Op deze pagina vindt u boeken en artikelen die de mythe van multitasken ontleden en praktische alternatieven bieden, van singletasken tot diep werk.

De wetenschap achter de mythe

Waar komt het idee vandaan dat multitasken mogelijk zou zijn? Verschillende auteurs duiken in de neurowetenschap om te verklaren waarom ons brein juist slechter presteert zodra we schakelen tussen taken.

Compernolle: het denkbrein kan niet multitasken

Een andere invloedrijke stem in dit debat is neuropsychiater Theo Compernolle, die al jaren pleit voor een fundamenteel andere omgang met ons brein op de werkvloer.

Van mythe naar praktijk: singletasken en focus

Als multitasken niet werkt, wat dan wel? Een groeiende groep auteurs pleit voor het tegenovergestelde: bewust één ding tegelijk doen. Dit principe duikt op onder verschillende namen, zoals singletasken, monotasken of diep werk.

Focus als klassieker in het productiviteitsdenken

Sommige boeken hebben inmiddels de status van klassieker bereikt binnen het vakgebied van focus en productiviteit. Ze worden nog altijd veel gelezen en aangehaald door nieuwere auteurs.

Multitasken in projectmanagement

Ook buiten de persoonlijke productiviteit speelt multitasken een rol: in projectmanagement geldt het als een belangrijke oorzaak van vertraging en inefficiëntie.

Diep werk als tegenhanger van versnippering

Cal Newport voegde met zijn concept van diep werk een invloedrijk perspectief toe aan het debat over multitasken. Waar oppervlakkig werk voortdurend onderbroken kan worden, vereist waardevol werk juist langdurige, ononderbroken concentratie.

Aandacht als schaars goed

Een ander veelgebruikt perspectief is dat van aandacht als schaarse hulpbron. Auteurs als Johann Hari en Gloria Mark laten zien hoe onze aandacht in een digitale wereld voortdurend onder druk staat.

Tot slot

De boodschap uit al deze boeken en artikelen is opvallend eensluidend: multitasken is geen teken van efficiëntie, maar een vorm van voortdurend schakelen die ons juist vertraagt, meer fouten laat maken en uitput. Of het nu gaat om de klassiekers van Goldratt en Tigchelaar, het wetenschappelijke werk van Van der Stigchel en Compernolle, of de praktische aanpak van Newport en Geraerts: stuk voor stuk pleiten ze voor bewuste, ongedeelde aandacht. Wie zich in deze materie verdiept, ontdekt dat minder tegelijk doen uiteindelijk tot meer leidt.